ભાગ 6 — આવતીકાલનો ફોટોગ્રાફ
આરવના હાથમાં રહેલો ફોટોગ્રાફ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.
તે વારંવાર ફોટાને જોતો હતો, જાણે આંખો પર વિશ્વાસ ન આવતો હોય.
ફોટામાં ચાર વ્યક્તિઓ હતી.
આરવ.
નિષા.
મીરા.
અને ચોથો માણસ.
પરંતુ સૌથી વિચિત્ર વાત તેનો ચહેરો નહોતી.
ફોટાની તારીખ હતી — 24 ઓગસ્ટ 2026.
આવતીકાલ.
આરવે ફોટો મીરા સામે કર્યો.
“આ કોણ છે?”
મીરાએ ફોટો જોયો અને તેનો ચહેરો અચાનક સફેદ પડી ગયો.
“આ ફોટો તને ક્યાંથી મળ્યો?”
“આ કવરમાંથી.”
“કવર કોણે રાખ્યું હતું?”
“મને ખબર નથી.”
મીરાએ ફોટો હાથમાં લીધો.
થોડા સેકન્ડ સુધી તે ચોથા માણસને જોતાં રહી.
“આ શક્ય નથી.”
“તમે એને ઓળખો છો?”
મીરાએ તરત જવાબ ન આપ્યો.
નિષા આગળ આવી.
“મીરા... હવે સત્ય છુપાવવાનો કોઈ અર્થ નથી.”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું—
“આ વ્યક્તિનું નામ દેવ છે.”
આરવે નામ સાંભળ્યું.
કોઈ ઓળખાણ થઈ નહીં.
“દેવ કોણ?”
“પ્રોજેક્ટ નક્ષત્રનો મુખ્ય સિસ્ટમ આર્કિટેક્ટ.”
“તો પછી?”
મીરાએ ફોટો ટેબલ પર મૂક્યો.
“દેવ પાંચ વર્ષ પહેલાં મૃત્યુ પામ્યો હતો.”
રૂમમાં અચાનક શાંતિ છવાઈ ગઈ.
આરવે ફોટા તરફ જોયું.
“પણ આ ફોટામાં તો એ જીવતો છે.”
“એ જ સમસ્યા છે.”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“દેવને આપણે છેલ્લે 2021માં જોયો હતો.”
આરવે પૂછ્યું, “શું થયું હતું?”
મીરા બોલી નહીં.
નિષાએ જવાબ આપ્યો.
“આગ લાગેલી રાત.”
આરવનું હૃદય ઝડપથી ધબકવા લાગ્યું.
“એ રાત્રે દેવ અહીં હતો?”
“હા.”
“અને પછી?”
“પછી લેબમાં આગ લાગી. બધું ગૂંચવાઈ ગયું. અમને લાગ્યું કે દેવ બહાર નીકળી શક્યો નહોતો.”
“લાશ મળી હતી?”
મીરા ચૂપ રહી.
આરવ તરત સમજી ગયો.
“લાશ મળી નહોતી.”
મીરાએ માથું હલાવ્યું.
“ના.”
“તો તમે કેવી રીતે નક્કી કર્યું કે તે મૃત્યુ પામ્યો?”
“કારણ કે આગ પછી નક્ષત્રની તમામ સિસ્ટમમાંથી દેવની ઓળખ કાયમ માટે ગાયબ થઈ ગઈ.”
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“ઓળખ ગાયબ થવી અને માણસ ગાયબ થવો એક જ વાત નથી.”
નિષાએ કહ્યું, “એ જ વાત દેવ કહેતો હતો.”
“દેવ શું કહેતો હતો?”
નિષા થોડા સમય માટે ચૂપ રહી.
“તે માનતો હતો કે નક્ષત્ર કોઈ એક વ્યક્તિના નિર્ણયોનું અનુમાન કરતું નથી. તે લોકોના નિર્ણયો વચ્ચે સંબંધ બાંધે છે.”
“એટલે?”
