'અને આ મારી છેલ્લી કિક છે.
એમ કહીને દેવ વંશને છાતી પર લાત મારે છે અને દેવ દ્વારા લાત માર્યા બાદ વંશ નીચે પડી જાય છે. દેવે તરત જ તેનો સીધો હાથ લંબાવ્યો અને વંશને ઉપાડ્યો.
પછી કોઈની તાળીઓનો અવાજ આવે છે.
જ્યારે દેવ તેની નજર તે દિશામાં ફેરવે છે, ત્યારે તેણે જોયું કે એક 60 વર્ષનો વ્યક્તિ તેની તરફ આવી રહ્યો હતો.
તે માણસે વાદળી રંગનો સૂટ પહેર્યો હતો અને તેના ચહેરા પર હળવું સ્મિત હતું, તે માણસે ફરી એક વાર તાળી પાડી અને કહ્યું
"વાહ દેવ વાહ! મને તારા પર ગર્વ છે, આજે તે સાબિત કર્યું છે કે મેં અત્યાર સુધી જેટલા વિદ્યાર્થીઓને તાલીમ આપી છે તેમાં તું સૌથી વધુ પ્રતિભાશાળી છો."
દેવ એ માણસને જોઈને આંખો નમાવી દે છે.
''ગુરુદેવને નમસ્કાર.
"ખુશ રહો."
તે ટ્રેનરનું નામ રામાસ્વામી હતું જે રાજસ્થાનના પ્રખ્યાત માર્શલ આર્ટિસ્ટ હતા, જેસલમેરમાં આખા જેસલમેરના લોકો જેઓ માર્શલ આર્ટ શીખવા માંગતા હતા તેઓ ટ્રેનર રામાસ્વામી પાસેથી તાલીમ લેવા આવતા હતા.
"દેવ, લોકો જે ટ્રેનિંગ ત્રણ વર્ષમાં પૂરી કરતા હતા, તે માત્ર એક વર્ષમાં પૂરી કરી, જા,તારી ટ્રેનિંગ પૂરી થઈ ગઈ છે."
દેવ ટ્રેનર રામાસ્વામીને કહે છે-
"ગુરુદેવ, તમે મારા પર વધુ ધ્યાન આપ્યું છે, તેથી જ હું મારી તાલીમ ઝડપથી પૂર્ણ કરી શક્યો."
ટ્રેનર રામાસ્વામી દેવની વાત સાંભળીને હળવા થઈ ગયા
તે સ્મિત કરે છે અને કંઈક વિચારીને કહે છે, “દેવ, આજે તારું પરિણામ આવવાનું છે.
હં? તું હજી ગયો નથી."
દેવ તેના બંને હાથ તેના માથા પર રાખે છે અને કહે છે -
'ગુરુદેવ, હું તાલીમ દરમિયાન ભૂલી ગયો હતો.
આટલું કહીને દેવ ટ્રેનર રામાસ્વામીના પગને સ્પર્શ કરે છે અને બેગ લઈને નીકળી જાય છે.
દેવ 18 વર્ષનો હતો, અને આજે તેની કોલેજના પ્રથમ વર્ષનું પરિણામ આવવાનું હતું, તે એકદમ નર્વસ અનુભવી રહ્યો હતો.
તેનું પરિણામ શું આવશે તે જાણવાની તેને ઉતાવળ હતી. ત્યારે જ, જ્યારે દેવ તેની ઘડિયાળ તરફ નજર કરે છે, ત્યારે તે જુએ છે કે સવારના આઠ જ વાગ્યા હતા.
દેવે વિચાર્યું કે હજુ ઘણો સમય છે તો ત્યાં સુધી કેમ એક જગ્યાએ રોકાઈ ન જઈએ.
ત્યારે દેવ ગદિસર તળાવને જુએ છે, તે તળાવની નજીક જાય છે અને ત્યાંનું સુંદર વાતાવરણ અનુભવવા લાગે છે. દેવે મનમાં કહ્યું - "અહીં કેટલી શાંતિ મળે છે, અહીં આવ્યા પછી હું દુનિયાના તમામ દુ:ખ અને સુખ ભૂલી ગયો છું.
ત્યારે જ પાછળથી કોઈનો અવાજ આવે છે - "દેવ કેમ છો?, અને તમે અહીં વહેલી સવારે શું કરો છો?, બધું બરાબર છે ને?"
એ માણસને જોઈને દેવનો ચહેરો જે અત્યાર સુધી શાંત દેખાતો હતો તે અચાનક ગંભીર થઈ ગયો. દેવ નીચા અવાજે પોતાની જાતને કહે છે - 'આ ગયે ફિર સે, હવે ફરી મને તેનાં બોરિંગ પ્રયોગો વિશે જણાવશે.
