ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಟ್ರೋ ನಗರದ ವೇಗದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಾ ಒಬ್ಬ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರದಂತಿದ್ದಳು. ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಐಟಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಸೀನಿಯರ್ ಡೆವಲಪರ್ ಆಗಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ, ಜೀವನವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಕೋಡಿಂಗ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಚಾರಣ ಮತ್ತು ಕ್ಲಾಸಿಕಲ್ ನೃತ್ಯವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಕಾಲುಗಳು ಗೆಜ್ಜೆಯ ನಾದಕ್ಕೆ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು, ಅವಳ ಕನಸುಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆದರೆ, ಒಂದು ಮಳೆಯ ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಆ ಘಟನೆ ಅವಳ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಸ್ತಬ್ದಗೊಳಿಸಿತು. ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ತಪ್ಪಿದ ಟ್ರಕ್ ಅವಳ ಸ್ಕೂಟರ್ಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದಿತ್ತು. ದಿವ್ಯಾ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಚಾವಣಿ ಅವಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದರು, ದಿವ್ಯಾ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿದಿರುವುದೇ ಒಂದು ಪವಾಡ. ಆದರೆ, ಬೆನ್ನುಮೂಳೆಗೆ ಆದ ತೀವ್ರ ಪೆಟ್ಟಿನಿಂದಾಗಿ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿನಗೆ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣ ದಿವ್ಯಾಳ ಪಾಲಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಂತಾಯಿತು. ನೃತ್ಯಗಾತಿಯಾಗಿದ್ದವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳ ಸ್ಪರ್ಶವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಕೇವಲ ದೈಹಿಕ ಸಾವಲ್ಲ, ಅವಳ ಆತ್ಮದ ಸಾವಿನಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ದಿವ್ಯಾ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾದಳು. ಅವಳ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು. ನನಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಬೇಡ, ಜನರ ಅನುಕಂಪದ ನೋಟವೂ ಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಗೆಳೆಯರು, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಬಂದು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಅವಳ ಮೌನ ಹಿಮಾಲಯದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಗಾಲಿಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಅಣಕಿಸುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬದುಕು ಕಾದಂಬರಿಯ ಸುಂದರ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಮುಗಿದುಹೋದವು, ಈಗ ಉಳಿದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಬೂದಿ ಎಂದು ಅವಳು ತನ್ನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸುಂದರ ನಾಳೆಯ ನಂಬಿಕೆ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ದಿವ್ಯಾಳ ಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡು ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ರಮೇಶ್, ಒಂದು ದಿನ ಅವಳ ಬಳಿ ಬಂದು ಕುಳಿತರು. ಅವರು ತಂದಿದ್ದದ್ದು ದಿವ್ಯಾಳ ಅಜ್ಜ ತೀರಿಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ. ಅದನ್ನು ತೆರೆದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಖಾಲಿ ಪುಟಗಳ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ಜಲವರ್ಣದ ಸೆಟ್ಗಳಿದ್ದವು. ಮೊದಲ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ, ಪುಟ್ಟಿ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಅಲೆಗಳು ಬಂದಾಗ ದೋಣಿ ಮುಳುಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಮುದ್ರ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಳೆಯ ಸೂರ್ಯ ಹೊಸ ಅಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳು ಖಾಲಿ ಇವೆ, ಯಾಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ನಿನ್ನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿದೆ. ನೆನಪಿಡು, ನೃತ್ಯವು ಕೇವಲ ಕಾಲುಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಉದಿಸುವ ಕಲೆ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದರು.
