“Wrong Call”
రాత్రి 9 గంటలు.
హాస్టల్ రూంలో నిశ్శబ్దం.
బయట వాన తడుస్తూ ఉండగా, నేహా ఫోన్ ఒక్కసారిగా మోగింది.
“Unknown Number.”
తడబడుతూ లిఫ్ట్ చేసింది.
“హలో?”
ఆ వాయిస్ — కాస్త గంభీరంగా, కాస్త నవ్వు కలిసిన స్వరం.
“Excuse me, అది సాయి కదా?”
“కాదు… మీరు తప్పుగా డయల్ చేసారు.”
“ఓహ్! సారీ సారీ… Wrong Call.”
అని చెప్పి ఫోన్ కట్ చేశాడు.
కానీ ఆ వాయిస్లో ఏదో కరెంట్ లా తాకింది నేహా గుండెకి.
ఇంకా వాన తడుస్తూనే ఉంది, కానీ ఆమె మనసులో ఏదో కొత్త అనుభూతి మెరుస్తోంది.
రెండవ రోజు మధ్యాహ్నం.
మళ్లీ అదే నంబర్ నుంచి ఒక మెసేజ్ —
“Sorry for the other night. Disturbed you?”
నేహా నవ్వుకుంది.
“పర్లేదు. Next time check properly.”
అలా మొదలైంది పరిచయం.
ఆ నంబర్ వెనుక ఉన్నవాడు — విక్రమ్, రాజమండ్రి కి చెందినవాడు.
ఆయన మాటల్లో ఏదో శాంతి, ఏదో స్నేహం.
ప్రతిరోజూ రాత్రి calls,
ప్రతి good night message లో చిన్న చిన్న care.
మొదట “Friendship” అనే పదం మాత్రమే ఉండేది,
కానీ ఆ “Friendship”లో slowly “Feeling” మొలకెత్తింది.
“నేహా, నువ్వు హ్యాపీగా ఉండాలి…” అని చెప్పిన రాత్రి ఆమెకు నిద్ర రాలేదు.
తనకు unknown voice ఇప్పుడు మనసు నింపే sound అయ్యింది.
విక్రమ్ — ఒక charm,
నేహా — ఒక innocent heart.
ఆ ఇద్దరి మధ్య phone linesలో పుట్టిన బంధం
ఇప్పుడు నిశ్శబ్దంగా ఒక ప్రేమగా మారుతోంది…
కానీ ఎవరికీ తెలియదు —
ఈ “wrong call” ప్రేమ,
ఒకరోజు “తప్పు దారి” తీసుకెళ్తుందని.
విక్రమ్ తో ఆ "wrong call" తరువాత, నేహా జీవితంలో ఏదో కొత్త సువాసన మొదలైంది.
ప్రతి ఉదయం అతని “Good Morning Neha” తో మొదలయ్యేది,
ప్రతి రాత్రి అతని “Sleep well, madam” తో ముగిసేది.
ఒక ఫోన్ స్క్రీన్ వెనుక ఉన్న అన్యుడు,
ఇప్పుడు ఆమె మనసులోని దగ్గరి మనిషిగా మారిపోతున్నాడు.
“నీ వాయిస్ వింటే రోజు నాకే కొత్త beginning లా ఉంటుంది…” అని విక్రమ్ చెబుతాడు.
నేహా నవ్వుకుంటూ,
“నువ్వు movie dialogues మాట్లాడుతున్నావు అనుకుంటా…” అంటుంది.
అతను నవ్వుతాడు.
ఆ నవ్వులో ఒక నిజమైన మనసు ఉంటుంది.
రోజులు గడుస్తున్నాయి…
వారు ఇప్పుడు ఒకరినొకరు బాగా అర్థం చేసుకుంటున్నారు.
పనిలో బిజీగా ఉన్నా, ఒక్క missed call చాలు — “I’m here” అని ఇద్దరికీ signal.
విక్రమ్ కాస్త poet లా మాట్లాడేవాడు.
“నువ్వు వర్షం పడిన సాయంత్రం లా ఉంటావు నేహా… నిశ్శబ్దంగా, కానీ మనసు నింపేలా.”
నేహా ఆ మాట విని మౌనంగా ఉంది.
ఆమెకు ప్రేమ అనేది movieలలో మాత్రమే ఉండేదనిపించింది.
కానీ ఇప్పుడు — ఫోన్లోని ఆ voice నిజమని నమ్ముతోంది.
ఇద్దరి మధ్య distance ఉన్నా,
emotion దగ్గరగా ఉంది.
ఒక invisible string లా — మనసు, భావాలు కలిపేస్తోంది.
విక్రమ్ ఒక్కసారి అన్నాడు,
“నీకు ఎప్పుడైనా alone అనిపిస్తే, నేను ఉన్నాను గుర్తు పెట్టుకో.”
