#કેન્સર
પ્રકરણ ૨: વિધિનો વજ્રપાત અને સંવેદનાની સરવાણી
ડૉ. જીવન શાહની કેબિનમાં એ સફેદ કાગળ પર લખાયેલા 'Invasive Ductal Carcinoma' ના અક્ષરો જીવિકા માટે માત્ર મેડિકલ ટર્મ્સ નહોતા, પણ એ તેના હસતા-રમતા સંસાર પર પડેલી કાળી નજર હતી. ડૉક્ટરની કેબિનમાંથી બહાર નીકળતી વખતે હોસ્પિટલનો એ લાંબો કોરિડોર જીવિકાને અત્યંત સાંકડો લાગી રહ્યો હતો. તેની આસપાસના લોકો, નર્સોની અવરજવર, સ્ટ્રેચર પર જતા દર્દીઓ—બધું જ જાણે ધૂંધળું હતું.
જીત પટેલે જીવિકાનો હાથ પકડ્યો હતો, પણ એ પકડમાં આજે ભરોસા કરતાં વધુ ધ્રુજારી હતી. પાર્કિંગમાં આવીને જેવી જીત ગાડીમાં બેઠો, તેનું મન ફાટી પડ્યું. સ્ટીયરિંગ પર માથું રાખીને તે ડસકે-ડસકે રડી પડ્યો.
"જીત... પ્લીઝ, તમે જ હિંમત હારશો તો મારું શું થશે?" જીવિકાએ અત્યંત શાંત અવાજે કહ્યું. તેના અવાજમાં એક એવી ગંભીરતા હતી જે સામાન્ય રીતે મનુષ્યમાં મૃત્યુના ભય સામે લડતી વખતે જન્મે છે.
જીતે આંસુ લૂછ્યા. "ના જીવિકા, હું નથી રડતો. પણ મને એ વિચાર આવે છે કે આપણે મમ્મી-પપ્પાને શું કહીશું? અને વીણા? એ હજી સાત વર્ષની છે, એ તારા વગર એક પળ નથી રહી શકતી."
"સત્ય કહેવું પડશે જીત. છુપાવવાથી પીડા ઘટશે નહીં, વહેંચાઈ જશે," જીવિકાએ બારી બહાર જોતા કહ્યું. તેને ખબર હતી કે હવે પછીની દરેક ક્ષણ તેના જીવનની સૌથી મોટી કસોટી છે.
ઘરનું ભારેખમ વાતાવરણ
સાંજે જ્યારે તેઓ ઘરે પહોંચ્યા, ત્યારે આખું ઘર દિવાળીની તૈયારીમાં હોય તેમ ખુશ હતું. સાસુ રસોડામાં શક્કરપારા બનાવી રહ્યા હતા અને સસરા વીણાને હોમવર્ક કરાવી રહ્યા હતા. જીવિકા અને જીતનો ચહેરો જોઈને ઘરમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો.
"શું થયું બેટા? રિપોર્ટમાં શું આવ્યું?" સસરાએ ચશ્મા ઉતારીને ગંભીરતાથી પૂછ્યું.
જીતે ટેબલ પર ફાઈલ મૂકી અને માથું નીચું કરી લીધું. "પપ્પા... જીવિકાને બ્રેસ્ટ કેન્સર છે. બીજું સ્ટેજ છે."
રસોડામાંથી સાસુના હાથમાંથી સ્ટીલની થાળી પડી ગઈ. એ અવાજ આખા ઘરમાં ગુંજી ઉઠ્યો, જાણે કોઈ કાચનું મંદિર તૂટ્યું હોય. સાસુ દોડીને આવ્યા અને જીવિકાને વળગી પડ્યા. કોઈ શબ્દ નહીં, કોઈ સવાલ નહીં, બસ એક સ્ત્રીનો બીજી સ્ત્રી માટેનો એ મૌન રૂદન. સાસુની આંખોમાં એ ભય હતો કે જે દરરોજ સમાચારમાં વાંચતા હતા, પણ આજે તે તેમના પોતાના ઉંબરે આવીને ઊભો હતો.
સસરા થોડીવાર સ્તબ્ધ રહ્યા. પછી તેમણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને જીત પાસે ગયા. "દીકરા, રડવાથી ઉકેલ નહીં આવે. ડૉક્ટરે શું કીધું?"
