ભોંયરાના ઠંડા અંધકારમાં ચંદ્રપ્રકાશના હૃદયના ધબકારા વધી ગયા હતા. સેનાપતિ કાલકેતુ અને તેના સૈનિકોના પગરવ લોખંડી ભોંયતળિયા પર વધુને વધુ નજીક સંભળાતા હતા. ચંદ્રપ્રકાશે અત્યંત કુશળતાથી મશાલની જ્યોત સહેજ નીચી કરી અને ચહેરા પર ભયને બદલે કર્તવ્યનિષ્ઠાના ભાવ લાવીને પાછળ ફર્યો.
"સેનાપતિ!" ચંદ્રપ્રકાશે પોતાના અવાજમાં સહેજ આશ્ચર્ય અને આદર ભેળવીને અભિવાદન કર્યું. "ક્ષમા કરજો, પણ મહારાજે મને આ કક્ષની રક્ષા સોંપી હોવાથી, ભીતરથી આવતા એક વિચિત્ર ધ્વનિની તપાસ કરવા હું અંદર આવ્યો હતો. મને આશંકા હતી કે કદાચ કોઈ ઘૂસણખોર અહીં છુપાયેલો ન હોય."
કાલકેતુ તેની એકદમ નજીક આવીને ઊભો રહ્યો. તેની તીક્ષ્ણ નજર ચંદ્રપ્રકાશની આંખોમાં કંઈક શોધી રહી હતી. "ધ્વનિ? અહીં અવાજ કરવા વાળું કોઈ જીવિત બચતું નથી, ભદ્ર. શું તેં કોઈને નિહાળ્યું?" કાલકેતુની નજર ચંદ્રપ્રકાશની પાછળ રહેલા એ અંધારા ખૂણા તરફ ગઈ, જ્યાં માલવાની રાજકુમારી શ્વાસ રોકીને પથ્થરની જેમ જડવત બેઠી હતી.
ચંદ્રપ્રકાશે ચાલાકીથી કાલકેતુનું ધ્યાન ભટકાવવા માટે જમીન પર દોડતા એક મૂષક તરફ ઈશારો કર્યો. "કદાચ આ જીવડાઓ જ પાત્રો સાથે અથડાતા હશે. પરંતુ સેનાપતિ, આ શસ્ત્રોની ગંધ એટલી તીવ્ર અને વિષારી છે કે સાધારણ માનવી અહીં ક્ષણવાર પણ ઊભો ન રહી શકે. મહારાજે ખરેખર મને બહુ જ કપરી કસોટીમાં મૂક્યો છે."
કાલકેતુના ચહેરા પર એક ક્રૂર સ્મિત આવ્યું. "કસોટી જ તને મગધનો શ્રેષ્ઠ યોદ્ધા બનાવશે. આ વિષારી વાયુ સહન કરવો એ દરેકના વશની વાત નથી. ચાલ હવે બહાર, અત્યારે અહીં વધુ રોકાવું સ્વાસ્થ્ય માટે હિતકારક નથી." ચંદ્રપ્રકાશ કાલકેતુની સાથે બહાર નીકળ્યો, પણ તેનું મન પેલા ભોંયરામાં કેદ રાજકુમારી અને ત્યાં છુપાયેલા મૃત્યુના સાધનો વિશે વિચારી રહ્યું હતું.
ગિરિનગરમાં ચંદ્રપ્રકાશના મૃત્યુના સમાચાર સાંભળીને સુવર્ણા અંદરથી ભાંગી પડી હતી, પણ તેના હૃદયમાં પ્રતિશોધની જ્વાળા પ્રબળ બની હતી. તેને પ્રતીતિ હતી કે ચંદ્રપ્રકાશના અંત પાછળ ધનનંદનો જ હાથ છે. તે શોક મનાવવાને બદલે મગધના ગઢમાં ગાબડું પાડવા માટે એક વણિકના વેશમાં પાટલીપુત્રમાં પ્રવેશી ચૂકી હતી. તેની સાથે પર્વતક રાજાના બે અત્યંત વિશ્વાસુ અંગરક્ષકો પણ હતા. સુવર્ણાનો હેતુ સ્પષ્ટ હતો—ધનનંદના કોઈ ઉચ્ચ અધિકારી પર હુમલો કરી મગધની શક્તિને હચમચાવી નાખવી.
