તારા નું પરસ્પેક્ટિવ : એ કેમ દૂર થઈ
તારા ખરાબ નહોતી.
એ નિષ્ઠુર પણ નહોતી.
એ માત્ર એ છોકરી હતી જે અંદરથી બહુ ડરી ગઈ હતી.
બહારથી એ શાંત લાગતી,
સમજદાર લાગતી,
પરિપક્વ લાગતી…
પણ અંદર
એ સતત લડતી હતી.
જ્યારે એ પહેલી વાર આરવને મળી,
ત્યારે એને લાગ્યું હતું કે
“આ માણસ મને સમજશે.”
અને ખરેખર, આરવ સમજતો હતો.
કદાચ જરૂર કરતાં વધારે.
શરૂઆતમાં એ સમજણ તારાને સલામત લાગતી.
કોઈ એને જજ ન કરે,
કોઈ એની વાત કાપે નહીં,
કોઈ એને ખોટી ન ઠેરવે —
આ બધું એને ગમતું હતું.
પણ ધીમે ધીમે
એ સમજણ જ એને ભયભીત કરવા લાગી.
કારણ કે તારાને લાગ્યું કે
આરવ પોતું બધું એને પર જ રાખી રહ્યો છે.
એનો મૂડ, એની ખુશી, એની શાંતિ —
બધું તારાની હાજરી પર આધારિત બનતું ગયું.
તારા અંદરથી વિચારતી:
“હું કોઈની આખી દુનિયા બની શકું નહીં.”
એને પ્રેમ હતો,
પણ એ જવાબદારીથી ડર લાગતો હતો.
આ જ સમયે
રોહન એના જીવનમાં આવ્યો —
પ્રેમ તરીકે નહીં,
પરંતુ અલગ ઊર્જા તરીકે.
રોહન સાથે તારા હળવી લાગતી.
કોઈ અપેક્ષા નહીં,
કોઈ ઊંડા ભાવ નહીં,
કોઈ ભાર નહીં.
આરવ સાથે દરેક વાત દિલની હતી,
પણ એ દિલની વાતો
ક્યારેક ભાર બની ગઈ.
તારા ઘણીવાર ફોન જોતી રહી
અને મેસેજ ટાળતી રહી,
કારણ કે એને ખબર નહોતી
કે શું કહેવું.
સચ્ચાઈ એ હતી કે
એ ખરાબ બનવા માંગતી નહોતી,
પણ એ ખોટું વચન પણ આપવા માંગતી નહોતી.
એક દિવસ એને લાગ્યું કે
જો એ હજુ પણ આરવ સાથે રહેશે
તો:
એ પોતે ખોવાઈ જશે
એ દબાણમાં રહેશે
અને અંતે બંને વધારે દુઃખી થશે
એટલે એ ધીમે ધીમે દૂર થવા લાગી.
ક્રૂર બનીને નહીં,
પરંતુ બચવા માટે.
એણે આરવને છોડ્યો
પ્રેમના અભાવે નહીં,
પણ ડરના કારણે.
ડર કે —
“જો હું રહીશ, તો હું પોતે ગુમાવી દઈશ.”
જ્યારે એણે કહ્યું
“હું એ જ લાગણીમાં નથી,”
ત્યારે એ સંપૂર્ણ ખોટું નહોતું,
પણ સંપૂર્ણ સાચું પણ નહોતું.
સાચું એ હતું કે
એ લાગણી હતી —
પણ એને સંભાળવાની હિંમત નહોતી.
અને એટલે જ
એ શાંત થઈને દૂર થઈ ગઈ.
તારા વિશે અંતિમ સમજણ
તારા ખલનાયિકા નહોતી.
એ માત્ર એવી છોકરી હતી
જે પ્રેમ કરતાં
પોતાને ગુમાવવાનો ડર વધારે લાગતો હતો.
તારા નું પરસ્પેક્ટિવ — ભાગ 2 : દૂર રહીને પણ યાદ
દૂર થઈ જવું સહેલું હોય છે,
પણ યાદોથી દૂર થવું
ક્યારેય સહેલું નથી.
તારા એ દિવસે શાંત દેખાતી હતી
જ્યારે એણે આરવથી અંતર રાખ્યું.
પણ એ રાતે
એ ઊંઘી શકી નહોતી.
એ પોતાના રૂમની બારી પાસે બેઠી રહી.
ફોન હાથમાં હતો,
પણ મેસેજ મોકલવાની હિંમત નહોતી.
એણે ઘણીવાર આરવનું નામ ટાઇપ કર્યું…
પછી ડિલીટ કરી દીધું.
એ વિચારતી રહી:
“શું મેં સાચો નિર્ણય લીધો?”
પણ તરત જ બીજો વિચાર આવતો:
“જો હું રહી હોત તો શું હું ખુશ રહી શકત?”
તારા ઘણીવાર લાઇબ્રેરી પાસેથી પસાર થતી.
એ જગ્યા જ્યાં એ આરવને પહેલીવાર મળી હતી.
એને લાગતું કે કદાચ આરવ ત્યાં બેઠો હશે,
પણ એ ક્યારેય અંદર ગઈ નહીં.
કારણ કે એ જાણતી હતી —
જો એ ફરી સામે આવશે,
તો એ નિર્ણય કમજોર પડી જશે.
કેટલીક સાંજે
તારા કૉફી શોપમાં એકલી બેસતી,
એ જ ખૂણાની ખુરશી પર
જ્યાં આરવ સાથે બેઠી હતી.
કૉફીનો સ્વાદ એ જ હતો,
પણ વાતો ખૂટતી હતી.
