ભાગ 4 — અકસ્મિકતા
“અકસ્મિકતા...”
નિષાના મોઢેથી નીકળેલો એ એક શબ્દ જાણે આખી પ્રયોગશાળાની હવામાં અટકી ગયો.
આરવ તેની સામે ઊભો હતો. અંધકારમાં માત્ર ઇમરજન્સી લાઇટનો ઝાંખો પ્રકાશ હતો. મીરા ઝડપથી કંટ્રોલ પેનલ તરફ ગઈ અને સિસ્ટમ બંધ કરવાનો પ્રયાસ કરવા લાગી.
“નિષા, તું અત્યારે કંઈ યાદ કરવાનો પ્રયાસ નહીં કરે,” મીરાએ કડક અવાજમાં કહ્યું.
નિષાએ તેની તરફ જોયું.
“આ વખતે હું રોકાઈશ નહીં.”
“તું જાણતી નથી કે એ યાદ પાછી આવી તો શું થશે.”
“મને ખબર છે.”
“ના,” મીરાએ કહ્યું, “તને લાગે છે કે તને ખબર છે.”
આરવ બંને વચ્ચે જોઈ રહ્યો હતો.
“મને કોઈ સમજાવશે કે ‘અકસ્મિકતા’ શું છે?”
નિષાએ આંખો બંધ કરી.
થોડા સેકન્ડ સુધી તે શાંત રહી.
પછી તેના ચહેરા પર અચાનક તણાવ આવ્યો.
તેણે માથું પકડી લીધું.
“નિષા!”
આરવ તેની તરફ દોડ્યો.
“મને... એક રૂમ દેખાય છે,” નિષાએ ધીમેથી કહ્યું.
“કયો રૂમ?”
“આ જ લેબનો.”
“ક્યારેનો?”
“મને ખબર નથી.”
તેની આંખો હજુ બંધ હતી.
“ત્યાં હું છું... તું છે... મીરા છે.”
આરવે મીરા તરફ જોયું.
મીરાનો ચહેરો ગંભીર બની ગયો.
“આ આગળ ન કહે,” તેણે કહ્યું.
પરંતુ નિષા બોલતી રહી.
“સ્ક્રીન પર ઘણી સંખ્યાઓ છે.”
“પછી?”
“એક લાલ લાઇટ.”
“પછી શું?”
“તું કોઈની સાથે દલીલ કરી રહ્યો છે.”
આરવની અંદર અજાણી ગભરાટ ઊભી થઈ.
“મારી સાથે કોણ છે?”
નિષાએ આંખો ખોલી.
“મને ચહેરો દેખાતો નથી.”
“અવાજ?”
“હા.”
“શું કહે છે?”
નિષા થોડી ક્ષણ ચૂપ રહી.
પછી ધીમેથી બોલી—
“એ કહે છે... ‘જો નિર્ણય તારો છે, તો પરિણામ પણ તારું જ હશે.’”
આરવના શરીરમાં ઠંડી લહેર ફરી વળી.
“એ પછી?”
નિષાએ ફરી આંખો બંધ કરી.
“તું ગુસ્સે થાય છે.”
“હું?”
“હા.”
“તું મારી સાથે છે?”
“હા.”
“મીરા?”
“હા.”
“પછી?”
નિષાએ અચાનક આંખો ખોલી.
“એક એલાર્મ વાગે છે.”
રૂમમાં બેઠેલા ત્રણેય લોકો સ્થિર થઈ ગયા.
કારણ કે એ જ ક્ષણે લેબમાં એલાર્મ વાગી ઉઠ્યું.
આરવે મીરા તરફ જોયું.
“આ તો અત્યારે થયું.”
મીરાએ તરત મુખ્ય સ્ક્રીન તરફ જોયું.
ત્યાં એક સંદેશ દેખાતો હતો:
MEMORY RECONSTRUCTION: 03%
“આ શું છે?” આરવે પૂછ્યું.
મીરા આગળ વધી.
“નિષાની યાદો ફરી રચાઈ રહી છે.”
“કોણ કરી રહ્યું છે?”
“સિસ્ટમ.”
“પણ સિસ્ટમ તો બંધ છે.”