તે વ્યક્તિનું નામ હતું 'સુદેશ ચૌધરી', તે રાજસ્થાનનો જાણીતો વૈજ્ઞાનિક હતો, લોકો તેના ખૂબ વખાણ કરતા હતા. તે દેવના પિતાનો મિત્ર હતો, તેથી જ તે અવારનવાર દેવને તેના પ્રયોગો વિશે જણાવતો હતો, શરૂઆતમાં દેવ સુદેશની વાતમાં રસ લેતો હતો પણ ધીરે ધીરે તે સુદેશથી કંટાળી ગયો હતો.
દેવે બનાવટી સ્મિત સાથે સુદેશને જવાબ આપ્યો-
"હું ઠીક છું કાકા, મને કહો કે તમે કેમ છો?"
સુદેશ પણ ચહેરા પર હળવું સ્મિત સાથે કહે છે - "હું પણ ઠીક છું, દેવ પુત્ર." અને આટલું કહીને તે ચુપચાપ દેવની બાજુમાં ઉભો રહ્યો અને
ગાદીસર તળાવ તરફ જોવા માંડે છે.
દેવને આશ્ચર્ય થાય છે કારણ કે જ્યારે પણ સુદેશ તેને મળતો ત્યારે તે હંમેશા તેના પ્રયોગો વિશે જણાવવા લાગતો હતો અને એકવાર તેણે શરૂઆત કરી તો તેને કોઈ રરોકી શકતું નહી.
દેવ સુદેશને પૂછે છે, "કાકા, તમે આ વખતે કોઈ પ્રયોગ નથી કર્યો?"
સુદેશ તરત જ દેવના પ્રશ્નનો જવાબ આપે છે અને કહે છે-
"કેમ નહીં! દેવ પુત્ર, મેં આ વખતે મારા જીવનનો સૌથી મોટો પ્રયોગ કર્યો છે, અને હું તેને ટૂંક સમયમાં તાલીમ આપવાનો છું."
અને આમ કહીને તે દેવને તેના પ્રયોગ વિશે જણાવવા લાગે છે.
દેવ મનમાં જ કહે છે - "લો! તે શરૂ થઈ ગયું છે, હવે તે બિલકુલ અટકશે નહીં."
સુદેશ દેવને પોતાના પ્રયોગનું વર્ણન કરતાં તેઓ કહે છે- “આ વખતનો પ્રયોગ સૌથી અનોખો પ્રયોગ છે દેવ, આવો પ્રયોગ આજ સુધી બીજા કોઈએ કર્યો નથી, જ્યારે તું મારો પ્રયોગ તારી આંખે જોઈશ પછી તું માનીશ નહીં. શું તું મારી બનાવેલી વસ્તુ જોવા માંગે છો?
દેવને સુદેશના પ્રયોગમાં રસ નહોતો, પણ પરીક્ષા પૂરી થયા પછી તેને ઘરે એકલો ખૂબ જ કંટાળો આવતો હતો, તેથી દેવે તરત જ જવાબ આપ્યો - "હવે નહીં કાકા, આજે મારું પરિણામ આવશે, હું સાંજે આવીશ." હું. તમારા ઘરે પહોંચી જશ.
સુદેશ પણ તરત જ દેવને કહે છે- "ના દેવ, મારા ઘરે નહીં, મેં આ પ્રયોગ મારી સિક્રેટ લેબમાં છુપાવ્યો છે. તું મને સાંજે મળ, હું તને મારી સિક્રેટ લેબમાં લઈ જઈશ."
દેવ ત્યાંથી નીકળી જાય છે અને આગામી એક કલાકમાં તેની કોલેજ પહોંચે છે. આ ક્ષણે દેવ તેની કૉલેજના ગેટ સામે ઊભો હતો - એસબીકે કૉલેજ, જેસલમેરની પ્રખ્યાત કૉલેજ.
દેવ આ સમયે ખૂબ જ નર્વસ અનુભવી રહ્યો હતો, તે તેનું કોલેજમાં પ્રથમ વર્ષ હતું તેથી જ દેવ તેના પરિણામ વિશે ખૂબ જ ઉત્સાહિત હતો.
પોતાની ઉત્તેજના ઓછી કરીને દેવ કોલેજની અંદર પ્રવેશે છે. આજુબાજુ ઘણા વિદ્યાર્થીઓ હતા જેઓ એકબીજા સાથે વાત કરી રહ્યા હતા, કેટલાક વિદ્યાર્થીઓ ખુશ હતા અને કેટલાક નિરાશ હતા.
