ಮಂಗಳೂರಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಸರು ನೀಲತೀರ. ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಉಪ್ಪಿನಂಶ ಮತ್ತು ಒಣ ಮೀನಿನ ವಾಸನೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ತೀರಾ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಇದ್ದದ್ದು ಸದಾನಂದನ ಮನೆ. ಹಳೆಯ ಹಂಚಿನ ಮನೆ, ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸಮುದ್ರದ ಉಪ್ಪಿನ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಶಾಂತಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಸದಾನಂದನಿಗೆ ಇರುವ ಆಸ್ತಿಯೆಂದರೆ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಸುಮತಿ, ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಮಗಳು ಕವನಾ ಮತ್ತು ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರದ ಗೆಳೆಯನಂತಿರುವ ಅವನ ಮರದ ದೋಣಿ ಸಾಗರರತ್ನ. ಸದಾನಂದನ ಜೀವನದ ತತ್ವ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು, ಸಮುದ್ರ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಾನೋ ಅಷ್ಟು ಸಾಕು. ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಇತರ ಮೀನುಗಾರರು ಟ್ರಾಲಿ ಬೋಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಅತೀ ದೂರ ಹೋಗಿ ಟನ್ಗಟ್ಟಲೆ ಮೀನು ಹಿಡಿಯಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇವನು ಮಾತ್ರ ತೀರದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಲೆ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಾಲ್ಕೈದು ದೊಡ್ಡ ಅಂಜಲ್ ಅಥವಾ ಬಾಂಗಡೆ ಮೀನುಗಳು ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು ದೋಣಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ಭಂಗ ತರಲು ಬಂದವನೇ ವಿಕ್ರಮ್ ಸಿಂಗ್. ಮುಂಬೈನ ಭೂಗತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದ್ದ ವಿಕ್ರಮ್, ಈಗ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ದಕ್ಷಿಣದ ಕರಾವಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಈ ನೀಲತೀರ ಹಳ್ಳಿಯ ಜಾಗ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯ ಸಾಗಾಣಿಕೆಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಟ್ರಾನ್ಸಿಟ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಆಗಿ ಕಂಡಿತು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸದಾನಂದನ ಮನೆ ಇರುವ ಜಾಗವು ಸಮುದ್ರದ ಆಳವಾದ ಕವಲಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹಡಗುಗಳಿಂದ ಸಣ್ಣ ಬೋಟ್ಗಳಿಗೆ ಸರಕು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ರವಿವಾರದ ದಿನ ಸಾಯಂಕಾಲ, ಸದಾನಂದ ತನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಎಸ್ಯುವಿ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿಳಿದ. ಜೊತೆಗೆ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಕೋಟ್ ಧರಿಸಿದ ಇಬ್ಬರು ಅಂಗರಕ್ಷಕರು. ವಿಕ್ರಮ್ ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಸದಾನಂದ, ನಿನ್ನ ಈ ಹಳೆಯ ಮನೆ ಮತ್ತು ಈ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನಾನು ಐದು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನಾಳೆಯೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ಖಾಲಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ಚೆಕ್ ನೋಡು, ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಸೊನ್ನೆಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಲು ನಿನಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಬೇಕಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಕ್ಕ.
ಸದಾನಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಮರಳನ್ನು ಕೊಡವಿಕೊಂಡ. ಸಾರ್, ಈ ಜಾಗ ನನ್ನ ಅಜ್ಜ-ಮುತ್ತಜ್ಜರಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು. ಇಲ್ಲಿನ ಅಲೆಗಳ ಶಬ್ದ ಕೇಳದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಐದು ಕೋಟಿ ಇರಲಿ, ಐನೂರು ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟರೂ ನನಗೆ ಈ ಸಂತೃಪ್ತ ಬದುಕು ಬಿಟ್ಟು ಬರಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡಿ, ಎಂದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಆದರೆ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಮುಖ ಕೆಂಪಗಾಯಿತು. ಬಡತನದಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಇಂದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊ, ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು
ವಿಕ್ರಮ್ ಬೆದರಿಕೆಗೆ ಮಣಿಯದ ಸದಾನಂದನನ್ನು ಹಾದಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಲು ಕ್ರೂರ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದ. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಸದಾನಂದನ ಮೇಲೆ ಅಪನಂಬಿಕೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಲು, ಅವನ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಷೇಧಿತ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸುವ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಅಂದು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ. ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ಘೋರ ಕತ್ತಲೆ ಕವಿದಿತ್ತು. ಸದಾನಂದ ಮೀನು ಹಿಡಿಯಲು ದೋಣಿ ಇಳಿಸಿದ್ದ. ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಹೈ-ಸ್ಪೀಡ್ ಇಂಜಿನ್ ಬೋಟ್ಗಳು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ನ ಮನುಷ್ಯರು ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರು.ಸದಾನಂದ ಈಗ ನಿನ್ನ ಸಮುದ್ರ ರಾಜನನ್ನು ಕರೆ, ಈ ಪಾರ್ಸೆಲ್ ನಿನ್ನ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ನಾವು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ನೀನು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಯಬೇಕು ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ನ ಬಲಗೈ ಬಂಟ ಗರ್ಜಿಸಿದ. ಸದಾನಂದನಿಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಗಂಭೀರತೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ತನ್ನ ಆಟ ಶುರುಮಾಡಿತ್ತು. ದಿಢೀರನೆ ಮೋಡಗಳು ಕವಿದು, ಭಯಾನಕ ಬಿರುಗಾಳಿ ಎದ್ದಿತು. ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ಹತ್ತು ಅಡಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯತೊಡಗಿದವು. ಆಧುನಿಕ ಸ್ಪೀಡ್ ಬೋಟ್ಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸಬಲ್ಲವೇ ಹೊರತು ಇಂತಹ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ವಿಕ್ರಮ್ ಕೂಡ ಆ ಒಂದು ಬೋಟ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಬಿರುಗಾಳಿಯ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ವಿಕ್ರಮ್ನ ಬೋಟ್ಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣ ತಪ್ಪಿತು. ಚಾಲಕನಿಗೆ ಅಲೆಗಳ ದಿಕ್ಕು ತಿಳಿಯದೆ ಬೋಟ್ ಬಂಡೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯಿತು. ಬೋಟ್ ಒಡೆದು ನೀರು ತುಂಬಲಾರಂಭಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಮನುಷ್ಯರು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು. ಲೈಫ್ ಜಾಕೆಟ್ ಇದ್ದರೂ ಸಾಗರದ ಪ್ರಬಲ ಸೆಳೆತದ ಮುಂದೆ ಅವೇನೂ ಸಾಲದಾದವು.
ಸದಾನಂದನ ಮರದ ದೋಣಿ ಹಗುರವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವನು ಅಲೆಗಳ ಲಯವನ್ನು ಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ದೋಣಿಯನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತ ದಡದತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಿರುಚುತ್ತಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದು ವಿಕ್ರಮ್.
ಸದಾನಂದ ತನ್ನ ದೋಣಿಯನ್ನು ಅಪಾಯದ ಕಡೆಗೇ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ತನಗೆ ನೀಡಿದ ಬೆದರಿಕೆಗಳಾಗಲಿ, ಆಮಿಷಗಳಾಗಲಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯ. ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಅಲೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ, ಸದಾನಂದ ತನ್ನ ಬಲೆಯನ್ನು ವಿಕ್ರಮ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಸೆದ. ವಿಕ್ರಮ್ ಅರೆಪ್ರಜ್ಞಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಬಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ಸದಾನಂದ ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಅವನನ್ನು ದೋಣಿಯೊಳಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡ. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಮುದ್ರ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ತಾನು ಸದಾನಂದನ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ. ಅವನ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು. ಸುಮತಿ ಅವನಿಗೆ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಗಂಜಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸದಾನಂದ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಬಲೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ವಿಕ್ರಮ್ ಬೆರಗಾಗಿ ಕೇಳಿದ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಾಯಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೆ, ನೀನು ಯಾಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿದೆ? ಸದಾನಂದ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ, ನೋಡಿ ಸಾರ್ ಸಮುದ್ರ ನಮಗೆ ಏನನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಅಂದು ಮೀನು ಕೊಟ್ಟಿತು ಉಂಡೆವು, ನಿನ್ನೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು ಉಳಿಸಿದೆವು. ನನ್ನ ಬದುಕು ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡಿದೆ, ಆದರೆ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗವಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂದಿತು. ತಾನು ಗಳಿಸಿದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಹಣ ಈ ಬಡ ಮೀನುಗಾರನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮುಂದೆ ಶೂನ್ಯವೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಜಾಗದ ಹಟ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ದೇಣಿಗೆ ನೀಡಿದ.
ಸದಾನಂದ ಈಗಲೂ ಮುಂಜಾನೆ ನಾಲ್ಕಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ದೋಣಿ ಈಗಲೂ ಅದೇ ಸಾಗರರತ್ನ, ಅವನ ಮಗಳು ಈಗ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ವಿಕ್ರಮ್ ಈಗಲೂ ನಗರದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ, ಆದರೆ ಅವನ ಕಚೇರಿಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಸದಾನಂದನ ದೋಣಿಯ ಫೋಟೋ ಇದೆ. ಅದು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ, ಬದುಕು ಅತಿ ಆಸೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಸಂತೃಪ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ.
ಕಥೆಯ ಸಂದೇಶ: ನಾವು ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಅಲ್ಪವನ್ನೇ ಹಂಚಿ ಉಣ್ಣುವ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಸಂಪತ್ತಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲು.