મીરાએ સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“હવે નથી.”
કંટ્રોલ રૂમની બધી સ્ક્રીનો એક પછી એક ચાલુ થઈ.
દરેક સ્ક્રીન પર જુદા-જુદા દૃશ્યો દેખાવા લાગ્યા.
એકમાં આરવ હતો.
બીજામાં નિષા.
ત્રીજામાં મીરા.
ચોથી સ્ક્રીન પર એક અજાણ્યો રૂમ.
પાંચમી સ્ક્રીન પર માત્ર એક ઘડિયાળ.
સમય—
09:31:12
આરવે પોતાની ઘડિયાળ જોઈ.
બરાબર એ જ સમય.
“આ શું બતાવે છે?”
મીરાએ કહ્યું, “અલગ-અલગ સ્મૃતિઓ.”
“કોઈની?”
“તમારી.”
“મારી?”
“હા.”
આરવ એક સ્ક્રીન સામે ગયો.
ત્યાં તે પોતે જ એક ટેબલ પાસે બેઠેલો હતો.
તેની સામે કાગળ પર કંઈક લખેલું હતું.
આરવે સ્ક્રીનને ધ્યાનથી જોયું.
તેના હાથમાં પેન હતી.
તે લખી રહ્યો હતો—
“જો હું ભૂલી જાઉં, તો મને પાછો અહીં લાવશો નહીં.”
આરવના હોઠ સૂકાઈ ગયા.
“મેં આ ક્યારે લખ્યું?”
મીરા બોલી નહીં.
“મીરા!”
“પાંચ વર્ષ પહેલાં.”
“પણ તમે કહ્યું હતું કે મેં મારી યાદો સુરક્ષિત રાખવા માટે અલગ કરી હતી.”
“હા.”
“તો આ વાક્ય શા માટે?”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું—
“કારણ કે પ્રયોગ પૂરો થયા પછી તું અમને વિનંતી કરી હતી કે તને ક્યારેય પાછો ન બોલાવીએ.”
“તો તમે મને બોલાવ્યો કેમ?”
“અમે નથી બોલાવ્યો.”
આરવ પાછો વળ્યો.
“ફરી એ જ વાત?”
મીરાએ મુખ્ય સ્ક્રીન તરફ ઈશારો કર્યો.
ત્યાં એક નવી લાઇન દેખાઈ:
RECALL REQUEST INITIATED
નીચે નામ હતું—
ARAV DESAI
આરવ સ્ક્રીન સામે જઈને ઊભો રહ્યો.
“આ મેં મોકલ્યું નથી.”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“શાયદ તારા વર્તમાન સ્વરૂપે નહીં.”
આરવે તેની તરફ જોયું.
“એનો અર્થ?”
“શાયદ તારો કોઈ જૂનો નિર્ણય હજુ પણ કાર્યરત છે.”
અચાનક લેબની એક બાજુનો દરવાજો ખુલી ગયો.
અંદરથી ઠંડો પવન આવ્યો.
કોઈ વ્યક્તિ દેખાઈ નહીં.
પરંતુ જમીન પર એક નાનું મેમરી કાર્ડ પડેલું હતું.
નિષાએ તેને ઉઠાવવા માટે હાથ લંબાવ્યો.
મીરાએ તરત તેને રોકી.
“ના!”
“શા માટે?”
“એમાં શું છે એની ખાતરી નથી.”
“એટલે જ તો જોવું જોઈએ.”
આરવે કાર્ડ લઈ લીધું.
“હું જોઈશ.”
મીરાએ તેને રોકવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ આરવે કાર્ડ કમ્પ્યુટરમાં નાખી દીધું.
સ્ક્રીન પર માત્ર એક વિડિયો હતો.
FINAL_DAY.mp4
વિડિયો શરૂ થયો.
આરવ સ્ક્રીન પર દેખાયો.
તેના ચહેરા પર થાક હતો.
બાજુમાં નિષા હતી.
અને પાછળ મીરા.
પરંતુ આ વખતે ત્રણેય કોઈ સામાન્ય વાતચીત કરતા નહોતા.
તેમની સામે એક મોટું મશીન હતું.
