ఎపిసోడ్ నంబర్-1: నీడల ప్రభాతం
విజయవాడ నగరపు వీధుల్లో ఇంకా వేకువజాము మంచు పూర్తిగా విడిపోలేదు. చలిగాలి పదునైన కత్తిలా వీస్తూ, చెట్ల ఆకులను వణికిస్తోంది. దూరంగా ఎక్కడో అప్పుడే నిద్రలేచిన వీధి కుక్కల అరుపులు తప్ప, ఆ ప్రాంతం అంతా శ్మశాన నిశ్శబ్దాన్ని అలుముకుని ఉంది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ బాయ్స్ హాస్టల్ మూడవ అంతస్తులోని ఒక చిన్న గదిలో సగం పగిలిన అద్దం మీద పసుపుపచ్చని ట్యూబ్ లైట్ వెలుతురు పడుతోంది. గోడల మీద రంగులు వెలిసిపోయి, అక్కడక్కడ పెచ్చులు ఊడిపోయి, ఆ గదికి ఒక ప్రాచీనమైన, అనాథగా మిగిలిపోయిన రూపాన్ని ఇస్తున్నాయి. ఆ పగిలిన అద్దం ముందు నిశ్చలంగా నిలబడి ఉన్నాడు రామ్. ఆరు అడుగుల ఒక అంగుళం ఎత్తు, ఉక్కుతో చెక్కినట్టుగా ఉండే కండరాలు, కానీ బయటకు మాత్రం అత్యంత సాధారణమైన విద్యార్థిలా కనిపించే శరీరాకృతి అతనిది. అతని వీపు మీద పాత గాయాల తాలూకు మచ్చలు ఆ ట్యూబ్ లైట్ వెలుతురులో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. అవి కేవలం గాయాలు కావు, ఒక చీకటి సామ్రాజ్యపు వారసుడిగా అతను పడిన నెత్తుటి అడుగులకు సాక్ష్యాలు.
రామ్ కళ్ళు ముదురు గోధుమ రంగులో, అంతుచిక్కని లోతులతో నిండి ఉన్నాయి. ఆ కళ్ళలో ఎలాంటి ఉద్వేగం లేదు, భయం లేదు, కోపం లేదు. కేవలం శూన్యం లాంటి ప్రశాంతత మాత్రమే ఉంది. అతను తన కుడి చేతిని నెమ్మదిగా పైకి ఎత్తి, అద్దంలో తన అరచేతిని చూసుకున్నాడు. చర్మం కింద నరాల్లో రక్తం ప్రవహిస్తున్న వేగం అతనికి స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. ఎవరికీ కనిపించని ఒక అదృశ్యమైన మచ్చ అతని చేతి మీద నిద్రాణంగా ఉంది. ఆ మచ్చ ఒక పురాతనమైన శక్తికి, వందల ఏళ్ల నాటి రక్తగ్రంథం వారసత్వానికి ఏకైక గుర్తు. రామ్ ఒక సాధారణ తెల్లటి టీ షర్టును, ముదురు నీలం రంగు జీన్స్ ను ధరించాడు. అతని కదలికల్లో ఎక్కడా తొందరపాటు లేదు. ప్రతి అడుగులో ఒక కచ్చితమైన లెక్క ఉంది. అతను తన తండ్రి కృష్ణవర్మ ఇచ్చిన పాత వృత్తాకారపు చేతిగడియారాన్ని తన ఎడమ మణికట్టుకు కట్టుకున్నాడు. ఆ గడియారం లోని ముల్లు చేసే టిక్ టిక్ శబ్దం ఆ గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని మరింతగా పెంచుతోంది.
అదే సమయంలో పక్కనే ఉన్న పాత చెక్క బల్ల మీద ఉన్న నల్లటి బర్నర్ ఫోన్ అకస్మాత్తుగా వైబ్రేట్ అవ్వడం మొదలుపెట్టింది. స్క్రీన్ మీద ఎలాంటి నెంబర్ లేదు. రామ్ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లి ఆ ఫోన్ ను చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. అతని వేళ్లు ఫోన్ ను తాకిన విధానంలో ఒక యంత్రం లాంటి కచ్చితత్వం ఉంది. ఫోన్ ఆన్ చేసి చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు. అవతలి వైపు నుండి మీరా గొంతు వినిపించింది. ఆమె గొంతులో అలసట, కానీ ఒక పనిని దిగ్విజయంగా పూర్తి చేసిన గర్వం స్పష్టంగా తెలుస్తున్నాయి.