એને યાદ આવતું:
આરવની શાંતિ
એની નાની સ્મિત
એની સાચી ચિંતા
અને ત્યારે તારા સમજી ગઈ કે
એ આરવને ભૂલી નહોતી —
એ ફક્ત એને સામે જોઈ શકતી નહોતી.
રોહન સાથે એ હળવી હતી,
પણ આરવ સાથે એ સાચી હતી.
એક રાત્રે તારા એ પોતાની ડાયરીમાં લખ્યું:
“હું દૂર થઈ ગઈ,
પણ દૂર રહીને પણ
હું એને છોડતી નથી.
કદાચ પ્રેમનો અર્થ
હંમેશા સાથે રહેવું નથી.”
તારા ને ખબર હતી કે
આરવ ઘાયલ થયો છે.
અને એ દુઃખનો એક ભાગ
એ પોતે પણ વહન કરતી હતી.
એ ક્યારેક પ્રાર્થના કરતી:
“આરવ મજબૂત બની જાય…
મારા વગર પણ.”
એ પાછી ફરવા માંગતી હતી?
ક્યારેક — હા.
પણ વધારે વખત — ના.
કારણ કે એ જાણતી હતી
કે પાછા ફરવાથી
એ જ ગૂંચવણ ફરી શરૂ થશે.
તારા અંતે સમજતી હતી:
એ આરવને પ્રેમ કરતી હતી,
પણ એ રીતે નહીં
જે આરવને પૂરતું હતું.
અને એ સચ્ચાઈ
એના માટે પણ
એક નાનો ઘાવ બની રહી.
તારા નું પરસ્પેક્ટિવ — ભાગ 3 : ફરી મુલાકાત
સમય માણસને બદલે છે,
પણ યાદો બદલાતી નથી.
ઘણા મહિનાઓ વીતી ગયા હતા.
આરવ હવે પહેલો જેવો નહોતો —
ઓછું બોલતો, વધારે શાંત,
ઓછું ફરિયાદ કરતો, વધારે સમજતો.
તારા પણ બદલાઈ ગઈ હતી.
એ હજી પણ હસતી હતી,
પણ હવે એ હાસ્યમાં એક ઊંડાણ હતું.
એક સાંજે બંને અચાનક એક પુસ્તક દુકાનમાં મળી ગયા.
એ જ જગ્યા નહોતી જ્યાં તેઓ પહેલીવાર મળ્યા હતા,
પણ વાતાવરણ એટલું જ શાંત હતું —
પુસ્તકોની સુગંધ, ધીમો પ્રકાશ, અને ખામોશી.
પહેલા તો બંનેએ એકબીજાને દૂરથી જોયા.
થોડી ક્ષણ માટે દુનિયા થંભી ગઈ.
આરવ આગળ વધ્યો.
“તારા…?”
એણે ધીમે કહ્યું.
તારાએ માથું ઊંચું કર્યું.
એના ચહેરા પર અચાનક ગભરાટ નહોતો,
ફક્ત ઓળખાણ અને યાદો હતી.
“આરવ,”
એ બોલી.
થોડી ક્ષણ કોઈ બોલ્યું નહીં.
એ મૌન ભારે નહોતું —
એ સમજણભર્યું હતું.
આરવે પૂછ્યું:
“કેમ છે તું?”
તારાએ હળવેથી જવાબ આપ્યો:
“શાંત છું… અને તું?”
આરવે સ્મિત કર્યું —
પહેલાની જેમ બાળકીય નહીં,
પણ પરિપક્વ, શાંત સ્મિત.
“હું… શીખી રહ્યો છું.”
બંને બહાર બેંચ પર બેઠા.
સૂરજ અસ્ત થતો હતો.
તારાએ અંતે કહ્યું:
“મને ખબર છે કે મેં તને દુઃખ આપ્યું.”
આરવએ તરત જવાબ આપ્યો નહીં.
થોડી ક્ષણ પછી બોલ્યો:
“તુ મને તોડી નહોતી…
તુ મને સમજાવી ગઈ.”
આ વાક્ય સાંભળીને તારાની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
એ પહેલીવાર લાગ્યું કે
એનો નિર્ણય ખોટો નહોતો —
પણ સરળ પણ નહોતો.
આરવે આગળ કહ્યું:
“હું તારા પર ગુસ્સે નથી.
હું બસ એ શીખ્યો છું કે
પ્રેમનો અર્થ કબજો નથી.”
તારાએ ધીમે માથું હલાવ્યું.
એને અંદરથી હળવાશ લાગી.
એણે કહ્યું:
“હું તારી દુશ્મન નથી, આરવ.
અને હું તને ભૂલી પણ નથી.”
બંને હળવેથી હસ્યા.
એ દિવસે તેઓ પાછા પ્રેમમાં પડ્યા નહીં.
ન તો ફરી સાથે આવ્યા.
પણ કંઈક વધારે મહત્વનું બન્યું —
તેઓ શાંતિથી છૂટા પડેલા લોકોમાંથી
સમજૂતીથી મળેલા બે માણસો બની ગયા.
જતાં જતાં તારાએ કહ્યું:
“કદાચ આપણે સાચા હતા…
પણ સાચા સમયે નહોતા.”
અને આરવે જવાબ આપ્યો:
“કદાચ.”
અંતિમ ભાવ
એ મુલાકાતે
આરવને બંધન આપ્યું —
અને તારાને શાંતિ.
તેઓ સાથે પાછા આવ્યા નહીં,
પણ તેઓ
એકબીજાને દુખ સાથે નહીં,
સ્મૃતિ સાથે છોડીને ગયા.
અને ત્યાં જ
આ કહાનીનો સૌથી સુંદર વળાંક આવ્યો —
ઘાવ રહી ગયો,
પણ નફરત ખતમ થઈ ગઈ.
