अध्याय २
---------------
पहिला घास
गुहेच्या आतली हवा जड झाली होती. ओल्या लाकडाचा धूर, मानवी चरबीचा उग्र दर्प आणि साचलेल्या रक्ताचा लोखंडी वास यामुळे वातावरण गुदमरून टाकणारे होते. गुहेच्या छताला लटकवलेल्या मानवी सांगाड्यांच्या कवटीतून चरबीचे थेंब खाली पडत होते, जणू काही ते दगडही रडत होते.
आर्यन, सानिया आणि ईशा यांना गुहेच्या एका बाजूला खडबडीत दगडांना बांधून ठेवले होते. त्यांच्यासमोर सोहम एका लाकडी चौकटीला लटकलेला होता. सोहमचे अर्धे शरीर पोटाजवळ कापले गेले होते, पण त्याचे हृदय अजूनही एका विचित्र लयीत धडधडत होते, त्याचे दोन्ही हात उखडले होते—कदाचित मृत्यूलाही त्याच्या शरीराचा ताबा घ्यायला भीती वाटत होती.
नरभक्षकांचा प्रमुख, ज्याच्या अंगावर अनेक वर्षांच्या रक्ताचे थर साचून त्याचे कातडे काळे पडले होते, तो पुढे आला. त्याच्या हातात एक जुनाट, गंजलेली करवत होती. ही करवत लोखंडाची नव्हती, तर एका मोठ्या समुद्री माशाच्या जबड्याच्या हाडापासून बनवलेली होती, ज्याचे दात अत्यंत अणकुचीदार होते.
"नाही... सोडा त्याला! प्लीज, त्याला मारू नका!" ईशाने किंचाळण्याचा प्रयत्न केला, पण एका नरभक्षकाने तिच्या तोंडावर जोरात चापट मारली. चापट इतकी जोरात होती की ईशाचे दोन दात तुटून रक्तासह जमिनीवर पडले. तिचा जबडा एका बाजूला झुकला आणि ती फक्त विव्हळत राहिली.
प्रमुखाने आता आपला मोर्चा **नील** कडे वळवला. नीलचा गुडघा आधीच हातोडीने फोडला होता, त्यामुळे तो जमिनीवर पडून होता. प्रमुखाने नीलचा तोच जखमी पाय पकडला आणि त्याला ओढत गुहेच्या मध्यभागी घेऊन आला. गुहेच्या मध्यभागी एक 'रक्तकुंड' होते. त्या रक्तकुंडा जवळ नील ला ओढत आणून आपटले. हे कुंड म्हणजे जमिनीत खोदलेला एक खड्डा होता, जो जिवंत प्राण्यांच्या आणि माणसांच्या रक्ताने काठोकाठ भरलेला होता.
प्रमुखाने त्या हाडाच्या करवतीचा पहिला प्रहार नीलच्या दुसऱ्या पायाच्या घोट्यावर केला. करवतीचे दात मांस कापून जेव्हा हाडापर्यंत पोहोचले, तेव्हा होणारा **'कर्रर्र-कच'** असा आवाज संपूर्ण गुहेत घुमला. नीलच्या तोंडाला कापडाचा बोळा कोंबला होता, त्यामुळे त्याचे ओरडणे घशातच दाबले गेले. त्याच्या घशातील शिरा इतक्या फुगल्या होत्या की त्या आता फुटतील असे वाटत होते. त्याचे डोळे सॉकेटमधून बाहेर येतील इतके विस्फारले होते आणि कपाळावरच्या नसा फुगून निळ्या पडल्या होत्या.
एका नरभक्षकाने नीलच्या घोट्यातून उसळणारी रक्ताची धार आपल्या हाताने अडवली आणि ते रक्त एका मातीच्या भांड्यात गोळा केले. तो विधी होता. रक्ताचा प्रत्येक थेंब त्यांच्यासाठी 'प्रसाद' होता. प्रमुखाने आता करवत अधिक जोराने चालवली. हाडाचा कडकडाट झाला आणि नीलचा पाय घोट्यापासून वेगळा झाला. कापलेल्या भागातून पांढऱ्या रंगाचा अस्थिमज्जा (Bone marrow) आणि लाल रक्त एकत्र बाहेर येत होते.
सानिया, जी एक मेडिकलची विद्यार्थिनी होती, हे सर्व पाहून मानसिक संतुलन गमावत होती. तिला माहित होतं की नील आता 'हायपोवोलेमिक शॉक' मध्ये जात आहे, पण हे नरभक्षक त्याला मरू देत नव्हते. त्यांनी एक गरम केलेला लोखंडी सळई नीलच्या कापलेल्या भागावर दाबली. कातडी जळण्याचा **'स्सस्स'** आवाज आला आणि तिथे एक उग्र वास सुटला. हे त्यांनी नीलचा रक्तस्त्राव थांबवण्यासाठी केले होते, जेणेकरून तो लवकर मरणार नाही आणि त्यांना त्याच्या शरीराचे इतर भाग जिवंतपणी कापताना मजा येईल.
आता गुहेत एक अघोरी नाच सुरू झाला. डझनभर नरभक्षक नीलच्या कापलेल्या पायाभोवती जमा झाले. त्यांनी तो पाय एखाद्या शिजवलेल्या अन्नासारखा मध्यभागी ठेवला. प्रमुखाने पायाचे छोटे बोट कापले आणि ते सानियाच्या तोंडासमोर धरले.
