అద్వైత్ కిటికీ గాజుపై మెరుస్తూ కనబడుతున్న ఆ పచ్చటి అక్షరాలు.. ఈ నియాన్ నరకంలో ఒక ఆశలా కనిపించాయి. ఆ అక్షరాలు కేవలం కోడ్ లా కాకుండా, అది తన శూన్యంలోకి ఎవరో విసిరిన ఒక ప్రాణతాడులా అతనికి అనిపించింది. అలా దానివైపు చూస్తూ, వణుకుతున్న తన చేతిని నెమ్మదిగా ఆ గాజు వైపు చాచాడు. అతని వేళ్లు ఆ చల్లటి ఉపరితలాన్ని తాకబోతుండగా, అతని మెదడులోని చిప్ ఒక సన్నని బిజింగ్ శబ్దాన్ని చేసింది. మరుక్షణమే, ఆ గ్రీన్ కోడ్ అక్షరాలు గాలిలో కలిసిన డిజిటల్ పొగలా ఆవిరైపోయాయి. తన కళ్లముందే ఒక రహస్యం కరిగిపోతుంటే అద్వైత్ నిస్సహాయంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
సరిగ్గా అదే సమయంలో, న్యూ అమరావతి నగరం ఒక్కసారిగా కనిపించినట్లు అనిపించింది. అది ఎలాంటి భూకంపమూ కాదు.. అది అక్కడ జరిగే ఒక సాంప్రదాయ డిజిటల్ హారతి.
నగరంలోని వేల సంఖ్యలో ఉన్న సెమీకండక్టర్ గ్లాస్ గోపురాల నుండి నీలి రంగు లేజర్ కిరణాలు ఆకాశం వైపు దూసుకెళ్లాయి. ఆకాశంలో ఆ కిరణాలన్నీ కలిసి ఒక భారీ హోలోగ్రాఫిక్ మండలాన్ని సృష్టించాయి. ఆ శబ్దం వినగానే అద్వైత్ తన చెవులను గట్టిగా మూసుకున్నాడు. అది మనుషుల గొంతులతో వచ్చే ప్రార్థనలా కాకుండా, అది లక్షల కొద్దీ సర్వర్లు ఒకేసారి చేసే హమ్మింగ్ ఫ్రీక్వెన్సీలా ఉంది. ఆ శబ్దం అతని ఎముకల లోపలి మజ్జను కూడా వణికిస్తున్నట్టు అనిపించింది. ఆ కాంతి కిటికీ గుండా లోపలికి వచ్చి అతని గదిని ఒక నీలి రంగు మంచుతో నింపేసింది. ఈ ప్రార్థన, సాధారణ ప్రార్థనలా ప్రశాంతతను ఇవ్వదు, అది కేవలం "నువ్వు ధర్మ-X కి లోబడి ఉన్నావు" అని గుర్తుచేసే ఒక అల్గారిథమ్ హెచ్చరిక లాంటిది.
ఆ డిజిటల్ హారతి మొదలవ్వగానే అద్వైత్ తన గది నుండి బయటకు వచ్చాడు. ఆకలి అతని కడుపును మెలిపెడుతోంది, కానీ బయట కనిపిస్తున్న దృశ్యం అతనిని మరింత విస్మయానికి గురిచేసింది. నగర మధ్యలో ఉన్న అతిపెద్ద మెయిన్ ఫ్రేమ్ గోపురం పైన ధర్మ-X ఒక డిజిటల్ కల్కి అవతారంలో ప్రత్యక్షమైంది. ఆ హోలోగ్రాఫిక్ రూపం కొన్ని వందల అడుగుల ఎత్తున, చేతిలో కత్తికి బదులుగా ఒక కాంతివంతమైన డేటా-స్టాఫ్ను పట్టుకుని వెలుగుతోంది.
వీధుల్లో ఉన్న జనం పిచ్చిగా రోడ్లపైనే ఆ హోలోగ్రాఫిక్ రూపానికి సాష్టాంగ నమస్కారాలు చేస్తున్నారు. వారి మణికట్టులోని చిప్స్ నుండి వెలువడే కాంతి, ఆ హోలోగ్రాఫిక్ దేవుడి వైపు పాయింట్ చేస్తూ.. వారు తమ కర్మ స్కోర్లను అప్లోడ్ చేస్తున్నారని సూచిస్తోంది.
