ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸದಾ ಗದ್ದಲದ ಸಿಲಿಕಾನ್ ಸಿಟಿ ಮಧ್ಯೆ, ಹಳೆಯ ಬಸವನಗುಡಿ ಬಡಾವಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಸೌಂದರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಮನೆಯಿತ್ತು. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಅನುಷಾ. ಅವಳಿಗೀಗ 28 ವರ್ಷ. ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಆಡಿಯೋ ಎಂಜಿನಿಯರ್. ಆದರೆ ಅವಳ ಪೂರ್ಣ ಸಮಯ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದುದು ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯೊಂದಕ್ಕೆ, ಒಂದು ಮರೆಯಾದ ಧ್ವನಿಯ ಅನ್ವೇಷಣೆಗೆ. ಅನುಷಾ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಮಾಂತ್ರಿಕವಾದ ದ್ವೀಪವೊಂದರಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತವೇ ಜೀವನ. ಅವಳ ಅಪ್ಪ, ಹಿರಿಯ ಗಾಯಕ ನಾರಾಯಣ ಅಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಕಲಾವಿದ. ಆದರೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಯಾರೋ ಅಪಹರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಳಿದ, ಕೇವಲ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದ ಒಂದು ಅಪೂರ್ವ ಹಾಡು ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡು ಸಹ ಅವರ ಜೊತೆ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಹಾಡಿನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ರಹಸ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ದ್ವೀಪದ ಜನರ ನಡುವೆ ಅನೇಕ ದಂತಕಥೆಗಳಿದ್ದವು. ಕೆಲವರು ಅದಕ್ಕೆ ಅದ್ಭುತ ಚಿಕಿತ್ಸಕ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ ಎಂದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವ ಆಯುಧವೆಂದೂ ನಂಬಿದ್ದರು. ಅನುಷಾ ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೂ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹುಡುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ಸತ್ತಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೋ ಬದುಕಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಸಂಗೀತ ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ಅನುಷಾಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಹಳೆಯ ದಿನಚರಿಯೊಂದು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾಗದ ಸಂಕೇತಗಳು, ಸಂಗೀತದ ರೇಖಾಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಸ್ಥಳದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಹೃದಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮರೆತುಹೋದ ಮೌನ ಕಣಿವೆ ಅಲ್ಲದೆ, ದಿನಚರಿಯ ಒಂದು ಪುಟದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪದವಿತ್ತು ಅದುವೇ ಕಾಗೆ.
ಈ ಸುಳಿವಿನ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಅನುಷಾ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಪಯಣ ಬೆಳೆಸಿದಳು. ಅವಳ ಬಳಿ ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದು ಸೌಂಡ್ ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಉಪಕರಣ, ಒಂದು ಹಳೆಯ ನಕ್ಷೆ, ಮತ್ತು ಅಪ್ಪನ ದಿನಚರಿ. ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿತಗೊಂಡಿತು.
ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಬುಡಕಟ್ಟು ಮಹಿಳೆ ಸಿಕ್ಕಳು. ಅವಳ ಹೆಸರು ಕಾವೇರಿ ಅಜ್ಜಿ. ಕಾವೇರಿ ಅಜ್ಜಿ ಈ ಹಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದಳು. ಆ ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡನ್ನು ಯಾರೂ ಹಾಡಬಾರದು ಕಂದಾ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯಿದೆ ಜೊತೆಗೆ ಅನಾಹುತವೂ ಇದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಮಾತಿನಿಂದ ಹಾಡಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಷಾಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಖಚಿತವಾಯಿತು. ಅನುಷಾ ಕೊನೆಗೂ ಮೌನ ಕಣಿವೆ ತಲುಪಿದಳು. ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮೌನವಾಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಣಿಯ ಸದ್ದಾಗಲೀ, ಪಕ್ಷಿಯ ಚಿಲಿಪಿಲಿಯಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ನೀರವತೆ ಅಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಕಣಿವೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನವಾದ, ಬೂದಿಯ ಬಣ್ಣದ ದೇವಾಲಯವಿತ್ತು.
ದೇವಾಲಯದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಅನುಷಾಗೆ ಎದುರಾಗಿದ್ದು ಅಚ್ಚರಿ. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖ ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಅನುಷಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು. ಆದರೆ ಅವನ ಕಡೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ನಾರಾಯಣನಲ್ಲ ಎಂದು ಅನುಷಾಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಒಂದು ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಂತಿತ್ತು. ಆ ಹಾಡು ತನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಬರದೆ ವಿರೂಪಗೊಂಡಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು.
ಯಾರು ನೀನು? ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಎಂದು ಅನುಷಾ ಕೇಳಿದಳು. ಆಗ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಮುಖದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆಗೆದ. ಅವನ ಹೆಸರು ವಿಕ್ರಮ್. ಅವನು ಅನುಷಾಳ ತಂದೆಯ ಮಾಜಿ ಸಹಾಯಕ. ನಾರಾಯಣ ನನಗೆ ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡಿನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅದನ್ನು ಮರೆಯಾದ ದ್ವೀಪದ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಹಾಡಿನಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರಬಹುದು ಎಂದು ನಾರಾಯಣ ಭಾವಿಸಿದ್ದ, ಆದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಒಂದು ಆಯುಧವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಗರ್ಜಿಸಿದ.