ఆపరేషన్ కంప్లీట్ బాస్, అక్రమ ఆయుధాల ముఠా మొత్తం తుడిచిపెట్టుకుపోయింది, నీడల వెనుక మన సామ్రాజ్యపు ఆధిపత్యం మళ్లీ నిలబడింది, అని గర్వంగా ఊపిరి పీల్చుకుంటూ అంది మీరా.
ఆ మాటలు విన్న రామ్ ముఖంలో ఎలాంటి మార్పు రాలేదు. అతని కనుబొమ్మలు కనీసం ఒక్క మిల్లీమీటరు కూడా కదలలేదు. అతను తన దృష్టిని అద్దం మీద ఉన్న తన ప్రతిబింబం మీదే ఉంచి, గాలిని చాలా నెమ్మదిగా బయటకు వదిలాడు.
నెక్స్ట్ టార్గెట్, అని అత్యంత చల్లగా, కళ్లలో ఎలాంటి భావం లేకుండా అన్నాడు రామ్.
అవతలి వైపు మీరా ఒక్క క్షణం మౌనంగా ఉండిపోయింది. రామ్ ఆలోచనా విధానం ఆమెకు తెలుసు. అతనికి గెలుపు అనేది ఒక ఉత్సవం కాదు, అదొక బాధ్యత మాత్రమే. ఫోన్ కట్ చేసిన రామ్, దాన్ని తిరిగి జేబులో పెట్టుకుని గది తలుపు వైపు నడిచాడు. అతను అడుగు వేస్తుంటే ఆ గదిలోని ఉష్ణోగ్రత అకస్మాత్తుగా ఒక డిగ్రీ పడిపోయినట్లుగా ఒక అదృశ్యమైన చలి పుట్టుకొచ్చింది. అతను చీకటిలో జీవించే వెలుతురు కాదు, వెలుతురును సైతం మింగేయగల చీకటి.
సరిగ్గా అదే సమయానికి, ఆ నగరానికి మరో చివర, ఒక ఇరుకైన సందులో ఉన్న చిన్న పెంకుటిల్లు. ఆ ఇంటి గోడలన్నీ తేమతో నానిపోయి, పాత సున్నపు వాసనను, చౌకబారు అగరబత్తీల వాసనను వెదజల్లుతున్నాయి. ఇంటి లోపల వాతావరణం ఎంతో గంభీరంగా, బరువెక్కినట్లుగా ఉంది. వంటగదిలో నుండి సన్నగా ఏడుపు వినిపిస్తోంది. ఆ ఏడుపు సావిత్రిది. రమ్య తల్లి. ఆమె ఒక పాత ఇత్తడి గిన్నెలో పాలు కాగబెడుతూ, తన చీర కొంగుతో కన్నీళ్లను తుడుచుకుంటోంది. పక్కనే ఉన్న పాత మడత మంచం మీద రామకృష్ణ, రమ్య తండ్రి, తీవ్రమైన దగ్గుతో బాధపడుతున్నాడు. ప్రతి దగ్గుతో అతని ఛాతీలో ఏదో పగిలిపోతున్నట్లుగా శబ్దం వస్తోంది.
రమ్య అప్పుడే నిద్రలేచి వంటగది గుమ్మం దగ్గర నిలబడింది. ఇరవై మూడు ఏళ్ల రమ్య, చూడటానికి ఎంతో అమాయకంగా, ఒక మట్టి బొమ్మలా కనిపిస్తుంది. ఆమె కళ్ళు లేత గోధుమ రంగులో ఉండి, ఎంతో స్వచ్ఛమైన ఆత్మీయతను పంచుతాయి. ఆమె సన్నని శరీరం మీద ఒక సాధారణమైన లేత గులాబీ రంగు కాటన్ చుడీదార్ ఉంది. జుట్టును అజాగ్రత్తగా ఒక ముడి వేసుకుని ఉంది. ఆమె ఎడమ అరచేతిలో పుట్టుకతోనే ఉన్న ఒక సన్నని అర్ధచంద్రాకారపు మచ్చ, ఈ ఉదయం ఎందుకో అకస్మాత్తుగా సన్నగా వణుకుతున్నట్లు అనిపించింది. ఆమెకు ఆ మచ్చ వెనుక ఉన్న వేల ఏళ్ల నాటి రక్తగ్రంథం గార్డియన్ వంశపు రహస్యం తెలియదు. ఆమెకు తెలిసినదల్లా తన కుటుంబం పడుతున్న కష్టం మాత్రమే.
