Most popular trending quotes in Hindi, Gujarati , English

World's trending and most popular quotes by the most inspiring quote writers is here on BitesApp, you can become part of this millions of author community by writing your quotes here and reaching to the millions of the users across the world.

New bites

लोग पूछते हैं कि 'फैमिली मूवी नाइट' कब होनी चाहिए?
हमारे घर में इसका जवाब थोड़ा हटके है!
जब हमारे फोन का रिचार्ज खत्म हो जाता है, तब शुरू होती है हमारी असली Family Gathering! 🎬🍿
रिचार्ज खत्म होने से एक दिन पहले नई मूवीज़ डाउनलोड हो जाती हैं, और फिर अगले 3-4 दिन कोई फोन नहीं, कोई सोशल मीडिया नहीं... सिर्फ फैमिली, ढेर सारी बातें और एक साथ बैठकर मूवी देखना!
ये हमारे पापा का बनाया हुआ एक खास रूल है। उनका मानना है कि जिंदगी में कभी-कभी डिजिटल दुनिया को साइड में रखकर अपनों के साथ रहना बहुत जरूरी है। यह सिर्फ पैसे बचाने की बात नहीं, बल्कि उस 'मज़े' और 'इंतजार' की बात है जो एक साथ आने पर मिलता है।
पापा की इस सीख ने हमें सिखाया है कि असली रीकनेक्ट फोन रिचार्ज करने से नहीं, बल्कि अपनों के साथ टाइम स्पेंड करने से होता है।
मुझे अपने घर की ये परंपरा बहुत पसंद है। क्या आपको लगता है कि हर घर में ऐसा एक 'No-Recharge/No-Phone' रूल होना चाहिए? 💭✨

vanshsingh118873

jai hind jai bharat

skptech

The Real Inheritance

People often believe that the greatest inheritance is money, property, or a successful business. But sometimes, the most valuable legacy cannot be counted in numbers.

At the age of seventy, Rajesh Mehta, the founder of one of India's most respected manufacturing companies, decided it was time to retire. After forty-five years of hard work, he had built an empire that employed thousands of people.

He had two sons.

Arjun, the elder son, was a brilliant businessman. He understood finance, investments, and profits better than anyone. His goal was simple—maximize earnings.

The younger son, Karan, was different. He believed that every successful business had a responsibility to improve people's lives. He spent his weekends visiting schools, supporting small entrepreneurs, and helping employees who faced financial difficulties.

Rajesh loved both sons equally, but one question kept him awake at night.

Who deserves to lead the company after me?

Instead of announcing his decision, he created a challenge.

He gave each son ₹10 lakh and one month.

"Use this money wisely," he said. "When you return, don't tell me how much you earned. Tell me what you created."

Arjun invested every rupee in high-growth stocks. By the end of the month, his investment had grown by 30 percent. He proudly prepared charts, graphs, and financial reports.

Karan used part of the money to start a vocational training program for unemployed young people in nearby villages. He arranged free classes in digital skills, tailoring, and basic entrepreneurship. He also helped a group of women start a small food business.

At the end of the month, the brothers presented their work.

Arjun smiled confidently.

"Father, I turned ₹10 lakh into ₹13 lakh."

Rajesh nodded.

Then Karan spoke quietly.

"I have only ₹6 lakh left. But 80 people have learned new skills, 25 families have started earning an income, and many now believe they can build a better future."

The room fell silent.

Rajesh looked at both sons before saying,

"Money can multiply in a bank account. Hope multiplies in human hearts."

A week later, during the company's annual meeting, employees expected to hear the name of the next chairman.

Rajesh stepped onto the stage.

"The next leader of this company is not the one who made the highest profit," he announced.

"It is the one who created the greatest impact."

He handed the responsibility to Karan.

Many were surprised.

Even Arjun felt disappointed.

That evening, he sat alone in his office, thinking about his father's words.

For the first time, he realized that leadership was not about being the richest person in the room. It was about making everyone in the room stronger.

The next morning, Arjun walked into Karan's office.

"I spent my life learning how to grow wealth," he said. "Will you teach me how to grow people?"

Karan smiled.

"Let's do both."

Years passed.

Together, they transformed the company. Employee scholarships were introduced. Rural innovation centers were built. Green manufacturing practices reduced pollution. Young entrepreneurs received mentorship and financial support.

Profits continued to grow.

But something even greater happened.

People stopped calling it the richest company in the region.