"रुकाsss!" त्याने आपल्या अमानवीय आवाजात आज्ञा दिली. याचा अर्थ होता की प्रमुख सानियाला तो तुकडा खायला सांगत आहे. सानियाने नकार देताच त्याने तिच्या केसांची बट पकडून तिचे तोंड उघडले आणि तो कच्चा, रक्ताळलेला मांसचा तुकडा तिच्या तोंडात कोंबला. त्यांनी तिचे तोंड दाबून धरले. सानियाला उलट्या होऊ लागल्या, पण तिला तो तुकडा गिळायला भाग पाडले गेले. तिच्या डोळ्यांतून वाहणारे पाणी आता रक्ताच्या डागांशी मिसळले होते. तिने तो पायाचा तुकडा गिळला.
इकडे आर्यनची अवस्था दयनीय होती. त्याच्या उजव्या हाताच्या जखमेत आता माश्या घोंघावू लागल्या होत्या. त्याला कळून चुकले होते की आजची रात्र ही त्यांच्या आयुष्याची शेवटची रात्र आहे. त्याने पाहिलं की एक लहान नरभक्षक मुलगा सोहमच्या उघड्या पोटातील आतड्यांशी एखाद्या खेळण्यासारखा खेळत होता. त्याने सोहमचे यकृत (Liver) बाहेर काढले आणि ते एका दगडावर ठेवून त्याचे लहान तुकडे केले आणि ते खाऊ लागला.
अचानक, गुहेच्या बाहेरून वीज कडाडली. पावसाचा जोर आता इतका वाढला होता की गुहेच्या आत पाण्याचे लोट येऊ लागले. पण त्या नरभक्षकांना निसर्गाची फिकीर नव्हती. प्रमुखाने आता एक लांब, सुळसुळीत सुरा घेतला आणि तो नीलच्या छातीकडे नेला.
त्याने नीलच्या छातीची त्वचा चौकोनी आकारात कापली. नील अजूनही श्वास घेत होता, त्याचे शरीर वेदनेने थरथरत होते. प्रमुखाने ती त्वचा सोलली आणि खाली असलेल्या फासळ्या उघड्या केल्या. मग त्याने एक दगडी कुऱ्हाड घेतली आणि नीलच्या फासळ्यांवर जोरात प्रहार केला. **'खचक'** आवाजासह फासळ्या/छातीच्या बरगड्या तुटल्या आणि नीलचे फुफ्फुस बाहेर दिसू लागले. नीलने एक शेवटचा, दीर्घ श्वास घेतला आणि त्याचे शरीर शांत झाले. अखेर, वेदनांनी त्याला कायमची सुटका दिली होती.
पण नरभक्षकांसाठी हा खेळ संपला नव्हता. त्यांनी नीलच्या मृत शरीराचे तुकडे करायला सुरुवात केली. कोणी हात तोडत होतं, कोणी डोके, कोणी त्याचे आतडे घेऊन गळ्यात एखाद्या हारासारखे घालून मिरवत होते. कोणी त्याचे फुफ्फुस घेऊन खाऊ लागले. एखाद्या बोकडाला कापल्यानंतर जसे त्याचे मटन करतात तसे नीलच्या शरीराचे हाल चालू होते.
रक्ताचा चिखल आता गुडघ्यापर्यंत पोहोचला होता. आर्यन आणि सानिया आता फक्त पुढच्या बळीची वाट पाहत होते.
प्रमुखाची नजर आता ईशा कडे वळली. ईशा, जिने अजूनही आपले डोळे मिटलेले होते, तिला जाणवले की कोणीतरी तिच्या शरीराचा स्पर्श करत आहे. तो स्पर्श थंड आणि रक्ताळलेला होता. प्रमुखाने ईशाच्या अंगावरील कपडे टराटरा फाडले. त्याच्या हातात आता एक जाड, मोठा लोखंडी खिळा होता, जो त्याने आगीत तापवून लाल केला होता.
"राsसकsss तुपsssलासsss लोहाकोsss" प्रमुखाने आपल्या टोळीला सांगितले आणि गुहेत पुन्हा एकदा अमानवीय हास्याचा कल्लोळ उठला.
नक्की काय म्हटला असेल प्रमुख?नील ने तर जीव गमावला, आता बाकीच्यांचे काय होणार?
--------
"ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक असून केवळ मनोरंजनाच्या उद्देशाने (हॉरर साहित्य प्रकार म्हणून) लिहिलेली आहे. कथेतील घटना, स्थळे, नावे आणि पात्रे ही फक्त कल्पनाशक्तीचा भाग आहेत. कोणत्याही जिवंत किंवा मृत व्यक्तीशी, समुदायाशी अथवा वास्तविक ठिकाणांशी याचे साधर्म्य आढळल्यास तो केवळ एक योगायोग समजावा.या कथेचा उद्देश कोणत्याही प्रदेशाच्या, गावाच्या किंवा समुदायाचा अपमान करणे किंवा त्यांच्याबद्दल गैरसमज पसरवणे हा नसून, केवळ 'Body Horror' आणि 'Slasher' या साहित्य शैलीचा अनुभव देणे हा आहे. लेखकाचे कोणत्याही प्रकारच्या अंधश्रद्धेला किंवा अघोरी कृत्यांना समर्थन नाही. वाचकांनी याकडे केवळ एक काल्पनिक कथा म्हणून पाहावे."
#slasherhorror #bodyhorror #survivalthriller