"કીમોથેરાપી શરૂ કરવી પડશે પપ્પા. છ રાઉન્ડ. અને એક-એક ઇન્જેક્શન ૨૫ થી ૪૦ હજારનું છે. ઉપરથી સર્જરીનો ખર્ચ અલગ," જીતનો અવાજ કાંપતો હતો.
સસરાએ મક્કમ અવાજે કહ્યું, "સાંભળ જીત, મેં આખી જિંદગી પ્રામાણિકતાથી નોકરી કરી છે. મારી પાસે મારું પ્રોવિડન્ટ ફંડ છે, આ ઘર છે. મારી વહુને કંઈ નહીં થવા દઉં. પૈસાની ચિંતા તું છોડી દે, એની વ્યવસ્થા હું કરીશ."
આ એ ક્ષણ હતી જ્યારે જીવિકાને સમજાયું કે તેની સાસરી પક્ષ તેના માટે કોઈ દીવાલથી ઓછો નથી. સાસુએ જીવિકાના હાથ પકડીને કહ્યું, "બેટા, તારે રસોડાની કે વીણાની ચિંતા કરવાની જરૂર નથી. કાલથી હું બધું સંભાળી લઈશ. તારે બસ લડવાનું છે."
પિયરની સંવેદના: એક અદ્રશ્ય સપોર્ટ
તે જ રાત્રે જીવિકાના ભાઈ અને પિતાને જાણ કરવામાં આવી. મહેસાણામાં બેઠેલા પિતાનો જીવ અદ્ધર થઈ ગયો. ભાઈએ તે જ રાત્રે ગાડી કાઢી અને અમદાવાદ આવવા નીકળી પડ્યો.
જ્યારે ભાઈ ઘરે પહોંચ્યો, ત્યારે જીવિકા ઉંઘવાનો પ્રયાસ કરી રહી હતી. ભાઈએ તેની પાસે બેસીને માત્ર એટલું જ કહ્યું, "બહેન, તારો ભાઈ હજી બેઠો છે. તારે જે જોઈએ તે મળી રહેશે. ભાભી પણ કાલે સવારે આવી જશે, એ તારી સાથે હોસ્પિટલમાં રહેશે. આપણે ગમે તેટલા મોંઘા ઇન્જેક્શન લેવા પડે, આપણે લઈશું."
પિયર અને સાસરી પક્ષની આ એકતા જોઈને જીવિકાના મનમાં એક નવી આશા જન્મી. તેને સમજાયું કે ભલે તેના શરીરમાં કેન્સરના કોષો યુદ્ધ કરી રહ્યા છે, પણ તેની બહાર પ્રેમનું એક આખું લશ્કર તૈયાર છે.
વીણાની માસૂમિયત અને જીવિકાની પીડા
સૌથી અઘરું હતું નાની વીણાને સમજાવવું. વીણા જ્યારે તેની મમ્મી પાસે આવી અને પૂછ્યું, "મમ્મી, તું કેમ રડે છે? તને ક્યાં વાગ્યું છે?" ત્યારે જીવિકાના કાળજામાં ચીરો પડી ગયો.
"બેટા, મમ્મીને સહેજ તાવ જેવું છે. મારે થોડા દિવસ દવા લેવા હોસ્પિટલ જવું પડશે," જીવિકાએ તેને ગળે લગાડતા કહ્યું.
વીણાએ માસૂમિયતથી પૂછ્યું, "ત્યાં મને આવવા દેશે? હું તારી પાસે બેસીને વાર્તા કહીશ તો તને જલ્દી મટી જશે ને?"
આ માસૂમ સવાલો જીવિકા માટે કીમોથેરાપીના ઇન્જેક્શન કરતા પણ વધુ પીડાકારક હતા. તેને ડર હતો કે જ્યારે તેના વાળ ખરવાનું શરૂ થશે, જ્યારે તે પથારીમાંથી ઉભી પણ નહીં થઈ શકે, ત્યારે આ નાની બાળકીનું શું થશે?
આર્થિક ખાઈ અને સામાજિક વાસ્તવિકતા
બીજે દિવસે જીત પટેલ ઓફિસ ગયો. તેણે રજાની વાત કરી અને તેના બોસને કેન્સર વિશે જણાવ્યું. ઓફિસમાં આ સમાચાર વાયુવેગે ફેલાઈ ગયા. કેટલાક મિત્રોએ હિંમત આપી, તો કેટલાકની આંખોમાં દયા હતી—જે જીતને બિલકુલ પસંદ નહોતી.
