મહેશ આજે પણ ઓફિસમાં સૌ કરતા વહેલો આવ્યો હતો. ટેબલ પર ફાઈલોનો ઢગલો, મેઇલ્સની લાઈનમાં લાલ નિશાન અને ફોન પર સતત આવતા કોલ્સ—આ બધું હવે એની રોજિંદી જિંદગી બની ગઈ હતી. આ વખતે એક ખાસ ગ્રાહકની ડીલ હતી, જે છેલ્લા બે મહિનાથી અટવાઈ પડી હતી.
ગ્રાહકની ફાઈલ સરળ નહોતી. પ્રોપર્ટીના દસ્તાવેજોમાં ગૂંચવણ, વેલ્યુએશનમાં તફાવત અને ક્રેડિટ ટીમના પ્રશ્નો—એક પછી એક અવરોધ ઊભા થતા જ જતા. મહેશ ક્યારેય હાર માનતો નહોતો. ક્યારેક વેલ્યુઅર સાથે લાંબી ચર્ચા, ક્યારેક વકીલ સાથે મીટિંગ, તો ક્યારેક ક્રેડિટ ટીમને સમજાવવાની મથામણ—બધું જ એને પોતે સંભાળ્યું.
કેટલાંક દિવસો તો એવા હતા કે લંચ કરવાનો પણ સમય ન મળ્યો. સાંજે ઓફિસ બંધ થવા આવી છતાં મહેશ ફોન પર જ હતો. એને ખબર હતી કે જો આ ડીલ બંધ થશે, તો ગ્રાહકનું સપનું પૂરું થશે—અને એ જ એની સૌથી મોટી પ્રેરણા હતી.
અંતે એક દિવસ બધાં દસ્તાવેજ પૂરા થયા. વેલ્યુએશન ઓકે થયું, ક્રેડિટની મંજૂરી મળી અને ફાઈલ ક્લોઝ થવાની તૈયારીમાં આવી ગઈ. મહેશના ચહેરા પર થાક તો હતો, પણ આંખોમાં સંતોષ ઝળહળતો હતો.
ગ્રાહકને ઓફિસ બોલાવાયો. બધા ફોર્મલિટીઝ પૂરી થઈ ગઈ. ચેક તૈયાર હતો, લોન મંજૂર થઈ ગઈ હતી. મહેશ મનમાં વિચારી રહ્યો હતો—“આખરે મહેનત રંગ લાવી.”
ગ્રાહક સામે બેઠો. મહેશને લાગ્યું કે હવે કદાચ બે શબ્દો મળશે—“આભાર”, “સપોર્ટ માટે થેન્ક યુ”. પરંતુ ગ્રાહકે જે કહ્યું એ અપેક્ષા બહાર હતું.
“મહેશ સાહેબ, બહુ ટાઈમ લગાડી દીધો તમે. આટલું મોડું કેમ થયું?”
એ શબ્દો સાંભળીને એક ક્ષણ માટે મહેશ થોભી ગયો. બે મહિનાની દોડધામ, માનસિક દબાણ અને દિવસ-રાતની મહેનત—all એક જ વાક્યમાં ગળી ગઈ.
પણ મહેશનું ચહેરું બદલાયું નહીં.
એ હળવું સ્મિત આપીને બોલ્યો,
“સર, જરૂરી હતું એટલો સમય લાગ્યો. મહત્વનું એ છે કે તમારું કામ થઈ ગયું.”
ગ્રાહક ચેક લઈને ચાલ્યો ગયો.
મહેશ થોડી ક્ષણો માટે ખુરશી પર બેસી રહ્યો. પછી ઊભો થયો, કમ્પ્યુટર ખોલ્યું અને બાજુમાં પડેલી બીજી ફાઈલ હાથમાં લીધી. કોઈ ફરિયાદ નહીં, કોઈ ગુસ્સો નહીં.
