सकाळची वेळ होती, जिथे बहुतांश घरांमध्ये सकाळ होताच आरती, पूजा-पाठ, हसण्याचे आवाज, एकमेकांशी बोलण्याची चहल-पहल ऐकू येत होती, तिथे मात्र या घरात पूर्ण शांतता होती. इतकी की सुई पडल्याचा आवाजसुद्धा ऐकू आला असता. संपूर्ण घर ओसाड भासत होते, जणू इथे कोणीच राहत नाही असे वाटावे. खाली हॉलमध्ये काम करणारे नोकर दिसत नसते, तर कुणालाही वाटले असते की हे घर निर्जन आहे. पण इथे काम करणारे सर्व नोकरसुद्धा अगदी निःशब्दपणे आपले काम करत होते. कारण या घरात राहणाऱ्या लोकांना किंचितसुद्धा आवाज सहन होत नव्हता. एखाद्याकडून जरी छोटीशी चूक झाली, तरी त्याचे परिणाम भयंकर असत. कारण इथे राहणारे लोक माणसं नव्हती… ते होते डेविल. ज्यांना एकमेकांशिवाय कुणाशीही काही देणंघेणं नव्हतं.