જીતે બેંક બેલેન્સ ચેક કર્યું. તેના ખાતામાં માત્ર સાત લાખ રૂપિયા હતા. એક ઇન્જેક્શન ૪૦,૦૦૦ નું, એટલે છ રાઉન્ડના ૨.૪ લાખ તો માત્ર ઇન્જેક્શનના. હોસ્પિટલના બેડનો ખર્ચ, બ્લડ ટેસ્ટ, સર્જરી અને પછી રેડિયેશન... ગણતરી કરતા-કરતા જીતના પરસેવા છૂટી ગયા.
તેણે જોયું કે મધ્યમવર્ગીય પરિવાર માટે કેન્સર એટલે માત્ર શારીરિક મૃત્યુ નહીં, પણ આર્થિક આત્મહત્યા સમાન છે. પણ તેને મનોમન નક્કી કર્યું કે તે પોતાની જમીન વેચી દેશે, દાગીના વેચી દેશે, પણ જીવિકાના જીવનમાં કોઈ કમી નહીં આવવા દે.
કીમોથેરાપીનો પ્રથમ રાઉન્ડ: નર્કનો દરવાજો
ગુરુવારનો દિવસ નક્કી થયો. જીવિકાને હોસ્પિટલમાં એડમિટ કરવામાં આવી. ડૉ. જીવન શાહે તેને સમજાવ્યું, "જીવિકાબેન, આ દવાઓ તમારા શરીરમાં રહેલા કેન્સરના કોષોને મારશે. તેની થોડી સાઈડ ઈફેક્ટ્સ થશે, પણ તમારે ગભરાવાનું નથી."
નર્સ જ્યારે એ લાલ રંગનું પ્રવાહી (Adriamycin) લઈને આવી, ત્યારે રૂમમાં એક અજીબ સન્નાટો છવાઈ ગયો. એ લાલ પ્રવાહી 'રેડ ડેવિલ' તરીકે ઓળખાય છે. જેવું એ જીવિકાની નસમાં ઉતર્યું, તેને લાગ્યું કે તેના આખા શરીરમાં કોઈએ ગરમ તેલ રેડ્યું હોય.
"જીત... બહુ બળતરા થાય છે... હાથ ખેંચાય છે," જીવિકાની આંખો લાલ થઈ ગઈ.
જીતે તેનો હાથ પકડ્યો, પણ જીવિકાની નસ કાળી પડી રહી હતી. કીમોથેરાપીના એ પહેલા ડોઝે જ બતાવી દીધું કે આવનારા ૨૦૦ દિવસ કેટલા ભયાનક રહેવાના છે. ભાભી તેની બાજુમાં બેસીને તેના માથા પર હાથ ફેરવી રહ્યા હતા, અને સાસુ બહાર ગેલેરીમાં માળા ફેરવી રહ્યા હતા.
કીમો પૂરો થયો અને ઘરે આવ્યા પછી અસલી નર્ક શરૂ થયું. જીવિકાને સતત ઉલટીઓ થવા લાગી. જે પાણી પીવે એ પણ ઝેર જેવું કડવું લાગતું હતું. તેને અંધારા રૂમમાં જ રહેવું ગમતું હતું. પ્રકાશ તેને ડરાવી રહ્યો હતો.
અરીસામાં જોવાની તેની હિંમત નહોતી. પણ એક સાંજે જ્યારે તે માથું ઓળી રહી હતી, ત્યારે તેણે જોયું કે કાંસકામાં વાળનું એક આખું ગુચ્છું આવી ગયું હતું.
જીવિકાની ચીસ નીકળી ગઈ. તેના એ રેશમી વાળ, જેની જીત હંમેશા પ્રશંસા કરતો હતો, તે આજે તેને સાથ છોડી રહ્યા હતા. તે જ ક્ષણે તેને અહેસાસ થયો કે હવે તેની ઓળખ બદલાઈ રહી છે. તે હવે માત્ર એક 'પત્ની' કે 'મા' નહોતી, તે એક 'કેન્સર પેશન્ટ' હતી.
આ વાર્તા માં ગઈ કાલે 3K વ્યુ હતા મારાં માટે તો મોટી જ વાત છે પણ બને તો કમેન્ટ ની સાથે શેર પણ કરજો જેથી વધુ લોકો સુધી આ વાર્તા પોંચે આખી વાર્તા વાંચજો સપોર્ટ કરજો 🙏 પ્લીઝ
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