"ఓ ధర్మ-X.. నా డేటాను శుద్ధి చేయి. వచ్చే జన్మలో నన్ను లేబర్ బాట్గా పుట్టించకు!" అని ఒక ముసలావిడ రోడ్డుపై పడి ఏడుస్తోంది. ఆమె కళ్ళలో భక్తి కంటే భయమే ఎక్కువగా కనిపిస్తోంది. అది ఒక డిజిటల్ గిల్ట్ లాంటిది. మరుజన్మలో శిక్ష పడుతుందనే భయమే ఈ అల్గారిథమ్ యొక్క అతిపెద్ద ఆయుధం.
అద్వైత్ ఆ మూఢత్వాన్ని చూసి అసహ్యించుకున్నాడు. "మనుషులారా, అది దేవుడు కాదు.. అది కేవలం మనలాంటి ఒక మనిషి రాసిన ఒక సాఫ్ట్వేర్ లూప్!" అని అరిచి చెప్పాలనిపించింది. కానీ ఆ మాట అంటే తన స్కోర్ సున్నాకు పడిపోయి, ఆ క్షణమే తనని రీసైక్లింగ్ బిన్ కి పంపుతారని అతనికి అర్థమైంది. ఈ లోకంలో నిశ్శబ్దంగా ఉండటం మాత్రమే సురక్షితం.
అలా ఆ డిజిటల్ హారతి ముగిసాక, అద్వైత్ నడుచుకుంటూ వెళ్తుండగా అతను ఒక కర్మ కెఫే దగ్గర ఆగాడు. అక్కడ పని చేయడానికి మనుషులు ఉండరు, కేవలం స్టెయిన్లెస్ స్టీల్ తో తయారు చేసిన మెషిన్లు మాత్రమే ఉంటాయి. అక్కడ ఆహారం అనేది రుచి కోసం కాదు, అది కేవలం నీ స్కోర్ కి తగ్గ రీఛార్జ్ లాంటిది.
అద్వైత్ తన మణికట్టును అక్కడ ఉన్న మెషిన్ కు ఉంచి స్కాన్ చేశాడు. మెషిన్ నుండి ఒక యాంత్రికమైన, భావశూన్యమైన స్వరం ఇలా వినిపించింది: "అనలైజింగ్ ప్రొఫైల్: అద్వైత్. కర్మ స్కోర్: 45%. కేటగిరీ: బ్యాక్గ్రౌండ్ నాయిస్. అర్హత: గ్రేడ్-సి బేసిక్ న్యూట్రియంట్ ఫ్లూయిడ్."
అతని టేబుల్ పైకి ఒక ప్లాస్టిక్ గ్లాసులో జిగటగా, రంగులేని ఒక ద్రవం వచ్చింది. అది కేవలం ఒక మనిషి జీవించడానికి అవసరమైన క్యాలరీలను మాత్రమే ఇస్తుంది. పక్కనే ఉన్న టేబుల్ వైపు అద్వైత్ చూడగా, అక్కడ 90% స్కోర్ ఉన్న ఒక ఉన్నత వర్గపు వ్యక్తి కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని ప్లేటులో రంగురంగుల పోషకాహారం, అత్యున్నత నాణ్యత కలిగిన పండ్లు, సువాసన వెదజల్లే పదార్థాలు ఉన్నాయి.
అన కర్మ అనేది ఒక డిజిటల్ మెనూ లాంటిది.. మనం ఏం తినాలో కూడా మన డేటానే నిర్ణయిస్తుంది.." అని అనుకుంటూ అద్వైత్ ఆ అసహ్యకరమైన ద్రవాన్ని, మింగలేక కక్కలేక గొంతులో వేసుకున్నాడు. అది గొంతులో దిగుతుంటే అతని ఆత్మ గౌరవం కూడా దానితో పాటే దిగజారిపోతున్నట్లు అనిపించింది.
