ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಪುಟ್ಟ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆಕಾಶ್ಗೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಸ್ತಬ್ಧವಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ವಾಹನಗಳ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದು, ಪಕ್ಕದ ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳ ಕಿರುಚಾಟ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನರ ಗಡಿಬಿಡಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಮಾರ್ಚ್ 2020ರ ಆ ಒಂದು ಆದೇಶ ಇಡೀ ದೇಶದ ನಾಡಿಮಿಡಿತವನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.
ಆಕಾಶ್ ಒಬ್ಬ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ದಿನವಿಡೀ ಆಫೀಸ್, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಮತ್ತು ಕೆಪಿಎಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಬಂಧಿಯಾದಾಗ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದು ‘ರಜೆ’ಯಂತೆ ಕಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆ, ಆ ರಜೆ ಒಂದು ಅನಿರ್ದಿಷ್ಟಾವಧಿ ಜೈಲುವಾಸದಂತೆ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿತು.
ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಆಕಾಶ್ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಇಣುಕಿದಾಗ ಕಂಡಿದ್ದು ಕೇವಲ ನೀರವ ಮೌನ. ಆ ಮೌನ ಎಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ದೂರದ ಮರವೊಂದರ ಮೇಲೆ ಹಕ್ಕಿ ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿಯುವ ಸದ್ದೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ತೆರೆದರೆ ಸಾಕು, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್ಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದುಬರುತ್ತಿದ್ದ 'ಸಾವಿನ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು ಎದೆಬಡಿತವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ರಘು ಕಾಕಾ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರು. ಆಕಾಶ್, ಮಗನೇ ಹಾಲಿನ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತರಲು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬಹುದೇ? ಪೊಲೀಸರು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರಂತೆ ಹೌದೇ? ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಕವಿತ್ತು. ವಯಸ್ಸಾದ ಆ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಈ ಹೊಸ ಜಗತ್ತು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶ್ ತಾನೇ ಹೋಗಿ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ದಿನಸಿ ತಂದುಕೊಟ್ಟಾಗ, ಅವರು ದೂರ ನಿಂತೇ ಕೈಮುಗಿದ ರೀತಿ ಆಕಾಶ್ನ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳನ್ನು ತೇವಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಮುಖ ನೋಡಲು ಕೂಡ ಮಾಸ್ಕ್ ಎಂಬ ಅಡ್ಡಗೋಡೆ ಇತ್ತು.
ಕಾಲ ಉರುಳಿತು. ಮೊದಲ ಅಲೆ ಮುಗಿದು ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಯಿತು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ 2021ರ ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದ ಎರಡನೇ ಅಲೆ ಸುನಾಮಿಯಂತೆ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನೇ ಕಿತ್ತೆಸೆಯಿತು. ಆಕಾಶ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯ ವಿನಯ್ಗೆ ಸೋಂಕು ತಗುಲಿದ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗ ಜಗತ್ತೇ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆದಂತಾಯಿತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬೆಡ್ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೂಗು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆಕಾಶ್ ದಿನವಿಡೀ ಫೋನ್ ಹಿಡಿದು ಯಾರನ್ನೋ ಕಾಡಿ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ಲೀಸ್, ಒಂದು ಸಿಲಿಂಡರ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ, ಎಂದು ಅಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಜಗತ್ತು ಅಸಹಾಯಕವಾಗಿತ್ತು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಆಕಾಶ್ಗೆ ವಿನಯ್ನಿಂದ ಕೊನೆಯ ಕರೆ ಬಂತು. ಆಕಾಶ್, ಉಸಿರಾಡಲು ಆಗ್ತಿಲ್ಲೋ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನ ನೋಡ್ಕೋ, ಅಷ್ಟೇ ಮಾತು. ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಿನಯ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಶವಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಕೂಡ ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಜೀವ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಂಕಿ ಅಂಶವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಫೈಲ್ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಆಕಾಶ್ ಅಂದು ಅತ್ತಷ್ಟು ಮತ್ತ್ಯಾವತ್ತೂ ಅತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನೋವಿನ ನಡುವೆಯೂ ಬದುಕು ಸಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಹೋಟೆಲ್ಗಳು ಮುಚ್ಚಿದ್ದರಿಂದ ಆಕಾಶ್ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸೌಟು ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ನೋಡಿ ಬೇಳೆ ಸಾರು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಅನ್ನ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಂದಾಗ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನಂತಹ ನಗು ಇತ್ತು. ಅವನ ತಾಯಿ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಗನೇ, ಕಷಾಯ ಕುಡಿ, ಬಿಸಿ ನೀರು ಕುಡಿ, ಮಾಸ್ಕ್ ಹಾಕಿಕೋ, ಎನ್ನುವ ಅವರ ಕಾಳಜಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ದೂರವಿದ್ದರೂ ಸಂಬಂಧಗಳು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದವು. ಜೂಮ್ ಕಾಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲಾ ಮುಖ ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಇರುವುದು ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಜನರ ನಡುವೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಯಿತು.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ 'ವರ್ಕ್ ಫ್ರಮ್ ಹೋಮ್' ಕೆಲಸ. ಮೀಟಿಂಗ್ ಮಧ್ಯೆ ಮನೆಯ ಗುಡಿಸುವುದು, ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮಗೆ ಕೆಲಸದ ಗೌರವವನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟವು. ಆ ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರು ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಧೂಳು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಯ ಶರ್ಟ್ ಹಾಕಿದರೂ ಕೆಳಗೆ ಪೈಜಾಮ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೀಟಿಂಗ್ ಮಾಡುವ ವಿಚಿತ್ರ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ನಗು ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್ ರಾಮುಗೆ ಕೆಲಸ ಹೋಗುವ ಭೀತಿಯಿತ್ತು.ಆದರೆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಅವನಿಗೆ ಸಂಬಳ ನೀಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಅವನ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಲು ಹಣದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದರು. ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಊಟ ಹಾಕಲು ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಆಕಾಶ್ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಸಾವು ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ಮಮತೆ ಮಾತ್ರ ಸತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಆಕಾಶ್ಗೆ ಅಪರಿಚಿತ ಕರೆ ಬಂತು. ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಳುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಬೇಕು, ಯಾರು ಫೋನ್ ಎತ್ತುತ್ತಿಲ್ಲ, ಎಂದಿದ್ದ. ಆಕಾಶ್ ತಕ್ಷಣ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಮೆಸೇಜ್ ಹಾಕಿದ. ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅಂದು ಆ ವೃದ್ಧೆ ಬದುಕಿದರು. ಆ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮರುದಿನ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಬ್ರದರ್ ಅಂದಾಗ ಆಕಾಶ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಅವನ ಯಾವುದೇ ಸ್ಯಾಲರಿ ಹೈಕ್ ಕೂಡ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಸಡಿಲವಾಯಿತು. ಜನ ಮಾಸ್ಕ್ ಧರಿಸಿ ಹೊರಬರತೊಡಗಿದರು. ಆಕಾಶ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪಾರ್ಕ್ಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ಹಸಿರು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಮನುಷ್ಯನ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಕೃತಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಗುಣಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವನು ಮರಳಿ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ ಆ ಕ್ಷಣ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯ ಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಹಣ, ಅಂತಸ್ತು, ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಯಾವುದೂ ನಮಗೆ ಉಸಿರು ನೀಡಲಾರವು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅಂದು ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು.
ಈಗ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ರಸ್ತೆಗಳು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಜನಜಂಗುಳಿಯಿಂದ ಕೂಡಿವೆ. ಆಫೀಸ್ಗಳು ತೆರೆದಿವೆ. ಆದರೆ ಆಕಾಶ್ನ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಅವನು ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಕಲಿತಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಮಹಾಮಾರಿ ಅವನಿಗೆ 'ಸಾವಿನ ಭಯ'ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ 'ಬದುಕಿನ ಬೆಲೆ'ಯನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.
ಮಹಾಮಾರಿ ಕಾಲದ ಆ ಕಿಟಕಿ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಅದರ ಆಚೆ ಕತ್ತಲೆಯಿಲ್ಲ, ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕಿದೆ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ವೈರಸ್ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಒಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿಹೋಗಿದೆ. ಬದುಕು ಕ್ಷಣಿಕ, ಪ್ರೀತಿಯೊಂದೇ ಶಾಶ್ವತ.
ಈ ಕಥೆಯ ಮುಖ್ಯಾಂಶಗಳು
ಸ್ತಬ್ದವಾದ ನಗರ: ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿದ ಭೀಕರ ಮೌನ.
ಮಾನವೀಯತೆ: ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಸಹಾಯ ಮತ್ತು ಅಪರಿಚಿತರ ನಡುವಿನ ಸಹಕಾರ.
ಸಂಬಂಧಗಳ ಬೆಲೆ: ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಆಪ್ತರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಅನುಭವಿಸಿದ ನೋವು.
ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪಾಠ: ಮನುಷ್ಯನಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಹೇಗೆ ಸುಂದರವಾಯಿತು ಎಂಬ ಅರಿವು.
ಈ ಕಥೆ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತೇ?