તે જ રાત્રે, ચંદ્રપ્રકાશ જ્યારે પોતાનો પહેરો પૂરો કરીને સૈનિકોના પડાવ તરફ જતો હતો, ત્યારે તેને છાયાનો ગુપ્ત સંકેત મળ્યો. બંને એક નિર્જન કૂવા પાસે મળ્યા. છાયાનો ચહેરો ચિંતાથી ગંભીર હતો. "ચંદ્ર, પરિસ્થિતિ જટિલ બની રહી છે. સુવર્ણા પાટલીપુત્રમાં છે. તે તને મૃત માનીને ધનનંદના સૈન્ય પર આત્મઘાતી આક્રમણ કરવાની યોજના બનાવી રહી છે. તેને રોકવી અનિવાર્ય છે, નહીંતર આપણી બધી મહેનત પર પાણી ફરી વળશે."
ચંદ્રપ્રકાશ આ સાંભળી ખળભળી ઉઠ્યો. "તે મગધના સૈન્યબળ સામે ટકી શકશે નહીં. છાયા, મારે તેને કોઈ પણ ભોગે સંદેશો પહોંચાડવો પડશે. પણ જો હું તેની સમક્ષ જઈશ, તો મારી જીવિત હોવાની વાત જાહેર થઈ જશે, જે આચાર્યની નીતિની વિરુદ્ધ છે."
છાયાએ ગંભીરતાથી કહ્યું, "આચાર્ય ચાણક્યનો બીજો આદેશ સાંભળ. તેમણે કહ્યું છે કે ભોંયરામાં કેદ રાજકુમારી જ આપણો ઉદ્ધારક માર્ગ બનશે. તેની સહાયથી આપણે ધનનંદના વિષારી શસ્ત્રોનો ઉપયોગ તેની જ વિરુદ્ધ કરી શકીશું. પરંતુ તે પહેલાં તારે સુવર્ણાને સંભાળવી પડશે."
ચંદ્રપ્રકાશે ત્વરિત નિર્ણય લીધો. તેણે એક નાનકડો ગુપ્ત પત્ર લખ્યો અને છાયાને સોંપ્યો. "આ સંદેશ સુવર્ણા સુધી પહોંચાડ. તેમાં મેં આપણા શૈશવના એવા સંકેતોનો ઉપયોગ કર્યો છે જે માત્ર તે જ સમજી શકશે. તેને સમજાવ કે અત્યારે તે સંયમ રાખે અને પાટલીપુત્રની બહાર આવેલા વડલાના વૃક્ષ નીચે મારી પ્રતીક્ષા કરે."
પરંતુ, વિધિના લેખ કંઈક જુદા જ હતા. મહેલના મુખ્ય સેનાપતિ કાલકેતુને શંકા ગઈ હતી કે નગરમાં કોઈ નવા જાસૂસો અથવા વિદ્રોહીઓ છુપાયેલા છે. તેણે રાતોરાત આખા નગરમાં નાકાબંધી કરાવી દીધી. સુવર્ણા અને તેના સાથીઓ જે પાંથશાળામાં રોકાયા હતા, ત્યાં અચાનક સૈનિકોએ દરોડો પાડ્યો.
યુદ્ધ શરૂ થઈ ગયું. સુવર્ણાએ પોતાની તલવાર મ્યાનમાંથી બહાર કાઢી અને સિંહણની જેમ મગધના સૈનિકો સામે ઝઝૂમવા લાગી. સૈન્યબળ ઓછું હોવાથી તેઓ ધીમે ધીમે ઘેરાઈ રહ્યા હતા. બરાબર એ જ સમયે, ચંદ્રપ્રકાશ મહેલની દીવાલ પર પહેરો ભરી રહ્યો હતો અને તેની નજર આ રણસંગ્રામ પર પડી. તેની સામે હવે અગ્નિપરીક્ષા હતી—પોતાના રહસ્યની રક્ષા કરવી કે પોતાના પ્રિય પાત્રનો જીવ બચાવવો.
ચંદ્રપ્રકાશે ક્ષણભરનો પણ વિચાર કર્યા વગર પોતાનું મુખ વસ્ત્રથી ઢાંક્યું અને અંધકારમાં છલાંગ લગાવી.