એ જાણતો હતો—કોર્પોરેટ ચક્કરમાં તાળી બહુ ઓછા મળે છે, પણ જવાબદારી હંમેશા વધારે હોય છે.
સ્મિત ચહેરા પર રાખીને મહેશ ફરી કામમાં લાગી ગયો. કારણ કે એને ખબર હતી—આ ફાઈલ નહીં, પણ એની ઈમાનદારી જ એની સાચી ઓળખ છે.
અંત માં
સવારે સૌ પહેલાં આવે એ,
સાંજ પડે ત્યારે પણ જે બેઠો રહે,
ફાઈલોના ભાર નીચે દબાયેલો,
પણ સ્વપ્નોને ક્યારેય ન મરે.
કાગળોમાં કેદ છે એની મહેનત,
દસ્તાવેજોમાં લોહી-પસીનો,
વેલ્યુએર, વકીલ, ક્રેડિટની વચ્ચે,
પીસાય છે એક નિષ્ઠાવાન માનવીનો અંશ.
ફોનના રીંગમાં ધબકે આશા,
મેઈલમાં લટકે વિશ્વાસ,
“હજી એક પ્રશ્ન”, “હજી એક શંકા”,
છતાં અટકતો નથી એની શ્વાસ.
જ્યારે અંતે ડીલ બંધ થાય,
થાક આંખોમાં લખાઈ જાય,
આભારના બે શબ્દોની અપેક્ષા,
હૃદય ચુપચાપ કરી જાય.
પણ મળે બદલે એક વાક્ય,
“બહુ સમય લાગી ગયો તમે”,
એ ક્ષણે તૂટે અંદરથી કંઈક,
પણ હોઠે સ્મિત અટકાવે એ.
સ્મિત પહેરીને આગળ વધે,
બીજી ફાઈલ હાથમાં લે,
કારણ કે કોર્પોરેટ ચક્કરમાં,
ફરજ જ સૌથી મોટું સન્માન બને.
સવારે સૌ પહેલાં આવે એ,
સાંજ પડે ત્યારે પણ જે બેઠો રહે,
ફાઈલોના ભાર નીચે દબાયેલો,
પણ સ્વપ્નોને ક્યારેય ન મરે.
કાગળોમાં કેદ છે એની મહેનત,
દસ્તાવેજોમાં લોહી-પસીનો,
વેલ્યુએર, વકીલ, ક્રેડિટની વચ્ચે,
પીસાય છે એક નિષ્ઠાવાન માનવીનો અંશ.
ક્યારેક શાંતિથી સહન કરે તણાવ,
ક્યારેક અંદરથી તૂટી જાય,
ટાર્ગેટ, પ્રેશર, ડેડલાઇન વચ્ચે,
પોતાને જ પાછળ મૂકાઈ જાય.
ફોનના રીંગમાં ધબકે આશા,
મેઈલમાં લટકે વિશ્વાસ,
“હજી એક પ્રશ્ન”, “હજી એક શંકા”,
છતાં અટકતો નથી એની શ્વાસ.
ઘરે પહોંચે ત્યારે પણ મન ઓફિસમાં,
ફાઈલોના નામ સ્વપ્નમાં આવે,
પરિવાર સામે હસવાનો પ્રયાસ,
પણ થાક આંખોમાં છલકાય.
જ્યારે અંતે ડીલ બંધ થાય,
થાક આંખોમાં લખાઈ જાય,
આભારના બે શબ્દોની અપેક્ષા,
હૃદય ચુપચાપ કરી જાય.
પણ મળે બદલે એક વાક્ય,
“બહુ સમય લાગી ગયો તમે”,
એ ક્ષણે તૂટે અંદરથી કંઈક,
પણ હોઠે સ્મિત અટકાવે એ.
સ્મિત પહેરીને આગળ વધે,
બીજી ફાઈલ હાથમાં લે,
કારણ કે કોર્પોરેટ ચક્કરમાં,
ફરજ જ સૌથી મોટું સન્માન બને.