ದಿವ್ಯಾ ಆ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಓದಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹನಿಗಳು ಆ ಖಾಲಿ ಪುಟದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು. ಅಜ್ಜನ ಮಾತುಗಳು ಅವಳ ಒಳಗೆ ಸುಪ್ತವಾಗಿದ್ದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯ ಕಿಡಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸಿದವು. ದಿವ್ಯಾ ಮೆಲ್ಲಗೆ ತನ್ನ ಗಾಲಿಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ತಂದಳು. ಎಷ್ಟೋ ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದವು. ಅವಳು ಬ್ರಷ್ ಹಿಡಿದಳು. ಮೊದಲಿಗೆ ಅವಳ ಕೈಗಳು ನಡುಗಿದವು, ಗೆರೆಗಳು ವಕ್ರವಾದವು. ಆದರೆ ಅವಳು ಸೋಲಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದು ತಾನು ಆಡಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸಿದ ಆ ನೃತ್ಯದ ಮುದ್ರೆಗಳನ್ನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದಳು ಗಾಲಿಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಯುವತಿ, ಆದರೆ ಅವಳ ನೆರಳು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನೋವಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೋರಾಟದ ಛಾಯೆ ಇತ್ತು. ಅವಳು ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದಳು ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಮೌನವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಈಗ ಹಾರಲು ಕಲಿತಿವೆ. ಸುಂದರ ನಾಳೆ ಎಂದರೆ ಓಡುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿಯೇ ಅರಳುವುದೂ ಹೌದು. ದಿವ್ಯಾ ತನ್ನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಚಿತ್ರಗಳು ವೈರಲ್ ಆದವು. ಕೇವಲ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲ, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಅವಳು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಭರವಸೆಯ ಸಾಲುಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಹತಾಶೆಗೊಂಡ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಮದ್ದಾದವು. ಅವಳು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಸ್ಪರ್ಶ ಎನ್ನುವ ಸಣ್ಣ ಕಲಾ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲ, ಅಂಗವಿಕಲ ಮಂದಿ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಯುವಕರಿಗೆ ಅವಳು ಚಿತ್ರಕಲೆಯ ಮೂಲಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡತೊಡಗಿದಳು. ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಅನುಕಂಪವಲ್ಲ, ಅವಕಾಶ ಎಂದು ಅವಳು ಸಾರಿದಳು. ಅವಳ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ಮಾತು ಇವತ್ತಿನ ಕತ್ತಲೆ ನಾಳೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ದಿವ್ಯಾಳ ಕಲಾ ಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅವಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ದಿವ್ಯಾ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ನೃತ್ಯದ ಮುದ್ರೆಗಳನ್ನೇ ಆಧರಿಸಿ ನೃತ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು. ಆ ಮಕ್ಕಳ ಕಾಲಿನ ಗೆಜ್ಜೆಯ ನಾದಕ್ಕೆ ದಿವ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸು ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಾಳನ್ನು ವೇದಿಕೆಗೆ ಕರೆದು ಸನ್ಮಾನಿಸಲಾಯಿತು. ಆಗ ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣನ್ನು ತೇವಗೊಳಿಸಿದವು ಅಪಘಾತವಾದ ದಿನ ನಾನು ದೇವರನ್ನು ಶಪಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅಂದು ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಮೌನವಾದದ್ದು ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಕೈಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಎಂದು. ಸುಂದರ ನಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ದೂರದ ನಕ್ಷತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿರುವ ನಂಬಿಕೆ ಎನ್ನುವ ಸಣ್ಣ ದೀಪ. ದಿವ್ಯಾ ಈಗ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಚಿತ್ರಗಾರ್ತಿಯಲ್ಲ, ಅವಳು ಒಬ್ಬ ಜಗತ್ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮೋಟಿವೇಶನಲ್ ಸ್ಪೀಕರ್ ಕೂಡ ಹೌದು. ಅವಳ ಗಾಲಿಕುರ್ಚಿ ಈಗ ಅವಳ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿರದೆ, ಅವಳ ವಿಜಯದ ಸಿಂಹಾಸನದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದಾಗಲೂ ಅವಳು ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಏಳುತ್ತಾಳೆ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಪ್ರತಿ ಮುಂಜಾನೆಯೂ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತದೆ.
ಬದುಕು ಒಂದು ಸುಂದರ ಕಾದಂಬರಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ನೋವಿನ ಪುಟಗಳು ಕೇವಲ ತಿರುವುಗಳಷ್ಟೇ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ. ದಿವ್ಯಾಳ ಜೀವನ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವ ಪಾಠವೊಂದೇ ನಂಬಿಕೆಯಿದ್ದರೆ ಬೂದಿಯಿಂದಲೂ ಫೀನಿಕ್ಸ್ ಹಕ್ಕಿ ಎದ್ದು ಬರಬಲ್ಲದು.
ಸಂದೇಶ: ದೈಹಿಕ ನ್ಯೂನತೆಯು ಸಾಧನೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿನ ದೃಢತೆಯೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
