વિસ્મયનો પત્ર મળ્યા પછી યશ અને નિધિના જીવનમાં એક અજીબ સ્થિરતા આવી ગઈ હતી. આ એ સ્થિરતા હતી જે લાંબા સમયના સંઘર્ષ પછી જ્યારે સત્યનો સ્વીકાર થાય ત્યારે જન્મે છે. દિવસો પસાર થઈ રહ્યા હતા, પણ ઓફિસના કામકાજની વચ્ચે પણ બંનેના મન ક્યાંક ને ક્યાંક લદ્દાખના પહાડોમાં જ ભમતા રહેતા હતા.
યશે અત્યાર સુધી મનના એક ખૂણે એક આશા જીવંત રાખી હતી. તેને એમ હતું કે વિસ્મય માત્ર જુસ્સામાં આવીને સેનામાં ગયો છે. લદ્દાખની શૂન્યથી નીચેની ઠંડી, ઘરના ભોજન અને સુખ-સુવિધાઓનો અભાવ તથા સેનાની અત્યંત કઠોર શિસ્ત વિસ્મયના મનોબળને તોડી નાખશે. યશ માનતો હતો કે છ-બાર મહિનાની હાડમારી વેઠ્યા પછી જ્યારે વિસ્મય વાસ્તવિક પરિસ્થિતિનો સામનો કરશે, ત્યારે તે થાકીને આપોઆપ પિતાના વ્યવસાયિક સામ્રાજ્યના શરણે આવશે.પરંતુ વિસ્મયના પત્રે આ તમામ ધારણાઓ પર પાણી ફેરવી દીધું હતું. પત્રમાં માત્ર પુલ બનાવવાની વિગતો નહોતી, પણ તેમાં લદ્દાખની પ્રકૃતિ સાથે વિસ્મયનું જોડાણ દેખાતું હતું. પત્ર સાથે મોકલેલા ફોટોગ્રાફ્સમાં વિસ્મયના ચહેરા પર જે સંતોષ અને ખુશી હતી, તેવી ખુશી યશે ક્યારેય તેને કરોડોના પ્રોજેક્ટ્સની ચર્ચા કરતી વખતે જોયો નહોતો.
ત્યારે એક સાંજે ઓફિસમાં કામ પૂરું કર્યા પછી યશ અને નિધિ કેબિનમાં એકાંતમાં બેઠા હતા. યશના હાથમાં હજુ પણ વિસ્મયનો એ પત્ર હતો. તેણે નિધિ સામે જોઈને અત્યંત ગંભીરતાથી વાતની શરૂઆત કરી:
"નિધિ, હવે આપણે સ્વીકારવું જ પડશે કે આપણો પુત્ર હવે માત્ર આપણો નથી રહ્યો, તે દેશનો થઈ ગયો છે. પત્રના એક-એક શબ્દમાં તેની દેશભક્તિ અને પોતાના કામ પ્રત્યેનો પ્રેમ છલકાય છે. મને એમ હતું કે તે હારીને પાછો આવશે, પણ તે તો ત્યાં જિંદગી જીતવાની નવી પદ્ધતિઓ શોધી રહ્યો છે. તેની આ ખુશી સામે આપણે આપણી ઈચ્છાઓને અને વિચારોને હવે તિલાંજલિ આપી દેવી જોઈએ."
નિધિએ શાંતિથી સાંભળ્યું અને ટેકો આપતા કહ્યું, "સાચું કહો છો યશ. આપણી ઈચ્છાઓ તેને પાછો લાવવાની હતી, પણ તેની ઈચ્છા દેશ માટે કંઈક કરી બતાવવાની છે. હવે આપણે એ આશા છોડવી પડશે કે તે જલ્દી પાછો આવીને આ ખુરશી સંભાળશે."
યશે થોડી વાર વિચાર્યા પછી પોતાની વ્યવસાયિક બુદ્ધિ દોડાવી અને બોલ્યો, "કાંઈ નહીં, અત્યારે તો આપણે કંપની ચલાવી જ શકીએ છીએ. આપણે તેને પ્રગતિના પંથે આગળ લઈ જઈશું. જ્યારે દીકરો ફોજમાંથી ૨૦ વર્ષ ની સેવા બાદ નિવૃત્ત થઈને આવશે, ત્યારે તેની પાસે બીજું કોઈ કામ નહીં હોય. ત્યાં સુધી આપણે આ કંપનીને એક સંતાનની જેમ જાળવી રાખીએ અને તેનું જતન કરીએ, જેથી ભવિષ્યમાં તેને એક ભવ્ય વારસો સોંપી શકીએ."
💍 પુત્રવધુમાં દીકરી અને બિઝનેસ પાર્ટનરની શોધ
વાતચીતના વહેણમાં યશને એક નવો જ પ્રકાશ દેખાયો. તેણે નિધિના ખભા પર હાથ મૂકીને એક નવો પ્લાન રજૂ કર્યો, જે નિધિની એકલતા દૂર કરી શકે તેમ હતો.
