Description

ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಹೋದ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮ ಶಾಂತಿಪುರ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯಿತ್ತು, ಹಸಿರಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ಭಕ್ತಿಯಿತ್ತು. ಆ ಊರಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ, ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನವಿತ್ತು. ಪಾಚಿ ಹಿಡಿದ ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಗಳು, ಎತ್ತರದ ಗೋಪುರ ಮತ್ತು ವಿಶಾಲವಾದ ಪ್ರಾಕಾರವಿದ್ದರೂ, ಕಾಲನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಮಂದಿರವು ಸ್ವಲ್ಪ ಶಿಥಿಲವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಊರಿನ ಜನರಿಗೆ ಅದೊಂದು ಪವಿತ್ರ ತಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮಂದಿರದ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನ ವಿಗ್ರಹವು ಕಪ್ಪು ಶಿಲೆಯಿಂದ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಮೂರು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಆ ಬಾಲಕೃಷ್ಣನ ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷತೆಯಿದೆ ಎಂದು ಊರಿನ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇನೆಂದರೆ, ಆ ಮೂರ್ತಿಯು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಯಾರ ಭಕ್ತಿ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ಕೃಷ್ಣನ ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿವ್ಯವಾದ ನಗು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರತೀತಿಯಿತ್ತು.ಈ ಊರಿಗೆ ರಘು ಎಂಬ ಯುವಕನ ಆಗಮನವಾಯಿತು. ರಘು ಪಕ್ಕಾ ಪೇಟೆಯ ಮನುಷ್ಯ.