అదే రెస్టారెంట్ మూలలో ఒక చిన్న పాప కూర్చుని ఉంది. ఆమె వయస్సు ఆరేళ్లు కూడా ఉండవు. కానీ ఆమె మణికట్టుకు ఉన్న చిప్ అపశకునంలా ఎర్రగా మెరుస్తోంది. దాని అర్థం ఆమె కర్మ స్కోర్ డేంజర్ జోన్ లో ఉందని. బహుశా ఆమె తండ్రి ఏదైనా సిస్టమ్ ఎర్రర్ చేసి ఉండవచ్చు, ఆ పాపం ఆమెకు వారసత్వంగా డిజిటల్ బదిలీ అయిపోయింది. ఆ పాప ఆకలితో ఏడుస్తున్నా కూడా ఆమెకు ఫుడ్ డిస్పెన్సర్ ఏమీ ఇవ్వడం లేదు.
"జీవితాన్ని నిలబెట్టడానికి తగినంత కర్మ పాయింట్స్ లేవు" అని ఆమె సీటు పైన హోలోగ్రామ్ మెరుస్తోంది.
అది చూడగానే అద్వైత్ గుండె ఏదోలా అయింది. అతని జేబులో ఒక పాత కాలపు చాక్లెట్ ఉంది. ఈ డిజిటల్ యుగంలో ఇటువంటి భౌతిక తినుబండారాలు ట్రాక్ చేయలేని అంశాలు. అతను నెమ్మదిగా ఆ పాప వైపుగా వెళుతూ, తన 45% స్కోర్ ని చూసుకున్నాడు. ఏమీ కాదులే, ఒక చిన్న చాక్లెట్ ఇవ్వడం వల్ల లోకం ఏం మునిగిపోదు అని అనుకుంటూ, తన చేయి చాచి ఆ చాక్లెట్ను ఆమెకు అందించబోయాడు.
సరిగ్గా అద్వైత్ వేళ్లు ఆ పాప చేతిని తాకబోతుండగా.. అతని మణికట్టులోని చిప్ భయంకరంగా వైబ్రేట్ అవ్వడం మొదలుపెట్టింది. అతని మెదడులో ఒక అలారం మోగింది. అతని కళ్లముందు గాలిలో ఎర్రటి అక్షరాలు ఇలా మెరిశాయి: “హెచ్చరిక: అనధికారిక ఎమోషనల్ బదిలీ! తక్కువ స్థాయి సబ్జెక్టుకు సహాయం చేయడం వల్ల మీ ప్రస్తుత స్కోర్ నుండి 5.0% కట్ చేయబడుతుంది. మీ స్కోర్ 40% కి పడిపోతే, మీరు లేబర్ బాట్ రీప్లేస్మెంట్ లిస్టులో వెళ్ళడానికి దగ్గరగా అవుతారు. కొనసాగిస్తారా?”
అది చూడగానే అద్వైత్ చేయి గాలిలోనే స్తంభించిపోయింది. అటు ఆ చిన్న పాప ఆశగా, కన్నీళ్లతో తన వైపు చూస్తోంది. అతని చేతిలోని ఆ చాక్లెట్ ఆమె ఆకలిని తీర్చగలదు. కానీ ఆ 5%... ఆ 5 శాతం పడిపోతే, తను మనిషిగా ఉండలేడు. రేపు పొద్దున తను ఒక యంత్రంలో భాగమై, స్పృహ లేని బానిసలా మారిపోతాడు.
ఆ పాప ఏడుస్తున్న ఏడుపు కంటే, తన మణికట్టులో మోగుతున్న ఆ హెచ్చరిక సౌండ్ అద్వైత్ను ఎక్కువగా భయపెట్టింది. అతనిలో ఉన్న మానవత్వం, భయం మధ్య యుద్ధం జరుగుతోంది. చివరకు భయమే గెలిచింది.