"જો નિધિ," યશે ઉત્સાહથી કહ્યું, "આપણે એવું કેમ વિચારીએ કે વિસ્મય નથી તો કંપની કોણ સંભાળશે? વિસ્મય હવે પરણવા લાયક થયો છે. આપણે આપણા ઓળખીતા અને સંસ્કારી પરિવારમાંથી કોઈ એવી છોકરી શોધીએ જે ભણેલી-ગણેલી હોય અને વ્યવસાયિક સૂઝબૂઝ ધરાવતી હોય. જો આપણી પુત્રવધુ આ કંપનીનો કારોબાર સંભાળી લે, તો તને ઓફિસમાં એક સાથી મળશે અને કંપનીને નવું લોહી!"
નિધિની આંખોમાં આશાનું કિરણ જાગ્યું. યશે આગળ વિસ્તારપૂર્વક સમજાવ્યું, "પુત્ર ભલે સરહદ પર દેશની રક્ષા કરે, પણ આપણી પુત્રવધુ અહીં આપણી સાથે રહીને પુત્રી બનીને આપણને સાથ આપી શકે છે. આપણે આપણા વર્ષોના અનુભવથી તેને માર્ગદર્શન આપીશું અને સાથે મળીને આ સામ્રાજ્યને આગળ વધારીશું. આ બહાને વિસ્મય પણ રજાઓમાં વારંવાર અહીં આવતો રહેશે અને તેને પણ લાગશે કે તેનું ઘર અને તેની પત્ની સુરક્ષિત અને વ્યસ્ત છે. બની શકે કે પત્નીના પ્રેમ અને પરિવારના બંધનને કારણે તેનું મન પણ અહીં જકડાયેલું રહે!"
નિધિને આ વાત ગમી ગઈ. તેને લાગ્યું કે આ રીતે તે તેના પુત્રને સાવ ગુમાવશે પણ નહીં અને ઘરની શાંતિ પણ જળવાઈ રહેશે. બંનેએ આખી રાત ભવિષ્યના આ રંગીન સપનાઓ જોવામાં વિતાવી.
પરંતુ, આ પૃથ્વી પર એક જૂની કહેવત છે: "Man proposes, God disposes" (માણસ ધારે છે કંઈક, અને કુદરત કરે છે કંઈક). યશ અને નિધિ જ્યારે પોતાની બુદ્ધિ અને અનુભવના આધારે આલેખાયેલા ભવિષ્યના નકશામાં રંગો પૂરી રહ્યા હતા, ત્યારે બરાબર તે જ સમયે કુદરત પણ પડદા પાછળ કોઈ અલગ જ પટકથા લખી રહી હતી. વિધાતાના એ લેખમાં કદાચ કંઈક એવું છુપાયેલું હતું, જેમાં યશ અને નિધિ તો શું, ખુદ વિસ્મયે પણ નાટ્યમંચના પૂતળાઓ માફક માત્ર વર્તવા સિવાય બીજું કંઈ જ કરવાનું નહોતું.
માણસ પોતાના પ્લાનિંગમાં એટલો ગર્વ અનુભવે છે કે તે ભૂલી જાય છે કે સમયનો રથ તેના કાબૂમાં નથી. જે ક્ષણે યશ પોતાની પુત્રવધુના આગમન અને કંપનીના ભવિષ્યની ગણતરીઓ માંડતો હતો, બરાબર તે જ સમયે લદ્દાખની સરહદે બરફીલા પહાડોમાં વાતાવરણ પલટાઈ રહ્યું હતું.
કુદરતનો નિયમ છે કે જ્યારે માણસને લાગે છે કે હવે બધું જ તેની મુઠ્ઠીમાં છે, ત્યારે જ જીવનમાં એવો વળાંક આવે છે જે તમામ જૂની ગણતરીઓને ધૂળમાં મેળવી દે છે. યશ અને નિધિની આ શાંતિ અને આશાઓ તોફાન પહેલાની શાંતિ જેવી હતી. તેમને અંદાજ પણ નહોતો કે જે પુત્ર માટે તેઓ સપના જોઈ રહ્યા હતા, તેના જીવનમાં કોઈ એવી ઘટના બનવાની છે જેનો ભાસ પણ આ પરિવારને નહોતો.
આગળના પ્રકરણ માટે વિચારતા રહો:
યશ અને નિધિની આ પુત્રવધુ લાવવાની યોજના શું સફળ થશે? શું વિસ્મય આ લગ્ન માટે તૈયાર થશે? કે પછી કુદરતે સરહદ પર કોઈ એવો પ્લાન બનાવ્યો છે જે યશના તમામ સપનાઓને જોખમમાં મૂકી દેશે? શું લદ્દાખથી ફરી કોઈ એવો પત્ર કે સંદેશો આવશે જે આ પરિવારની જિંદગી કાયમ માટે બદલી નાખશે?
