ભાગ ૨: પડછાયાઓનો પીછો અને અતીતનો અવાજ
રસ્તાની વચ્ચે ઉભેલો તિમિર જાણે પથ્થર બની ગયો હતો. આજુબાજુ લોકોના અવાજો, એમ્બ્યુલન્સની સાયરન અને અકસ્માત થયેલી ગાડીમાંથી નીકળતો ધુમાડો—બધું જ તેની નજર સામે હતું, પણ તેનું મન પેલા વ્યક્તિના શબ્દોમાં અટવાયેલું હતું. "હું તારો ભૂતકાળ છું..." આ વાક્ય તિમિરના કાનમાં હજારો પડઘા પાડી રહ્યું હતું. તે રહસ્યમય વ્યક્તિ ભીડમાં ક્યાં ઓગળી ગયો તેની કોઈને ખબર નહોતી. તિમિરના મનમાં પ્રશ્નોનું વંટોળ ઉઠ્યું હતું: શું તે કોઈ જાદુગર હતો? શું તે કોઈ દેવદૂત હતો? કે પછી તે તિમિરના પોતાના અસ્તિત્વનો કોઈ અંધારો હિસ્સો હતો?
તિમિર ઘરે પાછો ફર્યો, પણ તેનું મન ઓફિસના કામમાં પરોવાય તેમ નહોતું. તેણે લિવિંગ રૂમનો દરવાજો અંદરથી બંધ કર્યો અને સોફા પર બેસીને પોતાની હથેળીઓ જોવા લાગ્યો. જે વ્યક્તિએ તેને સ્પર્શ કર્યો હતો, ત્યાં હજુ પણ એક વિચિત્ર ઠંડકનો અનુભવ થતો હતો. અચાનક તેને યાદ આવ્યું કે સપનામાં જ્યારે યમદૂતો આવ્યા હતા, ત્યારે તે વ્યક્તિના શરીરમાંથી એક સોનેરી પ્રકાશ નીકળ્યો હતો. શું એ પ્રકાશ તિમિરની અંદરથી આવતો હતો?
તેણે આંખો બંધ કરી ફરીથી એ દ્રશ્ય યાદ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો. ધ્યાન ધરતી વખતે જે શાંતિ મળતી હતી, તેના બદલે આજે તેને ભયાનક અવાજો સંભળાવા લાગ્યા. ચીસો, હથિયારોના અથડાવાનો અવાજ અને પવનનો એવો સુસવાટો જેવો કોઈ ગુફામાં હોય. તિમિરની એકાગ્રતા તૂટી ગઈ. તેણે જોયું કે રૂમના ખૂણામાં રાખેલો દીવો અચાનક ઓલવાઈ ગયો, ભલે પંખો બંધ હતો.
તિમિર બાથરૂમમાં જઈને મોઢું ધોવા ગયો. જેવો તેણે અરીસામાં પોતાનો ચહેરો જોયો, તે ચીસ પાડતા રહી ગયો. અરીસામાં તેનું પ્રતિબિંબ સામાન્ય નહોતું. તેના પ્રતિબિંબની આંખો લાલચોળ હતી અને તેના ગળા પર એવા જ નિશાન હતા જેવા પેલા અકસ્માતગ્રસ્ત વ્યક્તિના હતા. પણ એક પળમાં બધું સામાન્ય થઈ ગયું. તિમિર ધ્રૂજવા લાગ્યો. તેને લાગ્યું કે તે પાગલ થઈ રહ્યો છે અથવા તો તે હજુ પણ સ્વપ્નમાં છે. "શું હું જાગી રહ્યો છું?" તેણે પોતાની જાતને ચિમટી ભરી. પીડા થઈ, એટલે કે આ હકીકત હતી.
ત્યાં જ તેના ફોનની રિંગ વાગી. અજાણ્યો નંબર હતો.
"હેલો?" તિમિરનો અવાજ કાંપતો હતો.
સામે છેડેથી કોઈ બોલ્યું નહીં, બસ શ્વાસ લેવાનો અવાજ આવતો હતો. પછી એક પરિચિત પણ ભારે અવાજ આવ્યો: "તિમિર, તારી બારીની બહાર જો. તેઓ પાછા આવ્યા છે."
ફોન કપાઈ ગયો. આ અવાજ પેલા અકસ્માત વાળા વ્યક્તિનો જ હતો. તિમિરે ધડકતા હૃદયે બારીનો પડદો સહેજ ખસેડ્યો. નીચે સોસાયટીના ગાર્ડનમાં, સ્ટ્રીટ લાઈટના ઝાંખા પ્રકાશમાં બે લાંબી, કાળી આકૃતિઓ ઉભી હતી. આ એ જ યમદૂતો હતા જે સપનામાં દેખાયા હતા. તેમની પાસે કોઈ ચહેરો નહોતો, બસ બે કાળા ખાડા જેવી આંખો હતી જે સીધી તિમિરની બારી તરફ જોઈ રહી હતી.
