अध्याय ४
विंचवांचा विळखा
गुहेतील अंधार आता अधिकच दाट आणि जीवघेणा झाला होता. विंचवांच्या त्या खड्ड्यातून येणारा **'सळसळ'** आवाज आर्यनच्या कानात मृत्यूच्या संगीतासारखा घुमत होता. विंचवांचे डंख त्याच्या शरीराच्या प्रत्येक इंचावर एकाच वेळी टोचत होते. विष त्याच्या रक्तात मिसळल्यामुळे त्याचे शरीर आता निळे पडू लागले होते, पण नरभक्षकांनी त्याला अशा औषधी वनस्पतींचा धूर दिला होता ज्यामुळे त्याचे भान (Consciousness) जात नव्हते. त्याला प्रत्येक डंख, प्रत्येक वेदना स्पष्टपणे जाणवत होती.
खड्ड्याच्या वर उभा असलेला नरभक्षक प्रमुख खाली पाहून क्रूरपणे हसत होता. त्याने आपला रक्ताळलेला पाय खड्ड्याच्या काठावर ठेवला आणि आर्यनच्या डोक्यावर थुंकला.
दुसरीकडे, **सानिया**ची अवस्था एखाद्या जिवंत प्रेतासारखी झाली होती. तिची नखे उपटल्यामुळे उघड्या पडलेल्या जखमांतून आता पू (Pus) आणि रक्त एकत्र वाहू लागले होते. नरभक्षकांनी तिला 'बळीच्या पाषाणा'वर ईशाच्या देहाशेजारीच झोपवले होते. ईशाचा देह आता फक्त लाल मांसाचा एक गोळा उरला होता, कारण तिची सर्व कातडी एखाद्या वस्त्रासारखी सोलून गुहेच्या भिंतीवर वाळत घातली होती.
प्रमुखाने आता त्याच्या कमरेला अडकवलेला एक अत्यंत जुना, काळा पडलेला दगडी सुरा बाहेर काढला. हा सुरा साध्या दगडाचा नव्हता, तर तो **'ज्वालामुखी'च्या काचेपासून (Obsidian)** बनवलेला होता, जो लोखंडापेक्षाही हजारपट धारदार असतो.
"चोहोsss चुन्नामातसsss विकिडहीsss" प्रमुखाने एका घोगऱ्या आवाजात सानियाकडे पाहून म्हटले. (हिचा आवाज... देवाला आवडेल)
दोन नरभक्षकांनी सानियाचे तोंड उघडण्यासाठी तिचे जबडे दोन बाजूंनी पकडले. आणि दोघांनी जोर देऊन दोन्ही बाजूने ओढले. जबड्याचे सांधे निखळल्याचा **'कडकड'** आवाज झाला, ज्यामुळे सानियाला आता तिचे तोंड बंद करणे अशक्य झाले. प्रमुखाने एका लाकडी चिमट्याने सानियाची जीभ पकडली आणि जोरात ओढून बाहेर ओढली. जीभ इतक्या जोरात ओढली होती की एखाद्या कुत्र्याप्रमाणे, सानियाची जीभ तळहाताएवढी तोंडातून बाहेर पडून लोंबत होती. सानियाचे डोळे विस्फारले, तिने आर्यनकडे शेवटची केविलवाणी नजर टाकली.
प्रमुखाने सुऱ्याचा एकच वेगवान वार केला. सानियाची अर्धी जीभ कापली गेली आणि रक्ताचा एक गरम फवारा प्रमुखाच्या चेहऱ्यावर उडाला. त्याने ते रक्त आनंदाने चाटले. सानियाच्या घशातून आता फक्त एक अस्फुट 'घोर-घोर' असा आवाज येत होता. तिची जीभ त्या 'रक्तकुंडात' अर्पण करण्यात आली.
इतक्यात, विंचवांच्या खड्ड्यात एक चमत्कारिक हालचाल झाली.
"विंचवाच्या विषाने आर्यनच्या मेंदूतील 'फाइट ऑर फ्लाईट' मोड सक्रिय केला होता. त्याच्या रक्तातील अॅड्रेनालाईनची पातळी इतकी वाढली होती की शरीराने वेदनांच्या संवेदना तात्पुरत्या बंद केल्या होत्या. विंचवांच्या शेकडो डंखांनी आर्यनचे शरीर आता निळे पडले होते. विषाच्या तीव्रतेमुळे त्याला 'डेलिरियम' (भ्रमिष्ट अवस्था) सुरू झाली होती. त्याच्या मेंदूतील वेदनाशामक रसायनांनी (Endorphins) आता हाताबाहेरची पातळी ओलांडली होती, ज्यामुळे त्याला स्वतःच्या शरीराच्या तुटलेल्या भागांच्या वेदना जाणवणे बंद झाले होते. हे कोणतेही शौर्य नव्हते, तर मरणापूर्वी शरीराने दिलेला तो शेवटचा हिंसक प्रतिसाद होता. डोळ्यांसमोर रक्ताळलेले जाळे दिसत असतानाही, केवळ सानियाला वाचवण्याच्या त्या एका आदिम प्रेरणेपोटी, तो एखाद्या यंत्रासारखा वर चढू लागला. विंचू त्याच्या मांसाचे लचके तोडत होते, पण त्याचे चित्त आता मानवी जाणीवांच्या पलीकडे गेले होते."