తన తల్లి ఏడుపు చూసి రమ్య గుండె బరువెక్కింది. నెమ్మదిగా లోపలికి నడిచి, తన తల్లి పక్కన నిలబడింది. సావిత్రి రమ్యను చూడగానే తన ఏడుపును ఆపుకోవడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ ఆమె కళ్ళలో భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
ఆసుపత్రి వాళ్ళు గడువు ఇచ్చారు తల్లీ, నాన్న ఆపరేషన్ కి పది లక్షలు కావాలి, ఆ పది లక్షలు ఎలా తెస్తావే తల్లీ, నావల్ల కావడం లేదు, అని కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ ఏడుస్తూ తల బాదుకుంటూ అంది సావిత్రి.
రమ్య తన తల్లి భుజాలను పట్టుకుని తన వైపుకు తిప్పుకుంది. రమ్య కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతున్నా, ఆమె గొంతులో మాత్రం ఒక పర్వతం లాంటి ధైర్యం ఉంది. తన తండ్రి వ్యాధి వల్ల వాళ్ళ వ్యాపారం ఎలా నాశనం అయిందో, ఒక పెద్ద కార్పొరేట్ సామ్రాజ్యం తమ లాంటి సామాన్యులను ఎలా అణగదొక్కిందో ఆమెకు గుర్తుంది. కానీ ఇప్పుడు ఏడవడానికి సమయం లేదు.
నేనున్నాను కదా అమ్మా, నేను మార్కెట్ కి వెళ్లి మన సరుకు అంతా అమ్మేసి వస్తాను, అవసరమైతే నా రక్తం అమ్మైనా సరే నాన్నను బతికించుకుంటాను, నేను చూసుకుంటాను నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు, అని తన తల్లి భుజం నిమురుతూ ఎంతో ప్రేమగా గుండె నిబ్బరంతో అంది రమ్య.
ఆమె మాటలు ఆ చిన్న గదిలో ఒక శక్తివంతమైన మంత్రంలా ప్రతిధ్వనించాయి. రమ్య తన చేతిలోని పాత జనపనార సంచిని తీసుకుని, ఇంటి బయటకు అడుగుపెట్టింది. ఆ సమయంలో ఆకాశంలో అప్పుడే సూర్యుడి లేత కిరణాలు భూమిని తాకుతున్నాయి. ఆమె నడుచుకుంటూ కూరగాయల మార్కెట్ వైపు వెళుతుంటే, చుట్టూ ఉన్న వాతావరణం ఆమెకు అలవాటైనదే అయినా ఈరోజు ఎందుకో ఎంతో కొత్తగా అనిపిస్తోంది. మార్కెట్ లో అప్పటికే జనం రద్దీ మొదలైంది. బురదతో నిండిన దారులు, కుళ్ళిన కూరగాయల వాసన, పచ్చి మట్టి వాసన, వ్యాపారుల అరుపులు, బేరసారాల శబ్దాలతో ఆ ప్రాంతం అంతా ఒక యుద్ధభూమిలా ఉంది. రమ్య తన స్థానానికి వెళ్లి, తన సంచిలోని కూరగాయలను పేర్చడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె చేతులు వేగంగా కదులుతున్నాయి, కానీ ఆమె మనసు మాత్రం ఆ పది లక్షల రూపాయల చుట్టూనే తిరుగుతోంది. అకస్మాత్తుగా ఆమె ఎడమ అరచేతిలోని ఆ అర్ధచంద్రాకారపు మచ్చలో ఒక తెలియని వేడి పుట్టుకొచ్చింది. ఆమె ఒక్కసారిగా చేతిని రుద్దుకుంది. ఇదివరకెన్నడూ ఆమెకు అలా జరగలేదు. ఆమెకు తెలియని విషయం ఏమిటంటే, ఆమె రక్తంలోని గార్డియన్ శక్తి మొదటిసారిగా మేల్కొనడానికి సిద్ధపడుతోంది.