They started calling it the most trusted.

When Rajesh finally retired completely, he wrote a simple note that was framed in the company's headquarters:

«"Wealth can be inherited. Character must be earned. A true successor does not inherit a business; they inherit the responsibility to improve lives."»

That message became the company's greatest asset.

Final Thought

Success is measured not only by what we build for ourselves, but also by what we leave behind for others. The finest inheritance is not wealth—it is integrity, compassion, responsibility, and the courage to make a positive difference in the world

skptech

“ख़त”  

मैंने एक ख़त लिखा था ।  
न जाने कितनी रातों की स्याही से।  

कितनी दफ़ा लिखा।  
कितनी दफ़ा फाड़ा।  
फिर वही दर्द नए काग़ज़ पर उतार दिया।  

हर सुबह  
डाकिए के क़दमों में  
अपनी धड़कन रख देती थी।  

हर शाम  
खाली हथेलियाँ  
आँखों से सवाल करतीं।  

मैंने सोचा…  
शायद अल्फ़ाज़ कम पड़ गए।  
शायद मेरी मोहब्बत उसकी ज़बान तक पहुँची ही नहीं।  
या शायद…  
ख़ता मेरी ही रही होगी।  

फिर मौसम बदले।  
बादल आए। बरसे।  
बिजलियाँ कड़कीं।  

उस रोज़ लगा,  
रब भी मेरी ख़ामोशी पढ़कर मुस्कुरा दिया।  

महीनों बाद…  
एक सुबह  
दरवाज़े पर एक ख़त पड़ा था।  

हाथ काँप रहे थे।  
दिल जवाब से पहले ही हज़ार दफ़ा धड़क चुका था।  

मैंने काँपते हाथों से लिफ़ाफ़ा खोला।  
उसमें बस इतना लिखा था 
“मोहब्बत थी…  
मगर निभा न सका।  
मुझे माफ़ कर देना।”  

बस इतना।  

और अजीब बात है…  
इतने छोटे-से जवाब ने  
मेरी पूरी उम्र चुप करा दी।  

उस दिन भी बादल बरसे थे।  
बिजलियाँ कड़की थीं।  
मगर इस बार आसमान मुझ पर नहीं हँसा।  
वो भी मेरे साथ रोया था।  

उसने मेरे टूटे टुकड़ों को समेटा।  
मेरे आँसुओं को बारिश में छिपा दिया।  

और पहली बार समझ आया 
कुछ लोग दवा बनकर नहीं आते।  
वो ज़ख़्म बनकर आते हैं,  
ताकि एक दिन रब ख़ुद मरहम बनकर उतर सके।  

आज भी वो ख़त मेरे पास रखा है।  
अब पढ़ती नहीं…  
बस छू लेती हूँ।  

क्योंकि कुछ काग़ज़  
मोहब्बत की निशानी नहीं होते।  
वो इस बात की गवाही होते हैं  
कि हमने किसी को  
अपने हिस्से से ज़्यादा चाहा था। 
प्राची गुर्जर …..

prachitanwar111

Dholera me invest ke liye milo .9541113158

virdeepsinh

અગત્ય :

બધાં ફૂલો સુગંધ નથી આપતા.
કેટલાક પોતાની સુંદરતાથી તો કેટલાક પોતાની કોમળતાથી મનને પ્રસન્ન કરી દે છે.

જીવનમાં પણ એવું જ છે. દરેક વ્યક્તિમાં કોઈને કોઈ વિશેષતા છુપાયેલી હોય છે. કોઈના શબ્દો, કોઈના કર્મો, કોઈના સ્વભાવ તો કોઈની નિઃસ્વાર્થ લાગણીઓ બીજાના જીવનમાં સુગંધ ભરી દે છે.

એટલે કોઈની સરખામણી કરતાં પહેલાં તેની અંદરની ખાસિયતને ઓળખવાનો પ્રયત્ન કરવો જોઈએ. કારણ કે દરેક વ્યક્તિનું પોતાનું એક અલગ અગત્ય (મૂલ્ય) હોય છે.

મનોજ નવડીયા

manojnavadiya7402

" વીરોને વંદન "
કારગિલના એ શિખરે જેમણે જીતનો ઝંડો લહેરાવ્યો,
માતૃભૂમિની રક્ષા કાજે એમણે પોતાનો જીવ ગુમાવ્યો.

