પૂજારી
ભાગ - ૩: ગર્ભગૃહનો મહાકાળ અને રક્ત-અભિષેક
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
બહાર મેદાનમાં હજારો લાશો પર ગીધડાંઓ ઉતરી રહ્યા હતા, અને અંદર મંદિરના મુખ્ય મંડપમાં ગઝનીના સૈનિકોની રાક્ષસી ચીસો ગુંજી રહી હતી. પંડિત રત્નેશ્વર ગર્ભગૃહના દ્વાર પાસે ઉભા હતા. તેમના કાનમાં મરતા સૈનિકોના કરુણ આક્રંદ અને આક્રમણખોરોની વિકૃત હાસ્યના અવાજો અથડાતા હતા. મંદિરની જે પવિત્ર હવામાં ક્યારેક ગૂગળનો ધૂપ મહેકતો હતો, ત્યાં આજે બળતા માનવ દેહની દુર્ગંધ અને તાજા લોહીની લોખંડી ગંધ પ્રસરી ગઈ હતી.
મહમૂદ ગઝની જ્યારે તેના લોહીથી ખરડાયેલા બૂટ સાથે ગર્ભગૃહની ઉંબરે પહોંચ્યો, ત્યારે તેની નજર રત્નેશ્વર પર પડી. રત્નેશ્વરનો સફેદ જનોઈ હવે લાલ થઈ ચૂક્યો હતો, અને તેમની આંખોમાં સાક્ષાત્ રુદ્રનું તેજ હતું. ગઝનીએ અટ્ટહાસ્ય કર્યું, જેનો પડઘો ગર્ભગૃહની દીવાલો સાથે અથડાઈને કોઈ ડરામણા ભૂત જેવો લાગતો હતો.
"બ્રાહ્મણ!" ગઝનીનો અવાજ કોઈ ઠંડા લોખંડ જેવો હતો. "તારા રાજાઓ કપાઈ ગયા, તારું લશ્કર ધૂળમાં મળી ગયું. હવે આ પથ્થરને બચાવવા તું કયા જોરે ઉભો છે? હટી જા, નહીંતર તારો દેહ આ જ પગથિયાં પર એવો વેરવિખેર કરીશ કે કૂતરાં પણ તેને ઓળખી નહીં શકે!"
રત્નેશ્વરે પોતાનો ભાલો મજબૂતીથી પકડ્યો. તેમના હોઠ ધ્રૂજતા હતા, પણ ડરથી નહીં, ભગવાન શિવના સ્તોત્રોથી. તેમણે ગર્જના કરી, "રે અતતાયી ગઝની! તને માત્ર આ શિવલિંગમાં જડેલા હીરા દેખાય છે, પણ મને આમાં બ્રહ્માંડ દેખાય છે. તું આ પથ્થર તોડી શકીશ, પણ આ ભૂમિની આત્માને ક્યારેય સ્પર્શી નહીં શકે. તારે અંદર જવું હોય તો આ વૃદ્ધ દેહના હજારો ટુકડા કરવા પડશે!"
ગઝનીના ઈશારે તેના ચાર હબસી સૈનિકો પૂજારી તરફ ધસ્યા. રત્નેશ્વરે જે રીતે ભાલો વીંઝ્યો, તે જોઈને ગઝની પણ ક્ષણભર સ્તબ્ધ થઈ ગયો. એક સૈનિકની ગરદન પૂજારીના ભાલાએ ચીરી નાખી, અને તેનું ગરમ લોહી સીધું રત્નેશ્વરના ચહેરા પર ઉડ્યું. પૂજારી હવે કોઈ શાંત સાધુ નહીં, પણ રણચંડીના પુત્ર જેવા લાગતા હતા. પરંતુ સંખ્યાબળ સામે હિંમત ક્યાં સુધી ટકે?
પાછળથી એક ક્રૂર સૈનિકે પૂજારીની પીઠમાં વળાંકવાળી તલવાર હુલાવી દીધી. "આહ..." રત્નેશ્વરના મુખમાંથી એક ચીસ નીકળી, પણ તેઓ પડ્યા નહીં. તેમણે જ્યોતિર્લિંગને બંને હાથે પકડી લીધું. ગઝની નજીક આવ્યો અને તેણે પોતાની ભારે તલવારથી પૂજારીના ડાબા હાથ પર વાર કર્યો. પૂજારીનો હાથ કપાઈને નીચે પડ્યો, લોહીનો ફુવારો ગર્ભગૃહની સોનેરી દીવાલો પર ઉડ્યો, પણ રત્નેશ્વર હજુ પણ એક હાથે શિવલિંગને વળગી રહ્યા.
ગઝનીએ રત્નેશ્વરના વાળ પકડીને તેમનું માથું પાછળ ખેંચ્યું અને પૂછ્યું, "ક્યાં છે તારો દેવ? કેમ તને બચાવવા નથી આવતો?"
રત્નેશ્વરે લોહીની ઉલટી કરતા હસીને કહ્યું, "મૂર્ખ... દેવ તો મારી અંદર છે, જે તારી આ તલવારથી પણ નથી ડરતો. તું હાર્યો છે ગઝની... તું જીતીને પણ હાર્યો છે!"
ક્રોધમાં આંધળા થયેલા ગઝનીએ પૂજારીના દેહને લાત મારીને દૂર ફંગોળ્યો. રત્નેશ્વર લોહીના ખાબોચિયામાં પડ્યા હતા, તેમનો શ્વાસ રુંધાતો હતો, છતાં તેમની નજર જ્યોતિર્લિંગ પર સ્થિર હતી. ગઝનીએ પોતાનો તોતિંગ હથોડો ઉપાડ્યો અને પૂરી તાકાતથી શિવલિંગ પર પ્રહાર કર્યો. "તડાક..." અવાજ સાથે હજારો વર્ષોની આસ્થાનું કેન્દ્ર તૂટ્યું. મૂર્તિની અંદરથી અઢળક રત્નો અને સંપત્તિ બહાર વેરાઈ.
ગઝનીના સૈનિકો જાનવરોની જેમ એ રત્નો પર તૂટી પડ્યા. રત્નેશ્વરે આ ભયાનક દ્રશ્ય જોયું. તેમનું હૃદય મૂર્તિ કરતા પણ વધુ જોરથી તૂટ્યું. તેમણે જોયું કે ગઝનીએ શિવલિંગના ટુકડા કરાવીને તેને અપવિત્ર રીતે બહાર ફેંકાવ્યા. રત્નેશ્વરે છેલ્લા શ્વાસે આકાશ તરફ જોયું. ગર્ભગૃહમાં હવે અંધકાર છવાઈ રહ્યો હતો, પણ પૂજારીની અર્ધખુલ્લી આંખોમાં એક ભવિષ્યવાણી હતી.
તેમણે છેલ્લા લોહીના બિંદુ સાથે જમીન પર આંગળીથી લખવાનો પ્રયત્ન કર્યો અને તેમના પ્રાણ પંખેરુ ઊડી ગયા. ગર્ભગૃહમાં હવે માત્ર ગઝનીનું અટ્ટહાસ્ય અને પૂજારીનો નિશ્ચેતન, ક્ષત-વિક્ષત દેહ બાકી હતો. સોમનાથની પવિત્રતા પર કાળી શાહી ફરી ગઈ હતી, પણ રત્નેશ્વરનું બલિદાન એ અંધકારમાં પણ એક અદ્રશ્ય જ્યોત બનીને સળગતું રહ્યું.
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