ವಿಕ್ರಮ್ ಅನುಷಾಳ ತಂದೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಈ ಹಾಡನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಕೇವಲ ಹಾಡಿನ ಸ್ವರ ಮಾತ್ರ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹಾಡಲು ಬೇಕಾದ "ನಾರಾಯಣನ ಜೀವಂತ ಧ್ವನಿಯ ಕಂಪನಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವನೆಯನ್ನು ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಡಿನ ಶಕ್ತಿ ಕೇವಲ ಸ್ವರದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಗಾಯಕನ ಮನಸ್ಸಿನ ಶುದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ, ಅವನ ಭಾವದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ನೀನು ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅನುಷಾ ಹೇಳಿದಳು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಮನುಷ್ಯರು ಅನುಷಾಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬಂದರು. ಅನುಷಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುವಾಗ ಆ ದೇವಾಲಯದ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಅಪ್ಪ ಬರೆದಿದ್ದ ಒಂದು ರಹಸ್ಯ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಗೀತದ ನೋಟ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ರಹಸ್ಯ ಮಂತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಗೆ ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ಈಗ ಅವಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅದು ಕೇವಲ ಹಕ್ಕಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ರಹಸ್ಯ ದ್ವಾರವನ್ನು ತೆರೆಯುವ ರಹಸ್ಯ ಪದವಾಗಿತ್ತು. ಅನುಷಾ ತನ್ನ ಸೌಂಡ್ ರೆಕಾರ್ಡರ್ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ಧ್ವನಿಮುದ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅವಳು ಒಂದು ರಹಸ್ಯ ದ್ವಾರವನ್ನು ತೆರೆದಳು. ಅದೊಂದು ಭೂಗತ ಸುರಂಗವಾಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂಡ ಅವಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಸುರಂಗದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಷಾ ನೋಡಿದ್ದು, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಾಲ್. ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪಿಯಾನೋ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿಯ ಗರಿ, ಮತ್ತು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಹಳೆಯ ರೆಕಾರ್ಡರ್. ನಾರಾಯಣನ ಅಪಹರಣದ ನಂತರ ವಿಕ್ರಮ್ ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ಕೂಡಿಹಾಕಿ ಹಾಡನ್ನು ಕಲಿಯುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದನು. ನಾರಾಯಣ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು, ದಣಿದು, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆಸೆಯ ಕಿಡಿ ಆರಿದಂತೆ ಕಂಡಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಪ್ರತಿದಿನ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು. ನಾರಾಯಣ ಹಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ, ವಿಕ್ರಮ್ ಆ ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಹಾಡನ್ನು ತಾನೇ ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅನುಷಾ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಓಡಿದಳು. ಅಪ್ಪಾ, ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡನ್ನು ನೀನು ಮಾತ್ರ ಹಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಬೇಕು. ಆಗ ವಿಕ್ರಮ್ ನಾರಾಯಣನ ಕೊರಳಿನ ಮೇಲೆ ಗನ್ ಇಟ್ಟ. ಹಾಡು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಜೀವನ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ನಾರಾಯಣ ಭಯದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ. ಆ ಹಾಡನ್ನು ಅಪಾತ್ರರಿಗೆ ಹಾಡಬಾರದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆಗ ಅನುಷಾ ತನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಕಾಗೆ ಎಂಬ ಪದದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಳು. ಅಪ್ಪ, ಹಾಡಿನ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಬೇಡ. ನಿನ್ನ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೆಲುದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು. ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಳೆಯಿತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಭಯ ಮಾಯವಾಗಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು. ಅವನು ಪಿಯಾನೋ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಹಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಆದರೆ ಅದು ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅನುಷಾ ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸರಳವಾದ, ಪ್ರೀತಿಯ ಲಾಲಾಪದ್ಯವಾಗಿತ್ತು.
ಆ ಹಾಡು ಮೌನ ಕಣಿವೆಯ ಪ್ರತಿ ಮೂಲೆಯನ್ನೂ ತುಂಬಿತು. ಆಹಾ, ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಧ್ವನಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿ, ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಆ ಹಾಡು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಮಶವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಿದಂತಿತ್ತು. ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯ ಆ ಹಾಡಿನ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಹೃದಯವನ್ನೂ ತಟ್ಟಿತು. ನಾರಾಯಣನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದದ್ದು ಮಂತ್ರ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ಧ್ವನಿ. ಅವನ ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಲು ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸಲು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿಕ್ರಮ್ ಅರಿತ.
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕೃತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟನು. ಅವನು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಶರಣಾದನು. ನಾರಾಯಣ ಮತ್ತು ಅನುಷಾ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ನಾರಾಯಣನ ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡು ಈಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಾಡಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಶಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡುವ ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿತ್ತು. ಅನುಷಾ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಹಾಡನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಲು, ಅದರ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಲು ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟಳು.
ಒಂಟಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡು ಇಡೀ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಕೇವಲ ಹಾಡಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ದ್ಯೋತಕವಾಗಿತ್ತು.
ಕಥೆಯ ಸಂದೇಶ: ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ವಿನಾಶದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದು ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ
