పారిజాతం అనే చిన్న ఊరు. అక్కడ జీవితం సాదాసీదాగా సాగుతుంది. కానీ ప్రతి ఇంట్లో ఒక కథ, ఒక బాధ, ఒక ఆశ ఉంటుంది.
ఒక రోజు నేను ఊరి వీధిలో నడుస్తూ వెళ్తుంటే, ఒక అమ్మాయి ఒంటరిగా కూర్చుని కనిపించింది. ఆమె ముఖంలో ఒక ప్రశాంతత ఉన్నా, కళ్లలో దాచలేని బాధ కనిపించింది.
"పాపా, ఇటు రా," అని నేను పిలిచాను.
ఆమె దగ్గరికి వచ్చి, "ఏమైంది అండి?" అని అడిగింది.
నేను ప్రశ్నించాను: "ఎందుకు ఇలా ఒంటరిగా కూర్చున్నావు? ఏదైనా సమస్య ఉందా?"
ఆమె కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి, చివరికి తన కథ చెప్పింది:
"మాది పారిజాతం ఊరు. నాకు ఇద్దరు పిల్లలు – ఒక అబ్బాయి, ఒక అమ్మాయి. నా భర్త రెండు సంవత్సరాల క్రితం మరణించాడు. అప్పటి నుంచి మా జీవితం కష్టాల్లో పడింది. అబ్బాయి చదువు మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. మా కులం వల్ల చదువులో ముందుకు వెళ్లడం చాలా కష్టం. అయినా నేను కష్టపడి డబ్బులు కట్టి, నా అమ్మాయిని చదువులో పెట్టాను. ఆమె బాగా చదివింది, అన్నింటిలో రాణించింది."
ఆమె మాటల్లో ఒక గర్వం, ఒక తల్లితనం, ఒక పోరాటం కనిపించింది.
ఆమె చెప్పింది:
"నా అమ్మాయి పేరు సంధ్య. చిన్నప్పటి నుంచే చదువులో మేధావి. పాఠశాలలో ఎప్పుడూ మొదటి స్థానంలో ఉండేది. నేను ఎంత కష్టపడ్డానో, ఆమె అంతగా చదువులో రాణించింది. మా ఊర్లో చాలా మంది 'ఆడపిల్ల చదువుకోవడం వల్ల ఏమి ప్రయోజనం?' అని అనేవారు. కానీ నేను మాత్రం 'ఆడపిల్ల చదువుకుంటేనే కుటుంబం, ఊరు, సమాజం వెలుగొందుతుంది' అని నమ్మాను."
సంధ్య చదువులో ముందుకు సాగి, పట్టణంలో ఉన్నత విద్య సాధించింది. అక్కడ ఆమెకు ఎన్నో సవాళ్లు ఎదురయ్యాయి – ఆర్థిక ఇబ్బందులు, కులం వల్ల వచ్చిన అడ్డంకులు, సమాజం చూపిన అనుమానాలు. కానీ ఆమె తల్లి ఇచ్చిన ధైర్యం, తనలోని పట్టుదలతో అన్నింటిని అధిగమించింది.
చదువులో ముందుకు సాగుతున్నప్పటికీ, ఆమె మనసులో ఎప్పుడూ ఒక భయం ఉండేది.
"నాకు డబ్బులు సరిపోకపోతే చదువు ఆగిపోతుందేమో…"
"సమాజం నన్ను అంగీకరించకపోతే నా కృషి వృథా అవుతుందేమో…"
"నా తల్లి కష్టాలు వృథా అవుతాయేమో…"
ఈ ఆలోచనలు ఆమెను రాత్రిళ్లు నిద్రపోనివ్వవు. గదిలోని చీకటి, కిటికీ బయట వినిపించే గాలి శబ్దం – ఇవన్నీ ఆమె భయాన్ని మరింత పెంచేవి.
తల్లి మాటలు – వెలుగుకిరణం
అయినా, ప్రతి సారి ఆమె తల్లి మాటలు గుర్తుకొచ్చేవి:
"నువ్వు భయపడకూడదు. నీ కష్టాలు నీ భవిష్యత్తు వెలుగును తెస్తాయి."
ఆ మాటలు ఆమెకు ఒక దీపంలా మారి, చీకటిని తొలగించేవి.
పట్టణంలో చదువు పూర్తయ్యాక, సంధ్య ఊరికి తిరిగి వచ్చింది. కానీ అక్కడ కొత్త సవాళ్లు ఎదురయ్యాయి:
ఊరి పెద్దలు ఇంకా "ఆడపిల్ల చదువుకోవడం వల్ల ఏమి ప్రయోజనం?" అని అనుమానించారు.