“જો સિસ્ટમ જાણે કે લોકો શું પસંદ કરી શકે છે, તો એ આખી ઘટનાઓની દિશા બદલી શકે.”
આરવે ધીમેથી કહ્યું, “એટલે નક્ષત્ર માણસોને નિયંત્રિત કરી શકે?”
“પૂર્ણપણે નહીં,” મીરાએ કહ્યું, “પણ કેટલીક પરિસ્થિતિઓ એવી બનાવી શકે કે માણસ પાસે પસંદગી ઓછી રહી જાય.”
આરવે ફોટો ફરી હાથમાં લીધો.
“અને દેવને આ ખબર પડી હતી?”
મીરાએ કહ્યું, “દેવને માત્ર ખબર પડી નહોતી.”
તે થોડું અટકી.
“તે આ સિસ્ટમનો ઉપયોગ કરવા માગતો હતો.”
નિષાએ તરત વિરોધ કર્યો.
“ના. શરૂઆતમાં નહીં.”
“પછી?”
“પછી તે બદલાઈ ગયો.”
આરવ કંઈ બોલ્યો નહીં.
અચાનક મુખ્ય કમ્પ્યુટર પર એક અવાજ સંભળાયો.
બીપ.
સ્ક્રીન ચાલુ થઈ.
એક નવી સૂચના દેખાઈ:
INCOMING TRANSMISSION
કોઈએ તેને મોકલ્યું નહોતું.
મીરા તરત કંટ્રોલ પેનલ પાસે ગઈ.
“આ લાઇન બહારથી નથી આવી.”
“તો ક્યાંથી?”
“અંદરથી.”
સ્ક્રીન પર માત્ર કાળો પડદો હતો.
પછી એક અવાજ સંભળાયો.
શાંત.
સ્પષ્ટ.
પુરુષનો.
“મીરા.”
મીરાના ચહેરા પર ભય દેખાયો.
“દેવ?”
આરવ અને નિષા એકબીજા તરફ જોયાં.
અવાજ ફરી આવ્યો—
“તમે ફરીથી એ જ ભૂલ કરી.”
મીરા ધીમેથી બોલી, “તમે ક્યાં છો?”
થોડી ક્ષણ શાંતિ.
પછી જવાબ આવ્યો—
“જ્યાંથી તમે મને કાઢી નાખ્યો હતો.”
“એ શક્ય નથી.”
“તમારા માટે નહીં.”
સ્ક્રીન પર અચાનક એક રૂમ દેખાયો.
આરવની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
એ જ રૂમ.
એ જ ખુરશી.
એ જ મશીન.
પરંતુ રૂમમાં કોઈ નહોતું.
ફક્ત ટેબલ પર એક ઘડિયાળ હતી.
સમય—
23:17
દેવનો અવાજ ફરી સંભળાયો.
“આરવ, તને સત્ય જોઈએ છે?”
આરવ આગળ વધ્યો.
“હા.”
“તો આવતીકાલે સવારે 11 વાગ્યે લેબના જૂના અવલોકન મથકે આવજે.”
નિષાએ તરત કહ્યું, “ના!”
સ્ક્રીન પર કોઈ દેખાતું નહોતું.
દેવ બોલ્યો—
“નિષા, તું હજુ પણ એ જ કરે છે.”
નિષા સ્થિર થઈ ગઈ.
“શું?”
“તને લાગે છે કે આરવને બચાવવો તારી જવાબદારી છે.”
નિષાના ચહેરા પર ગભરાટ છવાઈ ગયો.
દેવ આગળ બોલ્યો—
“પણ આ વખતે નિર્ણય તારે નહીં લેવાનો.”
સ્ક્રીન અચાનક બંધ થઈ ગઈ.
રૂમમાં ફરી શાંતિ છવાઈ ગઈ.
આરવે નિષા તરફ જોયું.
“એ તને કેવી રીતે ઓળખે છે?”
નિષાએ જવાબ ન આપ્યો.
“નિષા?”