દુશ્મનોને ધૂળ ચટાડી, સિંહની જેમ એ તો ગર્જ્યા હતા,
દેશ કાજે વહાવી લોહીની ધારા, એ વીરો લડ્યા હતા!

આજે તિરંગો ગર્વથી લહેરાઈ રહ્યો છે જે આકાશમાં,
એ અમર જવાનોની કુરબાની રહે છે દરેકના શ્વાસમાં.

ધન્ય છે આ ભારતની માટી જેમાં આવા સપૂતો પાક્યા,
શીશ નમાવી વંદન કરતાં "વ્યોમ" હિન્દુસ્તાની ન થાક્યા.

✍...© વિનોદ. મો. સોલંકી "વ્યોમ"
જેટકો (જીઈબી) અંજાર. મુ. રાપર.

omjay818

કારગિલ વિજય દિવસની ખુબ ખુબ શુભેચ્છાઓ,, 🌹🌹🙏🌹🌹

drbhattdamayntih1903

મિત્રો
ફરી એક વખત આપ ની સમક્ષ પ્રસ્તુત છે મારી નવી રચના, આશા છે આપ ને પસંદ આવશે.


"કથાનો સાર"
પ્રેમ લખ્યું, પ્રીત પણ લખી, વાત મન ના ભાવ લખવાની હતી, ચાહત લખી, મુહોબ્બત લખી, પણ નિશાની અધૂરપ ની હતી ,
હવે સમજાયું પછી મને, વ્યર્થ મહેનત હતી આ બધી,
જરૂરત તો ફક્ત અહીં પર તમારું નામ લખવાની હતી.
ગગન ફરી લીધું, દુનિયા ઘૂમી લીધી, શાતા ના મળી,
જરૂરત ફક્ત, આ ચહેરો તમારો, નીરખવાની હતી.
જ્યાં સુધી દૃષ્ટિ પહોંચે અજંપો બેચેની દેખાય છે ધરા પર,
મન ના આરામ માટે તો જરૂરત તમારી આંખો જોવાની હતી.
સહુ સંબંધી શહેરમાં જોયા, મેળા પણ ઘણા ફર્યો,
ભીડમાં પણ એકલો હતો હું, નિશાની તમારી યાદોની હતી.
ભાષા ઘણી શીખી, વાતો પણ થોકબંધ કીધી,
લાગણીની વાતો તો, તમારા આ મૌનની હતી.
સમયના વહેણમાં વહ્યું જીવન, અવિરત નિરર્થક,
સફરને સાર્થક કરવામાં કમી તમારા સાનિધ્યની હતી.
નામ હૃદય પર તમારું લખી, કલમ ને તિલાંજલિ આપી,
આખી આ કથાનો સાર, ઈચ્છા તમારા સુધી પહોંચવાની હતી.
..આપ ના પ્રતિભાવ ની આશા સાથે,
અસ્તુ...

jiteshdattani024052

achha hone k liye yaa kisi ka achha karne k liye kisi bhi caste yaa kisi bhi rishte ki jarurat nhi hoti....kaam se pahchan banti he...🫡🇮🇳

nikitavinzuda6548

સવારના સૂર્યપ્રકાશના ફાયદા🌞

➡️ સવારે ૧૫ મિનિટ સૂર્યપ્રકાશમાં રહેવાથી અને વહેલી સવારના સૂર્યોદયના પ્રથમ કલાકના કુણા તડકા સામું બે-ત્રણ વાર ખુલ્લી આંખે જોવા માથું ઊંચું કરી પ્રયત્ન કરવાથી થતા ફાયદાઓ

✅આમ કરવાથી શરીર અને મન સંપૂર્ણ જાગૃત અવસ્થામાં આવી જશે અને શરીરની ઘડિયાળ રીસેટ થઈ જશે
✅એટલે ટાઇમે ભૂખ લાગવી
✅ રાત્રે વહેલા ઊંઘ આવી જવ
✅સવારે એલાર્મ વગર જ ઊભા થઈ જવું
✅ દિનભર એનર્જી રહેવી
✅દિવસભર મૂડ સારો રહેવો
✅કામમાં રુચિ રહેવી
✅થાક ઓછો થવો
✅મન હળવું રહેવું
✅સ્વભાવ પોઝીટીવ થવો

➡️ આ બધું સારું થવાથી પહેલા કરતા જિંદગી વધારે સારી લાગવા માંડશે તો પછી શા માટે ન કરવું ?