కొందరు "ఉపాధ్యాయురాలిగా మారినా, ఆమెకు స్థిరమైన భవిష్యత్తు ఉండదు" అని ఎగతాళి చేశారు.
పేద పిల్లలు చదువుకోవడానికి ఆసక్తి చూపినా, వారి తల్లిదండ్రులు "పని చేయడం ముఖ్యం, చదువు వృథా" అని అనేవారు.
ఆలా సంధ్య అన్ని అనుమానాలు ధాటి తన ఇంటి కోసం కష్టపడి చదివి ఒక ప్రభుత్వ పాఠశాల ఉపాధ్యాయురాలు అయ్యింది. అయితే కొన్ని రోజులు ఆలా గడిచింది.
ఒకరోజు సంధ్య ఇంటికి రావడం కొద్దిగా ఆలస్యం అయ్యింది. రోడ్డు మీద నడుస్తూ వస్తుంది. సంధ్య అడుగులు వేస్తూ వస్తోంది. చీకటి మరింతగా కమ్ముకుంటోంది. గాలి కొంచెం గట్టిగా వీచింది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఒక్కసారిగా దూరంలో కొంతమంది కనిపించారు.
ఆమెకు కొంత ధైర్యం కలిగింది. "అక్కడ మనుషులు ఉన్నారు… నేను ఒంటరిగా లేను" అని అనుకుంది. కానీ దగ్గరగా వెళ్తుంటే వాళ్లు ఎవరో తెలియదు.
వాళ్లు మాట్లాడుకుంటూ నవ్వుకుంటున్నారు. సంధ్య దగ్గరికి చేరేలోపే వారిలో ఒకరు ఆమెను గమనించాడు.
"ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు అక్కా?" అని అడిగాడు.
సంధ్య కొంచెం భయంతో, కానీ ధైర్యం కూడగట్టి, "ఇంటికి వెళ్తున్నాను… కొంచెం ఆలస్యమైంది" అంది.
వాళ్లు స్నేహపూర్వకంగా, "అయితే మనతో పాటు రండి. ఈ దారి చీకటిగా ఉంటుంది. కలిసి వెళ్తే భయం ఉండదు" అన్నారు.
సంధ్యకు మనసులో ఒక ప్రశ్న:
వాళ్లతో వెళ్లాలా?
లేక ఒంటరిగా తన దారిలోనే వెళ్లాలా?
సంధ్య కొద్దిసేపు ఆలోచించింది. చీకటి మరింతగా పెరుగుతోంది. రోడ్డు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
వాళ్లలో ఒకరు మళ్లీ అన్నాడు:
"భయపడకండి అక్కా… ఈ దారి మేము కూడా వెళ్తున్నాం. కలిసి వెళ్తే సురక్షితం."
సంధ్య కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకుంది. "సరే, నేను కూడా మీతో వస్తాను" అంది.
అందరూ కలిసి నడవడం మొదలుపెట్టారు. సంధ్యకు ఇప్పుడు భయం తగ్గింది. వాళ్లు మాట్లాడుకుంటూ, నవ్వుకుంటూ వెళ్తున్నారు.
కొద్దిసేపటికి ఒక వీధి దీపం వెలిగింది. చీకటిలో ఆ వెలుగు సంధ్యకు ఆశ కలిగించింది.
"ఇంకా కొద్దిసేపట్లో ఇంటికి చేరుకుంటాను" అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.. కానీ ఒక్కసారిగా వెనక్కి చూసింది.
ఆమెతో పాటు నడుస్తున్న వాళ్లు ఎక్కడా కనిపించలేదు. రోడ్డు ఖాళీగా ఉంది. కాసేపటి క్రితం నవ్వుతూ మాట్లాడిన వాళ్లు ఒక్కసారిగా మాయమైపోయారు.
సంధ్య గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. "ఇది ఎలా సాధ్యం? నేను వాళ్లతోనే నడుస్తున్నాను కదా…" అని ఆశ్చర్యపోయింది.
చుట్టూ నిశ్శబ్దం. గాలి మాత్రమే వీచుతోంది. రోడ్డు దీపం వెలుగులో ఆమె ఒంటరిగా నిలబడి ఉంది.
ఆమెకు భయం పెరిగింది. "వాళ్లు నిజంగానే ఉన్నారా? లేక నేను కలగంటున్నానా?" అని అనుమానం వచ్చింది.
