સમય ના આવસેશો
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
કચ્છના સફેદ રણની ક્ષિતિજ પર સૂર્ય આથમી રહ્યો હતો. ચારે બાજુ મીઠાની સફેદ ચાદર પથરાયેલી હતી, જે ચાંદનીમાં ચાંદી જેવી ચમકવાની તૈયારીમાં હતી. ૨૪ વર્ષનો આર્યન પોતાની જીપ પાસે ઉભો રહીને નકશામાં કંઈક શોધી રહ્યો હતો.
આર્યન એક આર્કિયોલોજિસ્ટ હતો, પણ તેના વિચારો ગણિત અને વિજ્ઞાનમાં વધુ ચાલતા. તેના હાથમાં એક જૂની ડાયરી હતી જેના કવર પર મોટા અક્ષરે લખ્યું હતું — "પ્રોજેક્ટ KVRC". આ ડાયરી તેને તેના પિતાના જૂના સામાનમાંથી મળી હતી, જેઓ દસ વર્ષ પહેલાં આ જ રણમાં રહસ્યમય રીતે ગુમ થઈ ગયા હતા.
"સર, રાત પડવા આવી છે. અહીં રોકાવું જોખમી છે," તેના સાથી મનુએ ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું.
આર્યને તેની વાત સાંભળી ન હોય તેમ રણની એક દિશામાં જોયું. ત્યાં દૂર એક અજીબ પ્રકારનો પ્રકાશ દેખાઈ રહ્યો હતો. એ પ્રકાશ કોઈ ગાડીનો નહોતો, પણ ધરતીની અંદરથી આવતા કોઈ વાદળી કિરણ જેવો હતો.
"મનુ, તને પેલું દેખાય છે?" આર્યને આંગળી ચીંધી.
જેવો મનુએ ત્યાં જોયું, રણની શાંતિ એક જોરદાર ગુંજારવ (Humming sound) થી તૂટી ગઈ. જમીન ધ્રૂજવા લાગી. આર્યનનો હોકાયંત્ર (Compass) ગોળ-ગોળ ફરવા લાગ્યો. અચાનક આર્યનના ખિસ્સામાં રહેલું એક નાનું મેટલ ડિવાઈસ ગરમ થવા લાગ્યું.
"આ એ જ સંકેત છે જે ડાયરીમાં લખ્યો હતો..." આર્યન બબડ્યો.
તેણે જીપ દોડાવી એ પ્રકાશ તરફ. જ્યારે તે ત્યાં પહોંચ્યો, ત્યારે ત્યાં કોઈ ખાડો નહોતો, પણ રેતીની અંદર એક વિચિત્ર ધાતુનો દરવાજો દેખાઈ રહ્યો હતો. જેના પર મોટા અક્ષરોમાં કોતરાયેલું હતું: KVRC-01.
આર્યનનો શ્વાસ થંભી ગયો. શું આ એ જ જગ્યા હતી જ્યાં તેના પિતા છેલ્લે જોવા મળ્યા હતા? શું આ કોઈ ખજાનો હતો કે સમયનો ફાંસો?
આર્યન તે ધાતુના દરવાજા પાસે ઘૂંટણિયે બેસી ગયો. રેતી હટાવતા જ તેને સમજાયું કે આ કોઈ સાદો દરવાજો નહોતો, પણ એક અત્યાધુનિક 'હાઇડ્રોલિક પેનલ' હતી. મનુ પાછળ ઊભો રહીને આ બધું ફાટી આંખે જોઈ રહ્યો હતો.
"આર્યન ભાઈ, આ કોઈ સરકારી મિલકત લાગે છે, આપણે પોલીસને જાણ કરવી જોઈએ," મનુએ ડરતા ડરતા સલાહ આપી.
"ના મનુ, જો આ સરકારી હોત તો નકશા પર હોત. આ કંઈક બીજું જ છે," આર્યને પોતાની ડાયરી ખોલી. ડાયરીના છેલ્લા પાને એક જટિલ ભૂમિતિય આકૃતિ દોરેલી હતી. તેણે જોયું કે દરવાજા પર પણ બરાબર એવી જ આકૃતિ કોતરાયેલી હતી.
આર્યને ડાયરીમાં આપેલો 'કોડ' પેનલ પર ટાઈપ કર્યો. એક ક્ષણ માટે બધું શાંત થઈ ગયું... અને પછી એક જોરદાર હવાનો અવાજ આવ્યો. દરવાજો અંદરની તરફ સરક્યો અને નીચે તરફ જતી સીડીઓ દેખાઈ.
સીડીઓ ઉતરતા જ તેઓ એક વિશાળ લેબોરેટરી જેવા રૂમમાં પહોંચ્યા. ત્યાં હવામાં એક હોલોગ્રામ તરતો હતો, જેમાં વારંવાર એક જ શબ્દ ચમકતો હતો: KVRC - Kinetic Variable Reality Chamber.
"તો આ છે KVRC નો અર્થ!" આર્યન આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. આ કોઈ ખજાનો શોધવાનું મિશન નહોતું, પણ વાસ્તવિકતાને બદલી શકે તેવું એક યંત્ર હતું.
અચાનક, લેબની લાઈટો લાલ થઈ ગઈ અને એક ડિજિટલ અવાજ ગુંજ્યો: "અજાણ્યા યુઝરની ઓળખ થઈ રહી છે... બાયોમેટ્રિક સ્કેન ચાલુ..."
આર્યન ગભરાઈ ગયો, પણ જેવું સ્કેનર તેના ચહેરા પરથી પસાર થયું, અવાજ બદલાઈ ગયો: "સ્વાગત છે, આર્યન વર્મા. પ્રોજેક્ટ હેડ 'ડો. આકાશ વર્મા' ના વારસદાર તરીકે તમારી ઓળખ સ્વીકારવામાં આવે છે."
આર્યનની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેના પિતાનું નામ આકાશ વર્મા હતું. એનો અર્થ એ કે તેના પિતાએ જ આ આખી જગ્યા બનાવી હતી! પણ શા માટે?
તે રૂમની બરાબર વચ્ચે એક કાચની પેટીમાં એક વિચિત્ર કડા (Bracelet) જેવું સાધન પડ્યું હતું. આર્યન જેવો તેની નજીક ગયો, આખી લેબ ધ્રૂજવા લાગી અને દિવાલ પર એક વીડિયો પ્લે થયો. વીડિયોમાં તેના પિતા દેખાતા હતા, પણ તેઓ ખૂબ ગભરાયેલા હતા.
"આર્યન, જો તું આ જોઈ રહ્યો છે, તો એનો અર્થ એ કે સમય મારી પાસે પૂરો થઈ ગયો છે. આ કડાને ક્યારેય 'કાળ' ના હાથમાં પડવા ન દેતો. આ કોઈ સાધન નથી, આ એક શ્રાપ છે..."
વીડિયો અધૂરો જ અટકી ગયો કારણ કે બહારથી કોઈના આવવાના અવાજો સંભળાયા. કોઈ ભારી બૂટ પહેરીને સીડીઓ ઉતરી રહ્યું હતું.
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