ఆ మాట వినగానే నేహా కళ్ళలో నీరు మెరుస్తుంది.
ఎందుకంటే, అంతవరకు ఆ మాట ఎవ్వరూ చెప్పలేదు.
ఒక చిన్న care కూడా ఆమెకి ocean లా అనిపించింది.
కానీ నిశ్శబ్దం ఎప్పుడూ ముందు వానను సూచిస్తుంది.
అలా వారి callsలో కూడా ఆ రోజున silence మొదలైంది.
విక్రమ్ ఫోన్కి lift చేయలేదు,
మెసేజ్ కి reply లేదు.
“Maybe busy ఉంటాడు…” అనుకుంటూ నేహా ఎదురుచూసింది.
కానీ ఆ రాత్రి నుండి, ఆ good night తిరిగి రాలేదు.
నిశ్శబ్దం పెరిగింది,
ఆమె హృదయంలో అలలు ఎగిసిపడ్డాయి.
“ఎందుకు…?” అనే ప్రశ్నకు సమాధానం లేని రాత్రి.
కిటికీ దగ్గర కూర్చుని వానను చూస్తూ నేహా గమనించింది —
ఆ వర్షపు చినుకులు కూడా ఈ రాత్రి ఏడుస్తున్నాయి.
రాత్రి 11 గంటలు.
ఫోన్ స్క్రీన్ వెలిగింది.
నేహా మళ్లీ అదే నంబర్ డయల్ చేసింది — “Vikram 📞”
రింగ్ అయింది… అయింది… కానీ lift కాలేదు.
“Switched off…”
అనే words స్క్రీన్ మీద కనిపించాయి.
ఒక క్షణం నేహా హృదయం బరువెక్కింది.
ఇదంతా ఏమిటి?
ఇంకా నిన్నవరకు “Take care Neha” అని చెప్పిన వాడే,
ఇప్పుడే ఇలా ఎందుకు మాయమయ్యాడు?
రెండు రోజులుగా reply లేదు,
స్టేటస్ update లేదు,
WhatsApp DP కూడా తొలగిపోయింది.
ఎవరినైనా avoid చేయడం అంటే ఇంత నిశ్శబ్దమా?
నేహా హాస్టల్ గదిలో కిటికీ దగ్గర కూర్చుంది.
వాన గాలి తడుస్తోంది… ఆ తడి ఆమె కళ్ళల్లోని కన్నీళ్లతో కలుస్తోంది.
తనతోనే మాట్లాడుకుంటూ —
“అతను busy అయి ఉంటాడు…
లేదా… నన్ను avoid చేస్తున్నాడా?”
ప్రతి reason వెతికినా, ఒక్క సమాధానం రాలేదు.
అయినా ప్రతి గంటా ఆమె ఫోన్ screen చెక్ చేస్తూనే ఉంది.
“Last seen — none.”
అదే చూస్తూ… గుండె నిశ్శబ్దంగా విరిగిపోతుంది.
తరువాతి రోజు, నేహా ఫ్రెండ్ సాయి అడిగింది —
“ఏమయ్యిందమ్మా, these days dullగా ఉన్నావ్.”
నేహా నెమ్మదిగా నవ్వి,
“Nothing… వర్షం వల్లే ఇలా.” అని తప్పించుకుంది.
కానీ ఆ మనసులో తుఫాను మొదలైపోయింది.
ఒక చిన్న wrong call తో మొదలైన ప్రేమ
ఇప్పుడు ఒక lost connection అయిపోయింది.
సాయంత్రం రైల్వే ట్రాక్ దగ్గరుగా నడుస్తూ,
ఆమె కళ్ళ ముందు గతం తిరగసాగింది —
అతని నవ్వు, మాటలు, promises.
“ఎప్పుడైనా alone అనిపిస్తే, నేను ఉన్నాను” అన్న అతని వాక్యం
ఇప్పుడు గుండెని గుచ్చుతోంది.
ఆ రాత్రి నేహా చివరిసారి ఫోన్ తీసుకుంది,
“Maybe just once, he’ll call…”
అని ఆశతో number dial చేసింది.
సైలెంట్ టోన్…
తర్వాత cold automated voice —
“The number you are trying to reach is not reachable.”
ఆ వాక్యం ఆమె గుండెలో మారుమ్రోగింది.
అది ordinary message కాదు —
అది ఒక love story యొక్క full stop.
ఆ రాత్రి నేహా ఏడవలేదు —
కేవలం కళ్ళు మూసుకుంది.
ఎందుకంటే, ఒక్కోసారి కడలి లా నిశ్శబ్దంగా మునిగిపోవడం నేర్చుకోవాలి.
(To be continued…)