అప్పుడే దూరంలో ఒక నీడ కదిలినట్టు కనిపించింది. సంధ్య కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
సంధ్య కళ్ళ ముందు కాసేపటి క్రితం కనిపించిన వాళ్లు ఒక్కసారిగా మాయమైపోయారు. రోడ్డు ఖాళీగా ఉంది. గాలి గట్టిగా వీచింది.
దూరంలో కదిలిన నీడను చూసి ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. ఆ నీడ క్రమంగా దగ్గరికి వస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.
సంధ్య అడుగులు వెనక్కి తగ్గాయి. "ఇది ఎవరు? వాళ్లు ఎక్కడికి పోయారు?" అని ఆమె మనసులో ప్రశ్నలు ఉప్పొంగాయి.
అప్పుడే ఆ నీడ ఒక చెట్టు వెనుక ఆగిపోయింది. చీకటిలో స్పష్టంగా కనిపించలేదు. కానీ ఒక మృదువైన స్వరం వినిపించింది:
"భయపడకండి… మీరు ఒంటరిగా లేరు…"
సంధ్య ఆశ్చర్యంతో నిలిచిపోయింది. ఆ స్వరం పరిచయమైనట్టుగా అనిపించింది.
సంధ్య చెట్టు వెనుక నుండి వినిపించిన ఆ స్వరం విని ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయింది.
"భయపడకండి… మీరు ఒంటరిగా లేరు…" అని మళ్లీ వినిపించింది.
ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఆ స్వరం పరిచయమైనట్టే అనిపించింది కానీ గుర్తు రావడం లేదు.
చీకటిలోంచి ఒక ఆకారం బయటకు వచ్చింది.
సంధ్య కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. చీకటిలో కనిపించిన ఆ ఆకారం ఆమె నాన్నగారే.
ఆమె ఆశ్చర్యంతో, "నువ్వెవరు?" అని అడిగింది.
ఆమె నాన్న చిరునవ్వు చిందిస్తూ, "నేనే నీ నాన్న… భయపడకూడదు సంధ్యా. నీకు తోడుగా రావాలని అనిపించింది" అన్నాడు.
సంధ్య ఒక్కసారిగా గందరగోళంలో పడింది.
సంధ్య కళ్ళలో భయం, ఆశ్చర్యం కలిసిపోయాయి.
"కానీ నాన్న… మీరు చనిపోయారు కదా! మీరు ఇక్కడ ఎలా ఉన్నారు…" అని ఆమె వణుకుతూ అంది.
ఆమె ముందు నిలబడ్డ ఆ రూపం కాసేపు నిశ్శబ్దంగా చూసింది.
తర్వాత మృదువైన స్వరం వినిపించింది:
సంధ్య ఆశ్చర్యంతో నిలిచిపోయింది.
ఆమె నాన్న స్వరం స్పష్టంగా వినిపించింది:
"సంధ్యా… నేను చనిపోలేదు. నేను బ్రతికే ఉన్నాను. అసలు ఏమైందో తెలుసుకోవాలంటే, నీకు ఓపిక కావాలి.
సంధ్య కళ్ళలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.
"అంటే… నేను ఇంతకాలం తప్పుగా అనుకున్నానా? మీరు నిజంగానే ఉన్నారా?" అని ఆమె వణుకుతూ అడిగింది.
ఆమె నాన్న కాసేపు నిశ్శబ్దంగా చూసి, "ఇది ఒక రహస్యం. నీ జీవితంలో కొత్త అధ్యాయం మొదలవబోతోంది. నీకు నిజం తెలుసుకోవడానికి సమయం దగ్గరలోనే ఉంది" అన్నాడు.
అప్పుడే చుట్టూ గాలి గట్టిగా వీచింది. రోడ్డు దీపం ఒక్కసారిగా ఆరిపోయింది.
సంధ్య చీకటిలో ఒంటరిగా నిలబడి ఉంది.
ఆమె నాన్న రూపం క్రమంగా మాయమైపోయింది.
సంధ్య గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
"ఇది నిజమా? లేక కలలా?" అని ఆమె మనసులో ప్రశ్నలు ఉప్పొంగాయి.
🌌 తరువాతి భాగం:
సంధ్య తన నాన్న నిజంగా బ్రతికే ఉన్నాడా?
ఆమె జీవితంలో ఏ రహస్యం దాగి ఉంది?
ఇది తెలుసుకోవడం కోసం ఆమె ఏ ప్రయాణం మొదలుపెడుతుంది?