- ગોપાલ સરૈયા (અનુભવની ડાયરી માંથી)

saraiya80gmailcom

ગોરલ ને પિયર જવાના ઓરતા,
પરબના પાંચ દી પેલા ઈ ફોરતા,

હૈયે એને મોર પિયરના બોલતા,
હોંશેને ઝટપટ કામ બેવડું કરતા,

હાહું માં નવા કામકાજ ગોતતા,
જાણે ગોરલ પાછા'જ ના ફરતા,

લઈ ઇંઢોણી વાસીદાઓ નાંખતા,
સાથે મનમાંને મનમાં ઈ હરખાતાં,

કૂવે બેનપણીયુ સૌ સાથે હરખાતા,
મલક મલક પાણીડાં શીશીને ભરતાં,

ફરે કંટાળોને આળસ તો આંટા મારતા,
આવા દી'હો'જ્યારે આણંદમાં જ રેતા,

સાંજ પડેને ગોરલ રોજ ઈ મૂંઝાતા,
સપના પિયરના પૂરા થાશે કે થાતા,

પિયુજી તો આગવા ગમમાં ફરતા,
વિચારી સપના એકલાના આગતા,

✍️ગોપાલ સરૈયા

saraiya80gmailcom

🌰बीट कटलेट🌰

🌰साहित्य
एक मोठे बीट
एक मोठा बटाटा
तिखट, मीठ ,गरम मसाला, लिंबूरस ,तीळ ,जिरे ,बडीशेप ,कसूरी मेथी ,कोथिंबीर , बारीक चिरलेलेआले लसूण तुकडे , कसूरी मेथी
चार मोठे चमचे पोह्यांची पावडर
रवा

🌰कृती
बीट व बटाटा धुवून साले काढून मोठे तुकडे करा
कुकर मध्ये भांड्यात पाणी न घालता उकडून घ्या
(बीटला मुळात भरपुर पाणी असते त्यामूळे पाणी अजिबात घालू नये)
जास्त शिट्ट्या नकोत
फक्तं दोन शिट्ट्या झाल्या की पुरे होतात
वाफेवर जितके शिजते तितकेच शिजवा
फार लगदा होता कामा नये
(जास्त शिजले तर त्याला जास्त पाणी सुटते )

🌰गार झाल्यावर बाहेर काढून बीट व बटाटा दोन्हीं किसणीवर किसून घ्यावे
हाताने चांगले एकत्र करावे
या मिश्रणात तिखट, मीठ, गरम मसाला, लिंबूरस तीळ, जिरे बडीशेप ,कसूरी मेथी, कोथिंबीर , आले लसूण घालावे
व चार चमचे बारीक केलेले पोहे(कांदे पोह्याचे पोहे मिक्सर वर बारीक करावे) घालावे
ही पावडर बीटचे पाणी शोषून घेते व मिश्रण कोरडे होते
व कटलेट करण्यासाठी चांगले एकजीव होते

🌰या मिश्रणाचे आता आपल्या आवडत्या आकारात कटलेट तयार करून बारीक रव्यात थोडे मीठ घालून या रव्यात चांगले घोळवावे व एक तासभर फ्रीज मध्ये सेट करावे

🌰तासाभराने एका पसरट पॅन मध्ये तेल घालून दोन्हीं बाजूंनी चांगले खरपुस तळून घ्यावे

कमी तेलात भाजुन सुध्दा छान होतात

🌰टीप
बीट शिजवताना अजिबात पाणी न घातल्याने पोहे पावडर कमी लागते
व बीट ची एक विशिष्ट चव अबाधित राहते
सोबत
पुदीना चटणी व सॉस..

jayvrishaligmailcom

jk sketch💜

kshitijabansode417224

हजार बार ली हैं तुमने तलाशी
मेरे दिल की,बताओ कभी कुछ मिला हैं
इसमें तुम्हारे सिवा,,,!🥰♥️🤗

narayanmahajan.307843

✴️પિતાનો દિવસ અને પિતાનો સંઘર્ષ ✴️
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