ડરના માર્યા તિમિર પાછળ હટ્યો અને તેના પગ એક જૂની પેટી સાથે અથડાયા જે તેના પિતાની હતી. તેના પિતા એક પુરાતત્વવિદ (Archaeologist) હતા અને વર્ષો પહેલા એક રહસ્યમય સંશોધન દરમિયાન ગાયબ થઈ ગયા હતા. તિમિરે ક્યારેય એ પેટી ખોલી નહોતી. પણ આજે, જાણે કોઈ અદ્રશ્ય તાકાત તેને એ પેટી તરફ ખેંચી રહી હતી.
તેણે પેટી ખોલી. અંદર ધૂળ ખાઈ રહેલી કેટલીક જૂની મૂર્તિઓ અને એક ડાયરી હતી. ડાયરીના પહેલા પાના પર તિમિરના પિતાના હસ્તાક્ષર હતા: "સમય રેખાના રક્ષકો અને કાલચક્રના શિકારીઓ વચ્ચેનું યુદ્ધ ક્યારેય અટકતું નથી. જો તમે આ વાંચી રહ્યા છો, તો તેનો અર્થ છે કે 'તે' જાગી ગયો છે."
તિમિરના હોશ ઉડી ગયા. ડાયરીમાં આગળ એક સ્કેચ દોરેલો હતો—એક વ્યક્તિનો ચહેરો જે તિમિર જેવો જ દેખાતો હતો, પણ તેની પાછળ બે કાળા પડછાયા ઉભા હતા. નીચે લખ્યું હતું: "ચિરાયુ—જે મૃત્યુને છેતરી શકે છે."
રાતના બાર વાગ્યા હતા. તિમિરના ઘરનો બેલ વાગ્યો. ટક... ટક... ટક...
એક લયબદ્ધ અવાજ. તિમિર ડરતો ડરતો દરવાજા પાસે ગયો અને લેન્સમાંથી જોયું. બહાર એ જ અકસ્માત વાળો વ્યક્તિ ઉભો હતો. પણ આ વખતે તેણે સફેદ કપડાં પહેર્યા હતા અને તેના હાથમાં એક વિચિત્ર ધાતુનું ચક્ર હતું.
તિમિરે હિંમત ભેગી કરી દરવાજો ખોલ્યો. "તમે અહીં શું કરો છો? કોણ છો તમે?"
તે વ્યક્તિ અંદર આવ્યો, જાણે તેનું પોતાનું જ ઘર હોય. તેણે સોફા પર બેસીને ટેબલ પર પડેલી પિતાની ડાયરી તરફ જોયું.
"મારું નામ આર્યન છે," તેણે શાંતિથી કહ્યું. "અને હું તારો એ અંશ છું જેને તારા પિતાએ ૨૫ વર્ષ પહેલા એક અગ્નિકુંડમાં હોમી દીધો હતો જેથી તારું આયુષ્ય વધી શકે. પણ યમદૂતો પોતાનો હિસ્સો ભૂલતા નથી, તિમિર. તે દિવસે સપનામાં તેં મને જોયો એ કોઈ સંયોગ નહોતો, એ તે શક્તિનું આહ્વાન હતું જે આપણા બંને વચ્ચે વહેંચાયેલી છે."
તિમિરના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. "શું મતલબ? તમે કહેવા માંગો છો કે આપણે એક જ છીએ?"
આર્યન હસ્યો, પણ એ હાસ્યમાં ગંભીરતા હતી. "આપણે એક સિક્કાની બે બાજુ છીએ. જો હું મરીશ, તો તું જીવીશ. પણ જો હું અમર રહીશ, તો તારે મારી કિંમત ચૂકવવી પડશે. આજે તેં મને બચાવ્યો, પણ એના બદલામાં તેં 'કાળ' ના નિયમો તોડ્યા છે. હવે તેઓ તારા આત્માનો શિકાર કરવા આવશે."
ત્યાં જ ઘરની બધી લાઈટો એકસાથે ઝબકવા લાગી. દીવાલો પર કાળા પડછાયા મોટા થવા લાગ્યા. આર્યન ઊભો થયો અને તેનું ચક્ર ચમકવા લાગ્યું. "તૈયાર થઈ જા તિમિર, આજે રાત્રે તારે તારા પ્રથમ યુદ્ધનો સામનો કરવાનો છે. તારી અંદરની એ સોનેરી શક્તિને જગાડ, નહીંતર આ પડછાયાઓ આપણને ગળી જશે."
તિમિરને અહેસાસ થયો કે તેની હથેળીઓમાંથી ધીમે ધીમે સોનેરી ધુમાડો નીકળી રહ્યો છે. શું આ ભગવાનનો આશીર્વાદ હતો કે કોઈ પ્રાચીન શ્રાપ?
આગળ શું થશે?
* શું તિમિર અને આર્યન મળીને એ યમદૂતોનો સામનો કરી શકશે?
* તિમિરના પિતાએ તેને બચાવવા માટે કયું મોટું બલિદાન આપ્યું હતું?
* આર્યનનો અસલી હેતુ શું છે? શું તે ખરેખર તિમિરને બચાવવા માંગે છે કે તેનો ઉપયોગ કરવા?
* કાલચક્રના કયા રહસ્યો તે જૂની ડાયરીમાં છુપાયેલા છે?