પરંતુ આ બધી બાબતો સિવાય, દેવ હળવાશથી પગલાં ભરે છે. સાથે નોટિસ બોર્ડ તરફ તેના પગલાં આગળ વધી રહ્યા હતા. વિદ્યાર્થીઓના પરિણામ નોટિસ બોર્ડની બાજુમાં દિવાલ પર ચોંટાડવામાં આવ્યા હતા.
જ્યારે દેવ નોટિસ બોર્ડની નજીક પહોંચે છે, ત્યારે તેણે જોયું કે ત્યાં ઘણી ભીડ હતી, બધા વિદ્યાર્થીઓ પહેલા તેમનું પરિણામ જાણવા માટે હરીફાઈ કરી રહ્યા હતા, પરંતુ દેવને તેનું પરિણામ જાણવાની કોઈ ઉતાવળ નહોતી, તેથી તે ભીડની બાજુમાં જ ઉભો રહ્યો. ભીડ ઓછી થવાની રાહ જોઈ રહ્યો.
5 મિનિટ પછી
હજુ પણ ભીડ ઓછી નહોતી થઈ, દેવ વિદ્યાર્થીઓ વચ્ચેની સ્પર્ધા જોઈને નીચા અવાજે કહે છે-
"દરેક મૂર્ખ છે, પરિણામ થોડું વહેલું જાણી લેવાથી પરિણામ થોડું બદલાઈ જશે."
એટલા માટે ભીડમાંથી એક વિદ્યાર્થીએ બીજા વિદ્યાર્થીને કહ્યું - "ભાઈ મને મારું પરિણામ જણાવો ભાઈ, પ્લીઝ મેન!!"
પછી બીજા વિદ્યાર્થીએ પ્રથમ વિદ્યાર્થીને કહ્યું-
"અબે સાલે તું second last આયા હૈ." આટલું કહીને, બીજો વિદ્યાર્થી પ્રથમ વિદ્યાર્થીને જોઈને હસવા લાગે છે.
તેથી જ પરિણામ જોનાર પહેલો વિદ્યાર્થી તે બીજા વિદ્યાર્થીને જવાબ આપે છે - "અને તું બાસ્ટર્ડ!! તું છેલ્લો આવ્યો છે." અને આટલું કહીને તે મોટેથી હસવા લાગે છે. જેની આસપાસના તમામ વિદ્યાર્થીઓ વાતો સાંભળ્યા પછી તેઓ પણ જોર જોરથી હસવા લાગે છે.
દેવના ચહેરા પર પણ હળવું સ્મિત દેખાય છે. એટલે દેવનું ધ્યાન એ ભીડ તરફ જાય છે જે હવે ઘટી રહી હતી. દેવને લાગે છે કે તેનું પરિણામ જાણવાની આ યોગ્ય તક છે અને આટલું વિચારીને દેવ આગળ વધે છે.
દેવ કોઈક રીતે પરિણામ પત્રક સુધી પહોંચે છે અને નીચેથી તેની રેન્ક શોધવાનું શરૂ કરે છે. થોડા સમય પછી, દેવ ટોચના પાંચમાં પહોંચી જાય છે પરંતુ તેનું નામ નથી મળતું. દેવ નિરાશ થઈ જાય છે, તે ટોચના પાંચમાંથી ઉપર દેખાતો નથી કારણ કે તેણે ટોચના પાંચમાં આવવાની અપેક્ષા નહોતી રાખી.
દેવ ખૂબ જ નિરાશ હતો કારણ કે તે નિષ્ફળ ગયો હતો અને આ નિરાશા સાથે, તે ભીડમાંથી બહાર નીકળવાનું શરૂ કરે છે. પછી ભીડમાં એક વિદ્યાર્થીએ કહ્યું- ચાલો જોઈએ આ વખતે કોણ પહેલું આવ્યું છે?
અને આ કહ્યા પછી, વિદ્યાર્થી પ્રથમ ક્રમાંક તરફ બોર્ડના સૌથી ઉપરના ભાગ તરફ જુએ છે અને ટોપરનું નામ વાંચે છે અને કહે છે - "આ વર્ષનો ટોપર 'દેવેન્દ્ર પ્રતાપ સિંહ' છે."
દેવ જે હજુ પણ ભીડમાંથી બહાર ઊભો હતો, તે છોકરાનો અવાજ સાંભળ્યો. તેને તેના કાન પર વિશ્વાસ નથી. કારણ કે 'દેવેન્દ્ર પ્રતાપ સિંહ' તેમનું નામ હતું
દેવ પાછળથી ભીડમાં પ્રવેશે છે અને પરિણામ પત્રકની નજીક પહોંચે છે અને પ્રથમ ક્રમાંકને જુએ છે અને નામ વાંચીને ચૂપ થઈ જાય છે, તેને તેની આંખો પર વિશ્વાસ થતો નથી. બહારથી ભલે દેવને આંચકો લાગ્યો પણ અંદરથી તે ખૂબ જ ખુશ અનુભવી રહ્યો હતો.
પરંતુ ત્યાં ઉભેલા વિદ્યાર્થીઓને ખબર ન હતી કે દેવ કોણ છે?તેનું મુખ્ય કારણ એ હતું કે દેવ કોલેજમાં પ્રખ્યાત નહોતો અને તેના કોઈ મિત્રો પણ નહોતા.
દેવ માત્ર કોલેજ અને માર્શલ આર્ટની તાલીમ માટે ઘરની બહાર જતો હતો. દેવ ઝડપથી ભીડમાંથી પસાર થાય છે અને સીધો કૉલેજની બહાર આવે છે.
દેવ તરત જ મીઠાઈની દુકાને જવા નીકળી જાય છે.
દેવનું મન કહે છે- "માતા એ જાણીને કેટલી ખુશ હશે કે મેં ટોપ કર્યું છે. માતા હંમેશા મને સફળ જોવા માંગતી હતી."
થોડી વાર પછી દેવ મીઠાઈની દુકાને પહોંચે છે અને મીઠાઈનો ઓર્ડર આપે છે. ત્યારે જ દુકાનનો માલિક ત્યાંથી પસાર થતાં દેવ એ માણસને ઓળખતો હતો એટલે તેને જોઈને સલામ કરે છે.
દેવને જોતાં જ દુકાન માલિકના ચહેરા પરનું સ્મિત ગાયબ થઈ જાય છે. અને તે ગંભીર બનીને દુકાન પર કામ કરતા માણસને ઊંચા અવાજે કહે છે - "રામલાલ, તેં જોયું નથી, અમારી દુકાન પર લૂંટારુનો દીકરો આવ્યો છે, જલ્દી ઓર્ડર આપો, નહીંતર અમારી દુકાન લૂંટાઈ જશે."
એમ કહીને તે આગળ વધે છે અને તરત જ એક માણસ દેવને પોતાનો આદેશ આપે છે. દેવ મીઠાઈના પૈસા ચૂકવે છે અને ઘરે જવા રવાના થાય છે.
બપોરનો સમય હતો. દેવ હજુ તેના ઘરે પહોંચ્યો નહોતો. આ સમયે દેવની આંખો ભીની હતી. તે તેના પિતા વિશે વિચારતો હતો. વાસ્તવમાં થયું એવું કે સાત વર્ષ પહેલાં દેવના પિતા અવિનાશે બિઝનેસ કરવા માટે બેંકમાંથી વીસ કરોડની લોન લીધી હતી, પણ કમનસીબે એ બધા પૈસા ખોટમાં ગયા.
આ કારણે બેંકરોએ અવિનાશ પર લોન ચૂકવવા દબાણ કરવાનું શરૂ કર્યું. પરંતુ અવિનાશ લોન ચૂકવવાની સ્થિતિમાં ન હતો અને તેના કારણે તે ડિપ્રેશનમાં ગયો હતો. ત્યારબાદ થોડા દિવસો બાદ તે અચાનક ગાયબ થઈ ગયો અને પોલીસે તપાસ કરી તો તેની બાઇક પુલ નીચે નદીમાંથી મળી આવી.
પરંતુ તેની લાશ ક્યાંય મળી ન હતી. બધા સમજી ગયા કે અવિનાશે આત્મહત્યા કરી લીધી છે, પણ દેવ આ વાત માનતો ન હતો, કારણ કે તે જાણતો હતો કે તેના પિતા આત્મહત્યા કરે એવા કાયર નથી. તેથી જ દેવ હજુ પણ માનતો હતો કે તેના પિતા જીવિત છે. લોકો માનતા હતા કે અવિનાશે કોઈ ખોટું કામ કર્યું છે, તેથી જ તેઓ નાનપણથી જ દેવને લૂંટારાનો પુત્ર કહેતા હતા.
દેવના પિતાના અવસાન પછી તેમના પરિવારની હાલત ખૂબ જ ખરાબ થઈ ગઈ હતી, પરંતુ તેમના મામાની લાંબી પહોંચને કારણે દેવની માતાને પ્રાથમિક શિક્ષિકા બનાવવામાં આવી હતી. જેના કારણે તે અને તેની બહેન ચિંકી રહેતા હતા. દેવ તેના ઘરે પહોંચી ગયો હતો. દેવની આંખો હજુ ભીની હતી.
તે ઝડપથી પોતાના આંસુ લૂછીને પોતાના ઘરમાં પ્રવેશે છે અને ઘરની અંદરનો નજારો જોઈને ચોંકી જાય છે.
ક્રમશઃ
........