મારા ગઢા આપા એટલે કે મારા દાદા(ઓઘડ ગાંગા સરૈયા ભરવાડ)ને કુલ અગિયાર સંતાન જેમાં નવ દીકરાને બે દીકરીઓ, મૂળ વ્યવસાય પશુપાલનનો( ગાયો, ઘેટા, બકરા) તેમ છતાં મારા દાદી(જાનામાં)એ બધાને લાડકોડથી ઉછેરી મોટા કર્યા જેમાં મારા આપા(પિતા)મૈયાભાઈ નો ભાઈઓ માં ત્રીજો નંબર એટલે આટલા ભાંડરુંમાં મોટાભાઈઓની જવાબદારી વધારે ગણાય એટલે ઘરના બધા ભાંડરુંનું પોહાણ પશુપાલનમાં થાતું નોતું અને આર્થિક જરૂરિયાતને કારણે મારા પિતા ગામના એક ખેડૂત કણબી(પટેલ)ની ભેગા સાથીપણું કરવા મૂકેલા( તેમને જ મૂકવાનું કારણ: છફૂટ, છઈંચ હાઇટ બોડી અમારા આખા ખાખુઈ ગામમાં હજુ એમનાથી ઊંચું કોઈ પેદા નથી થયું) જેમાં ખેતીકામ /મજૂરી કરવાની તેના બદલામાં દાણા(અનાજ) આપતા જેમાંથી પરિવારને રોટલો હાલતો.

સમાજના રિવાજ મુજબ નાનપણમાં જ મારા આપા અને તથા મોટા આપાઓના વારાફરતી બાળલગ્ન થયેલા એટલે ઉંમર થતા વારાફરતી બધાના આણા તેડ્યા જેમ જેમ સંસાર માંડે તેમ તેમ એક-એક ભાઈને નોખું થતું જવાનું ને આત્મનિર્ભરતાથી જ પોતાનો રોટલો અલગ રળવાનો અને ઘરેબારે થવાનું.

સાચો સંઘર્ષ પછી શરૂ થયો રેવા મકાન નહીં, ધંધો નહીં કરવું શું? અમુક વર્ષો સુધી મારીમાં ના જુરામાં/ધામેણામાં (અમારા સમાજમાં પિતા દ્વારા દીકરીને સાસરે સાથે આપેલ પશુધન નું દાન) આવેલ ગાડ(ઘેટા), સાળા(બકરા) લઈને ચરોતરમાં વાંઢ ચારી રોટલા હાંક્યા ત્યાં સુધીમાં મોટીબહેન અને મોટાભાઈના જન્મ થયેલ, ત્યાર બાદ પણ ઠેકાણું નો પડ્યા તે સમયે હીરાનો જમાનો હતો તો થોડાક વરાહ હીરા ઘહ્યાં, ત્યાં સુધીમાં મારા આપા ઉપર ક્રમશઃ અમારા પાંચ ભાંડરડાઓની જવાબદારી આવી ચૂકી હતી એક પ્લોટ લઈ વિલાયતી નળીયાવાળું એક કાચા ચણતરનું મકાન(ઓરડો+ઓસરી) બનાવ્યું હતું. તોય જિંદગી બે પાંદડે થઈ નોતી.

મૂળ તરુણ વયથી સાથીપણું કરેલું એટલે ખેતીમાં વધારે આવડત અને રસ હતો ઈ ગાળામાં ગામમાંથી સુરત ભણે ખૂબ હિજરત થયેલ એવામાં કણબીના ભાગ્યા ત્રીજા ભાગે રાખતા જેમાં વધે કે નો વધે પૂરી મહેનત કરતા અને ઈમાનદારી ચૂક્યા વિના ખેડુને હિસાબ આપી દેતા. આમ જિંદગીના ચડાવ-ઉતાર અને તડકા છાયામાં મોટાબેન પણ ક્યારે જુવાન થઈ ગયા ખબર ના રહી.

અમે પાંચ ભાંડરુંમાં સૌથી મોટાબેન(અભણ પણ કોઠા સૂઝ ખૂબ જ), મારથી મોટાભાઈ( ભણવામાં મારા કરતા બોવ હોશિયાર પણ ભણ્યા નહીં ત્રણ ચોપડી ભણ્યા), વસેટ હું (ડિપ્લોમાં સિવિલ ઇજનેર), મારાથી નાની બેન(હોશિયાર ધો.૭ સુધી ભણાવેલ), સૌથી નાનીબેન(સાહેબની બીકે નિશાળ જાય તો તાવ આવી જતો! ન ભણી.)