“મને ખબર નથી.”
“એ ખોટું છે.”
નિષાએ આંખો નીચે કરી.
“મને કંઈક યાદ આવ્યું છે.”
“શું?”
“દેવ... આગની રાતે મારી સાથે હતો.”
“પછી?”
“તે મને એક વાત કહેતો હતો.”
“શું?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“તે કહેતો હતો કે આગનો હેતુ નક્ષત્રને નષ્ટ કરવાનો નહોતો.”
આરવનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“તો?”
“આરવને નષ્ટ થવાથી બચાવવાનો હતો.”
આરવ પાછળ ખસી ગયો.
“મને?”
“હા.”
“મારી અંદર એવું શું હતું?”
નિષાએ તેની તરફ જોયું.
“તને યાદ છે ને, નક્ષત્ર તને ‘Subject Zero’ કહે છે?”
“હા.”
“એ માત્ર એક કોડનામ નહોતું.”
“તો?”
“તું પ્રયોગનો વિષય નહોતો.”
આરવની આંખોમાં પ્રશ્ન હતો.
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“તું પ્રયોગનો પરિણામ હતો.”
આરવ કંઈ બોલી શક્યો નહીં.
મીરાએ તરત મુખ્ય સિસ્ટમ બંધ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો.
પરંતુ સ્ક્રીન બંધ થઈ નહીં.
તેના બદલે એક નવી ગણતરી શરૂ થઈ.
17:59:59
17:59:58
17:59:57
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“આ શું ગણતરી છે?”
મીરા ધીમેથી બોલી—
“કાલ સુધીનો સમય.”
“કઈ ઘટના માટે?”
મીરાએ જવાબ આપ્યો નહીં.
કાઉન્ટડાઉન ચાલુ રહ્યું.
17:59:41
17:59:40
નિષાએ અચાનક ફોટોગ્રાફ ઉઠાવ્યો.
તેના ચહેરા પર ભય હતો.
“આરવ...”
“શું?”
તેણે ફોટો તેની સામે કર્યો.
ફોટામાં એક નવી વસ્તુ દેખાઈ રહી હતી.
પહેલાં ચારેય લોકોની પાછળ ખાલી દિવાલ હતી.
હવે ત્યાં એક પાંચમો પડછાયો દેખાતો હતો.
માનવીનો.
પરંતુ ફોટામાં કોઈ પાંચમો માણસ નહોતો.
આરવે ફોટો આંખો પાસે લાવ્યો.
“આ પહેલાં અહીં નહોતો.”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“હું જાણું છું.”
“તો હવે કેમ દેખાય છે?”
મીરા અચાનક પાછળ હટી ગઈ.
“ફોટો નીચે મૂકી દો.”
“શા માટે?”
“કારણ કે જો આ ખરેખર નક્ષત્રની પ્રતિક્રિયા છે...”
તેનું વાક્ય અધૂરું રહી ગયું.
આરવે પૂછ્યું—
“તો?”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું—
“તો ફોટો આપણું ભવિષ્ય બતાવતો નથી.”
તેણે કંપતા અવાજે ઉમેર્યું—
“આપણે ફોટો જોયા પછી જે કરીશું, એ ભવિષ્ય ફોટામાં ઉમેરાઈ રહ્યું છે.”
આરવ અને નિષા એકબીજા સામે જોયાં.
કાઉન્ટડાઉન ચાલુ હતું.
17:58:03
17:58:02
અને ફોટામાંનો પાંચમો પડછાયો...
ધીમે ધીમે આગળ વધતો દેખાયો.
વાચકો માટે પ્રશ્ન
જો ફોટોગ્રાફમાં ભવિષ્ય બદલાતાં જ નવા દૃશ્યો ઉમેરાઈ રહ્યા છે, તો પાંચમો પડછાયો કોનો છે—અને શું આરવ તેને ઓળખે તે પહેલાં જ નક્ષત્ર તેની આગળની ચાલ નક્કી કરી ચૂક્યું છે?