సరిగ్గా అదే సమయంలో, రామ్ ఉంటున్న బాయ్స్ హాస్టల్ కింద, ఒక చీకటి సందులో ఒక నల్లని, అత్యంత ఖరీదైన ఎస్యూవీ కారు నిశ్శబ్దంగా వచ్చి ఆగింది. ఆ కారు అద్దాలు పూర్తిగా నల్లగా ఉండి, లోపల ఎవరు ఉన్నారో బయటకు కనిపించని విధంగా ఉన్నాయి. ఆ కారు ఇంజిన్ చేసే సన్నని శబ్దం ఒక వేటాడే క్రూరమృగం చేసే గుర్రుమనే శబ్దంలా ఉంది. అప్పుడే ఆకాశం నుండి సన్నని వర్షపు చినుకులు రాలడం మొదలైంది. ఆ చినుకులు కారు అద్దాల మీద పడి జారిపోతున్నాయి. వర్షం భూమిని తాకినప్పుడు వచ్చే మట్టి సుగంధం ఆ ప్రాంతమంతా వ్యాపించింది.
కారు లోపల, అత్యంత ఖరీదైన లెదర్ సీటు మీద కూర్చుని ఉన్నాడు ఒక వ్యక్తి. అతని వయసు సుమారు నలభై ఏళ్లు ఉంటుంది. అతని ముఖం మీద ఒక పొడవాటి కత్తి గాటు ఉంది. అతని చేతిలో ఒక అత్యాధునికమైన టాబ్లెట్ ఉంది. ఆ టాబ్లెట్ స్క్రీన్ నుండి వస్తున్న నీలి రంగు వెలుతురు అతని క్రూరమైన కళ్ళను మరింత భయంకరంగా చూపిస్తోంది. ఆ స్క్రీన్ మీద రామ్ ఫోటో ఉంది. అది రామ్ తన కాలేజీ రోజుల్లో తీయించుకున్న అత్యంత సాధారణమైన ఫోటో. ఆ వ్యక్తి తన జేబులో నుండి ఒక సిగరెట్ తీసి వెలిగించాడు. సిగరెట్ పొగ ఆ కారు లోపల నెమ్మదిగా వ్యాపిస్తోంది. అతను తన బ్లూటూత్ ఇయర్ పీస్ ను నొక్కి, అవతలి వైపు ఉన్న తన బాస్ కి కాల్ చేశాడు. అవతలి వైపు ఉన్నది మరెవరో కాదు, ఇరవై ఏళ్లుగా రాజ్వంశ్ కుటుంబంలో నమ్మకస్తుడిగా నటిస్తూ, వెన్నుపోటు పొడవడానికి ఎదురుచూస్తున్న విక్రమ్ సింగ్ మనిషి.
బాస్, నేను కచ్చితమైన ప్రదేశంలోనే ఉన్నాను. ఆ కృష్ణవర్మ పెద్ద ప్లాన్ వేశాడు. ప్రపంచానికి, మీడియాకి తన రెండవ కొడుకు భార్గవ్ ను అసలు వారసుడిగా చూపిస్తూ అందరి దృష్టిని తప్పుదోవ పట్టించాడు. కానీ అసలు నిజం ఇక్కడుంది, అని తన చేతిలోని టాబ్లెట్ స్క్రీన్ మీద ఉన్న రామ్ ఫోటోను తన మురికి వేళ్ళతో తాకుతూ చెప్పాడు ఆ వ్యక్తి.
అవతలి వైపు నుండి విక్రమ్ సింగ్ గొంతు అత్యంత నిశ్శబ్దంగా, ఒక పాము బుసకొట్టినట్లుగా వినిపించింది. అతను ఏమి చెప్పాడో స్పష్టంగా వినబడలేదు కానీ, ఆ వ్యక్తి ముఖంలో ఒక వికృతమైన చిరునవ్వు వెలిసింది. ఆ చిరునవ్వులో వందల మందిని బలితీసుకున్న రక్తదాహం ఉంది. ఆ వ్యక్తి తన టాబ్లెట్ ను పక్కన పెట్టి, సిగరెట్ ను కిటికీ సందులోంచి బయటకు విసిరేసాడు. వర్షపు నీటిలో ఆ సిగరెట్ పడి 'చుయ్' మని శబ్దం చేస్తూ ఆరిపోయింది. ఆ వ్యక్తి తన చూపును హాస్టల్ మెట్ల వైపు సారించాడు.