પછી મને ગામમાં સાત પાસ કરી ધોરણ આઠમાં બાજુંના ગામ તુરખા ઉત્તર બુનિયાદી સંસ્થામાં છાત્રાલયમાં ભણવા મૂક્યો ઈ ગાળામાં મારા આપાનું ભાગ્યા રાખવાનું કામ શરૂ જ, સાથે મોટાભાઈ અને બહેનો પણ ખેતીકામમાં જોતરાઈ ગયેલા જેમાં ખાલી ઘર હાલેને મજા મજા ! એવામાં વર્ષ ૨૦૦૪માં ગામમાં એક જમીન વેચાવ જેમાં આપા ને નજર પડી પણ પૈસા નહીં! તોય આપએ સાહસ કર્યું હગા-હાઈ(માસી,મામા) પાસેથી ઈ સમયે બે,પાંચ,દસ,વિશ હજાર એમ ભેગા કર્યા જમીન લીધી જે તદ્દન બિનઉપજાઉ અને પથરાળ મોટાભાગની પડતર એને ધીરે ધીરે સારી કરી ખૂબ મેનત કરી પછી ઘરની ખેતીમાં ઉપજ ભાળી ધીરે ધીરે ગાડી રાગે પડી આ બાજુ મારું ભણતર પણ ચાલુ જરૂર પડ્યે પૈસા ગમે ત્યાંથી લાવી મને આપતા એ સમયે ભલે હું નાનો હતો પણ આ બધા સંઘર્ષ સમજી શકતો હતો બધા ભાંડરુંને
સમાજના રિવાજ મુજબ ધામ-ધૂમ પરણાવ્યા અને આ બાજુ મારી પર મૂકેલો અતૂટ વિશ્વાસ મેં જીતી લીધો અને મને અધિક મદદનીશ ઇજનેર તરીકેની સરકારી નોકરી મળી હું અમારા ગામના ૭૦ ઘરના નેહાડામાં પ્રથમ ૧૦પાસ (૨૦૦૯માં) અને નેહાડાનો પ્રથમ નોકરિયાત અને ગામનો પ્રથમ સિવિલ ઇજનેર અને પ્રથમ સુપર ક્લાસથ્રી બન્યો બસ ત્યારથી મારા આપાના દિલને ટાઢક વળી કે હાલો હવે આની ઉપાદી ઓછી નઈ !

આ બધું જ હું સમાજણો ત્યારથી જોતો આવું છું હું ભણતો ત્યારે મને સૌથી સારું સમજવા વાળા મારા આપા એક જ હતા તે સમયે આખા નેહડા ના છોકરા તરુણાવસ્થાથી જ રળતા અને હું જુવાન થયો ત્યાં સુધી ભણતો બોવ અઘરું હતું મારા માટે કેમ કે એ સમયે હું એક જ હતો જે આવડો મોટો (૧૮-વરહ)નો હતો છતાં રળતો નોતો, બને એટલો ઘર બાર નીકળવાનું એટલે ટાળતો કે બાર નીકળ્યા ભેગા જે મળે ઈ " હવે નોકરી-બોકરી મળે એમ છે કે નહીં? " આ બધું પૂછવા વાળાનો આપડી પ્રત્યેનો પ્રેમ હતો એટલે સહજ પણે પૂછતા. પણ,મારા માટે ખૂબ અઘરું હતું ત્યારે!

મારા આપાના સારા કર્મો અને એમની પવિત્રતા જ મારા માટે મોટીવેશન હતા એટલે હું કદાચ અહીંયા છું. અને હંમેશા તેમના નિયમો અને વિચારો અનુસરવા પ્રયત્ન કરતો આવ્યો છું અને હું આજે જે કાંઈ છું તે મારા આપા ના લીધે જ છું.

આજની તારીખે પણ જિંદગીના નિયમો, સાદગી અને પવિત્રતા એમની એમજ છે. હજી,રોજ વાડીએ જવાનું થાય ઈ મેનત કરવાની જ, ગામમાં મંદિર,જાહેર કાર્યોમાં સેવા આપવાની, બાળકોને રાજી કરવાના,સાદાઈથી રેવાનું. હું મારા પરિવાર સાથે ભાવનગર રહું છું માતાપિતા ગામડે રે! આજે મારે પણ નોકરીના બાર વર્ષ થયા હુંય બે બાળકોનો બાપ થયો (દીકરો ૧૦વર્ષ , દીકરી ૭વર્ષ )તોય રોજ સાંજે ખબર લેવા ફોન આવે જ! બસ આજ છે મને મળેલ મારા આપાનો પ્રેમ ! હું ભગવાનને પ્રાર્થના કરું છું કે જન્મો જનમ તમે જ મારા બાપ રેજો ! 🙏