आर्यनच्या शरीरातील विषाने त्याला एक वेगळीच शक्ती दिली होती की काय कोणास ठाऊक, पण त्याने आपल्या हातातील तुटलेले साखळदंड एका मोठ्या विंचवाच्या अंगावर मारले आणि खड्ड्याच्या भिंतीला असलेल्या एका मानवी हाडाचा आधार घेऊन तो वर चढू लागला. त्याचे शरीर हजारो डंखांनी सुजले होते, चेहऱ्यावर विंचू रांगत होते, पण त्याच्या डोळ्यात आता फक्त सूड होता.
तो वर पोहोचला. तो रांगत रांगत गेला आणि त्याने सर्वात जवळ असलेल्या नरभक्षकाच्या पायाचा घोटा आपल्या दातात पकडला. त्याने इतक्या जोरात चावा घेतला की त्या नरभक्षकाच्या पायाची टाचेकडची मुख्य नस फाटून आर्यनच्या तोंडात आली. तो नरभक्षक ओरडत विंचवांच्या खड्ड्यात कोसळला.
आर्यनने स्वतःला सावरत सानियाच्या दिशेने धाव घेतली. प्रमुखाला हे अनपेक्षित होते. त्याने आपली दगडी कुऱ्हाड आर्यनच्या दिशेने भिरकावली. ती कुऱ्हाड आर्यनच्या उजव्या खांद्याला घासून गेली, ज्यामुळे त्याच्या खांद्याचे मांस फाटून हाड उघडे पडले. रक्ताचा सडा पडत असतानाही आर्यन थांबला नाही.
त्याने सानियाला त्या पाषाणावरून ओढले. सानियाच्या तोंडातून अजूनही रक्ताच्या गुळण्या येत होत्या. आर्यनने तिला सहारा देत उठवले आणि ते दोघे पळून जाण्याचा प्रयत्न करू लागले. आर्यनच्या अंगावर अजूनही काही विषारी विंचू चिकटलेले होते, जे त्याला सतत डंख मारत होते.
"पळ... सानिया... पळ..." आर्यनच्या घशातून शब्द फुटत नव्हते, पण त्याचे शरीर मशीनसारखे काम करत होते.
ते गुहेच्या एका अरुंद बोळाच्या दिशेने धावू लागले. मागे नरभक्षकांचा पूर्ण तांडा त्यांच्या पाठीवर होता. गुहेतील मशालींच्या प्रकाशात त्या नरभक्षकांचे सावल्या एखाद्या राक्षसासारख्या भिंतींवर नाचत होत्या.
पळताना त्यांना एका ठिकाणी थांबावे लागले. समोर एक खोल दरी होती आणि त्या दरीच्या वर फक्त एक जुनाट मानवी हाडांनी आणि वेलींनी बनवलेला पूल होता. पुलाच्या खाली हजारो फूट खोल 'काळदरी'चे खोरे होते, जिथे सतत ढग साचलेले असायचे.
"आपण इथे मरणार नाही," आर्यनने सानियाच्या डोळ्यांत पाहून स्वतःशीच निश्चय केला.
पण तेवढ्यात मागून एक भाला वेगाने आला आणि आर्यनच्या पाठीत शिरला. भाला इतक्या जोरात लागला होता की आर्यन आणि सानिया दोघेही पुलाच्या काठावर कोसळले. आर्यनच्या पाठीत भाला तसाच होता. त्याला तो काढता येत नव्हता.
नरभक्षक प्रमुख हळूहळू चालत त्यांच्या जवळ आला. त्याच्या हातात आता नीलची कापलेली कवटी होती, ज्यामध्ये त्याने सानियाच्या रक्ताचे मिश्रण केले होते. त्याने ते मिश्रण जमिनीवर ओतले आणि एक अघोरी मंत्र पुटपुटला.
आर्यनने सानियाचा हात घट्ट धरला. "सानिया... माफ कर..."
त्याने सानियासह त्या दरीकडे सरकायला सुरुवात केली. त्या हजारो फूट खोल दरीत त्याने सानियासह स्वतःला झोकून दिले. हवेत पडताना आर्यनला फक्त प्रमुखाचा तो अमानवीय हसण्याचा आवाज ऐकू येत होता.
ते मेले की वाचले? की खाली त्या दरीत अजून काहीतरी भयानक त्यांची वाट पाहत होते? कारण काळदरीचे रहस्य हे केवळ नरभक्षकांपर्यंत मर्यादित नव्हते.
------
"ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक असून केवळ मनोरंजनाच्या उद्देशाने (हॉरर साहित्य प्रकार म्हणून) लिहिलेली आहे. कथेतील घटना, स्थळे, नावे आणि पात्रे ही फक्त कल्पनाशक्तीचा भाग आहेत. कोणत्याही जिवंत किंवा मृत व्यक्तीशी, समुदायाशी अथवा वास्तविक ठिकाणांशी याचे साधर्म्य आढळल्यास तो केवळ एक योगायोग समजावा.
या कथेचा उद्देश कोणत्याही प्रदेशाच्या, गावाच्या किंवा समुदायाचा अपमान करणे किंवा त्यांच्याबद्दल गैरसमज पसरवणे हा नसून, केवळ 'Body Horror' आणि 'Slasher' या साहित्य शैलीचा अनुभव देणे हा आहे. लेखकाचे कोणत्याही प्रकारच्या अंधश्रद्धेला किंवा अघोरी कृत्यांना समर्थन नाही. वाचकांनी याकडे केवळ एक काल्पनिक कथा म्हणून पाहावे."
#slasherhorror #bodyhorror #survivalthriller