આરવ સ્ક્રીન પર બોલ્યો—
“આજે આપણે નક્કી કરીશું કે નક્ષત્રને સંપૂર્ણપણે બંધ કરવું કે તેને નવી દિશામાં લઈ જવું.”
વર્તમાન આરવે મીરા તરફ જોયું.
“તમે કહ્યું હતું કે પ્રોજેક્ટ બંધ થઈ ગયો હતો.”
મીરા ચૂપ રહી.
વિડિયો આગળ ચાલ્યો.
નિષાએ સ્ક્રીન પરના આરવને પૂછ્યું—
“જો આપણે સિસ્ટમ બંધ કરીએ તો?”
આરવે જવાબ આપ્યો—
“બધી સંગ્રહિત સંભાવનાઓ નષ્ટ થઈ જશે.”
“અને જો બંધ ન કરીએ?”
આરવ થોડા સમય સુધી ચૂપ રહ્યો.
પછી તેણે કહ્યું—
“તો સિસ્ટમ આપણાં નિર્ણયોને પ્રભાવિત કરવાનું શરૂ કરશે.”
નિષા ગભરાઈ ગઈ.
“એ શક્ય નથી.”
આરવે તેની તરફ જોયું.
“એ પહેલેથી શરૂ થઈ ગયું છે.”
વિડિયો અચાનક અટકી ગયો.
સ્ક્રીન પર કાળો પડદો આવ્યો.
પછી માત્ર એક વાક્ય દેખાયું—
THE ACCIDENT WAS NOT AN ACCIDENT.
આરવ ધીમેથી બોલ્યો—
“અકસ્મિકતા...”
નિષાએ આંખો બંધ કરી.
“હા.”
“કઈ અકસ્મિકતા?”
નિષાએ આંખો ખોલી.
તેની આંખોમાં હવે ભય હતો.
“જે દિવસે પ્રયોગશાળામાં આગ લાગી હતી.”
આરવ ચોંકી ગયો.
“આગ?”
મીરાએ તરત કહ્યું—
“એ વાત હવે કરવાની નથી.”
પરંતુ નિષા પાછળ હટી ગઈ.
“મને હવે બધું યાદ આવી રહ્યું છે.”
“નિષા, શાંત થા.”
“આરવ આગ અકસ્માતે લાગી નહોતી.”
રૂમમાં ફરી શાંતિ છવાઈ ગઈ.
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“આગ તું લગાવી હતી.”
આરવનો ચહેરો નિષ્પ્રભ થઈ ગયો.
“હું?”
“હા.”
“શા માટે?”
નિષા કંઈ બોલી નહીં.
તેની નજર મીરા પર સ્થિર થઈ.
“કારણ કે આગ લાગતાં પહેલાં...”
તેનો અવાજ ધ્રૂજી ગયો.
“...તું કોઈને મારી નાખવાનો નિર્ણય લઈ ચૂક્યો હતો.”
મીરા અચાનક આગળ વધી.
“બસ!”
પરંતુ હવે મોડું થઈ ગયું હતું.
મુખ્ય સ્ક્રીન પર ફરી એક સંદેશ દેખાયો:
MEMORY RECONSTRUCTION: 17%
અને તેની નીચે નવી લાઇન હતી—
IDENTITY OF THE TARGET: RESTORING...
આરવ સ્ક્રીન સામે જોતો રહ્યો.
નિષા ધીમેથી બોલી—
“આરવ... આપણે જેને બચાવવા માટે આખો પ્રયોગ કર્યો હતો, એ વ્યક્તિ કોણ હતી?”
સ્ક્રીન પર અક્ષરો એક પછી એક દેખાવા લાગ્યા.
T... A... R... G... E... T...
અને પછી આખી લેબ અંધકારમાં ડૂબી ગઈ.
વાચકો માટે પ્રશ્ન
આરવે પાંચ વર્ષ પહેલાં આગ લગાવવાનો નિર્ણય કેમ લીધો હતો—અને નક્ષત્રના પ્રયોગમાં તે કઈ વ્યક્તિને બચાવવા અથવા નષ્ટ થવાથી રોકવા માગતો હતો?