સૌ- મિત્રોને ૨૧ જૂન, Father's Day ની શુભેરછાઓ 😍

- ✍️ " ગોપાલ સરૈયા "🤗

( ફોટા ૨૦૨૪ માં ઉત્તરાખંડ અને વ્રજભૂમિ યાત્રાના છે.

saraiya80gmailcom

"If God were to grant me one boon, I would ask for this:
"O Lord, let me remember at every moment: You are the Doer; I am only Your instrument. May I never forget this truth."🙏

ak0150262003yahoocoi

jai jagannath

skptech

वीर पुत्र अभिमन्यु

​धरती का वह वीर पुत्र था, रण का एक उजास था,
अर्जुन का वह नन्हा सुपुत्र, पर साहस अतुल कपास था।
नहीं डरा वह कभी काल से, न युद्ध की ललकारों से,
अनजान था वह उस साजिश से, कपट भरे वादों से।
​छल का था ताना-बाना, साजिशों की बंदिशें जहाँ,
पर डरा नहीं वह बाल-वीर, गूँजी उसकी हुंकार वहाँ।
व्यूह चक्र का भेद दिया, जब बोला तीसरा पहर,
बढ़ता गया वह निडर-अचल, बन शत्रुओं के सिर पर कहर।
​पीछे मुड़कर देखा उसने, कोई न दिखा अपना सज्जन,
था अकेला वह निर्भय बालक, फिर भी अडिग रहा मन।
रथ वालों को, घोड़े वालों को, एक-एक कर धूल चटाई,
साहस के उस महा-समर में, शत्रुओं को हार दिखाई।
​देख पराक्रम उस बालक का, दुर्योधन तब घबराया,
कपटी मन में अधर्म जगा, सातों महारथियों को बुलवाया।
"लड़ो एक संग सारे मिलकर, मत छोड़ो इस पांडव को आज,
प्रण लिया है मैंने रण में, इसका वध करना अनिवार्य आज!"
​गूँज उठी जब छल की बातें, सातों ने एक संग वार किया,
अस्त्र-शस्त्र सब काट दिए, बालक पर न कोई दया किया।
पर कहाँ हार मानने वाला था, वह वीर-श्रेष्ठ अभिमन्यु महान,
जब टूटी ढाल और छूटे अस्त्र, तब जागा रण का नया मान।
​उखाड़ लिया रथ का ही पहिया, हवा में दिया घुमाए,
सातों महारथी थर-थर काँपे, जब पहिया उसने तान उठाए।
पर पीछे से कपट-वार कर, स्वयं को सर्वश्रेष्ठ बताया,
छल से गिराया उस बालक को, पर वह बालक नहीं घबराया।
​अंतिम साँस, अंतिम कतरे तक, वह रणभूमि में डटा रहा,
कौरव दल के हर अभिमानी का, झूठा मस्तक कटा रहा।
कहना जाकर मेरे पिता से, उनका पुत्र बलवान था,
लड़ा आपके मान की खातिर, जब तक प्राण में प्राण था!

vanshsingh118873

*રાધાને કહ્યું કોઈએ કાનમાં,*
*તું શું ભાળી ગઈ "કાન" માં!*

hardik89

ગાડરિયો પ્રવાહ 🐑..⬅️..🐑...⬅️..🐏

હા.હુંય અલગ ચરવાનું જાણું છું,
ઘેટાને જોઈ ચરતા ઘણું જાણું છું.

એક જ ખેતરમાં મિષ્ટાનને માણું છું,
પ્રવાહ ગાડરિયાથી અલગ ભાણું છું.

દિશા પવનથી અલગ જવા જાણું છું,
ગાડથી જુદા ઘણા રસ્તાઓ જાણું છું.

તણાવાની બીકે પ્રવાહથી પર માણું છું,
નથી પડવાનું કૂવામાં એટલુંતો જાણું છું,

ચારવાનું ગાડરીયાને નાનેથી જ જાણું છું,
સગડ ભાળતાંજ "ગોપ" આઘો ભાગું છું.

હા.હુંય અલગ ચરવાનું જાણું છું....🐏..➡️..✅
(તસવીર:- પ્રતિકારત્મક)

- ગોપાલ સરૈયા

saraiya80gmailcom