బాస్, మీరు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం. ఆ భార్గవ్ కేవలం ఒక బొమ్మ మాత్రమే. ఈ పాడుబడిన హాస్టల్ లో ఉంటున్న ఈ కుర్రాడికి అసలు ప్రపంచం అంటే ఏమిటో తెలియదు. తన రక్తంలో ఎంతటి వినాశకరమైన శక్తి దాగి ఉందో, ఆ రక్తగ్రంథం వారసత్వం తన తలరాతను ఎలా మార్చబోతోందో వీడికి ఏమాత్రం అవగాహన లేదు. కుర్రాడికి తెలియదు... వాడే అసలు వారసుడు, అని సిగరెట్ పొగ వదులుతూ క్రూరంగా నవ్వుతూ ఫోన్ లో తన బాస్ కి చెప్పాడు ఆ నల్లటి కారులోని వ్యక్తి.
అతను మాట్లాడుతున్న సమయంలోనే, హాస్టల్ ప్రధాన ద్వారం తెరుచుకుంది. మెట్ల మీద నుండి రామ్ నెమ్మదిగా కిందకు దిగాడు. వర్షపు చినుకులు రామ్ భుజాలను తాకుతున్నాయి. ఆ చల్లటి నీటి స్పర్శకు రామ్ శరీరంలోని ప్రతి కణం ఒక్కసారిగా అప్రమత్తమైంది. అతని అడుగుల చప్పుడులో ఒక రాజసం ఉంది. అతను గాలి పీల్చుకున్న ప్రతిసారీ చుట్టూ ఉన్న వాతావరణాన్ని తన అదుపులోకి తీసుకుంటున్నాడు. రామ్ కళ్ళు రోడ్డు మీద పడ్డాయి. అతని మెదడు ఆటోమేటిక్ గా చుట్టూ ఉన్న ప్రతి చిన్న కదలికను విశ్లేషించడం మొదలుపెట్టింది. రోడ్డు పక్కన ఆగి ఉన్న ఆ నల్లటి కారు అతని దృష్టిని ఆకర్షించింది. కారు అద్దాలు నల్లగా ఉన్నా, లోపల తనను ఎవరో గమనిస్తున్నారని రామ్ అసాధారణమైన ఇంద్రియాలకు ఇట్టే తెలిసిపోయింది. కానీ అతను ఏమీ పట్టించుకోనట్లుగా, తన చేతులను ప్యాంటు జేబుల్లో పెట్టుకుని ముందుకు నడవడం ప్రారంభించాడు.
అతను నడుస్తున్నది మార్కెట్ ఉన్న వీధి వైపు. అక్కడ రమ్య తన జీవిత పోరాటాన్ని చేస్తోంది. వందల ఏళ్ల క్రితం విడిపోయిన రెండు రక్త సంబంధాలు, ఒక వైపు వినాశనానికి కారణమయ్యే రక్తగ్రంథం వారసుడు, మరోవైపు ఆ శక్తిని నియంత్రించగల ఏకైక గార్డియన్ వంశపు చివరి అమ్మాయి... ఇద్దరూ ఒకే నగరపు వీధుల్లో, తెలియని ఒక దైవ నిర్ణయంతో ఒకరికొకరు దగ్గరవుతున్నారు. ఒకవైపు రామ్ అడుగులలో ఒక నిశ్శబ్దమైన తుఫాను ఉంటే, మరోవైపు రమ్య చేతిలోని మచ్చలో ఒక రక్షణ కవచం ప్రాణం పోసుకుంటోంది. రామ్ నడుస్తున్న కొద్దీ ఆకాశంలో మబ్బులు మరింత దట్టంగా అలుముకున్నాయి. ఉరుములు లేకుండానే వర్షం వేగం పుంజుకుంది. నీడల సామ్రాజ్యంలో ఒక కొత్త యుద్ధానికి నాంది పలుకుతూ, రక్తగ్రంథం తన మొదటి పేజీని తెరవడానికి సిద్ధమైంది. ఆ నల్లటి కారు లోని వ్యక్తి తన తుపాకీని లోడ్ చేస్తూ, కారు తలుపు తీయడానికి సిద్ధమయ్యాడు. ఆ క్షణంలోనే రామ్ అకస్మాత్తుగా ఆగిపోయి, తన తలను కొద్దిగా పక్కకు తిప్పి, ఆ కారు వైపు తన పదునైన చూపును విసిరాడు. ఆ చూపులో ఉన్నది కేవలం ఒక మనిషి దృష్టి కాదు, ఒక సామ్రాజ్యాన్ని శాసించగల మృత్యుదేవత పిలుపు. అప్పటి వరకు క్రూరంగా నవ్వుతున్న ఆ కారులోని వ్యక్తి గుండె ఒక్కసారిగా లయ తప్పింది. ఆట మొదలైంది.
కథ కొనసాగుతుంది..