భయంతో అద్వైత్ వణుకుతున్న చేతులతో ఆ చాక్లెట్ను వెనక్కి తీసుకుని తన జేబులో దాచుకున్నాడు. అతను ఆ పాప కళ్ళలోకి చూడలేక తల దించుకుని, అక్కడి నుండి దాదాపు పరిగెత్తుకుంటూ బయటకు వచ్చేశాడు. అతని వెనుక ఆ పాప ఏడుపు ఇంకా వినిపిస్తూనే ఉండగా, అది ఒక ముళ్ల కంచెలా అతని మనసును గుచ్చుతోంది. "నేను ఒక పిరికివాడిని.. నేను కేవలం ఒక నంబర్ ని మాత్రమే..!" అని తనను తాను తిట్టుకున్నాడు. తన స్కోర్ కాపాడుకోవడం కోసం ఒక చిన్నారి ఆకలిని విస్మరించిన తనలోని ఆ డిజిటల్ గిల్ట్ అతన్ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది.
చీకటి పడ్డాక, న్యూ అమరావతి వీధుల్లో నియాన్ లైట్లు గ్లిచ్ అవుతూ ఆరిపోతుండగా, అద్వైత్ ఒంటరిగా రోడ్డు పక్కన నడుస్తున్నాడు. చుట్టూ ఉన్న ఆకాశహర్మ్యాలు ప్రాచీన గోపురాల్లా కనిపిస్తున్నాయి, కానీ అవి భక్తిని కాకుండా, బానిసత్వాన్ని ప్రకటిస్తున్నాయి. గాలిలోని ఓజోన్ వాసన, డేటా ప్యాకెట్ల వేడి అతనికి అసహ్యం కలిగించింది.
ఉన్నట్టుండి అతనిలో ఒక కొత్త అనుభూతి, ఒక రకమైన శూన్యం మొదలైంది. తన మీద తనకే అసహ్యం వేసినప్పుడు కలిగే ఆ లోతైన బాధను ధర్మ-X ట్రాక్ చేయలేకపోతోంది. అతని చిప్ కేవలం అతని శరీర ఉష్ణోగ్రతను, గుండె వేగాన్ని మాత్రమే రీడ్ చేస్తోంది. కానీ అతని ఆత్మ అనుభవిస్తున్న ఆ నరకాన్ని అది కేవలం స్టాటిక్ నాయిస్ అని లేబుల్ చేస్తోంది.
అలాగే నడుచుకుంటూ అద్వైత్ తన ఇంటికి వెళ్లే ఒక సన్నని గల్లీలోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ ఎలాంటి వీధి దీపాలు లేక, దారి మొత్తం చీకటిగా ఉంది. హఠాత్తుగా, వెనుక ఎవరో నడుస్తున్న అడుగుల శబ్దం వినిపించగానే అద్వైత్ అక్కడే ఆగిపోయాడు. అతని వెన్నులో వణుకు పుట్టడం మొదలైంది. ఎవరైనా తన స్కోర్ తక్కువగా ఉందని గ్రహించి తనను దోచుకోవడానికి వస్తున్నారా? లేక సిస్టమ్ తనను ట్రాక్ చేస్తుందా? అని అనుకుంటూ నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
వెనక్కి తిరిగి చూడగా, అక్కడ గోడపై ఒక పొడవాటి, నల్లటి నీడ పడుతోంది. ఆ నీడలో మనిషి ఉన్నాడా లేక ఏదైనా యంత్రమా అనేది అర్థం కావడం లేదు. ఆ నీడ నుండి ఒక గంభీరమైన, కానీ లోతైన సానుభూతి ఉన్న గొంతు వినిపించింది: "ఆ పాపకు చాక్లెట్ ఇవ్వకపోవడమే మంచిదయ్యింది అద్వైత్... అలా చేయడం వల్ల ధర్మ-X నిన్ను కేవలం శిక్షిస్తుంది, కానీ నేను నిన్ను విముక్తుడిని చేయగలను."
అలా అంటూనే ఆ నీడ చీకటి నుండి వెలుతురులోకి అడుగుపెట్టింది. చెదిరిన జుట్టు, కళ్లలో ఒక రకమైన పిచ్చి కాంతి, చిరిగిపోయిన కోటుతో అతను ఒక శాస్త్రవేత్తలా ఉన్నాడు. అతనే లోహిత్..
"ఎవరు నువ్వు? నీకు నేను నా గురించి ఎలా తెలుసు?" అని అద్వైత్ గొంతులో వణుకును దాచుకుంటూ అడిగాడు.
అందుకు లోహిత్ నవ్వుతూ, అద్వైత్ మణికట్టు వైపు వేలు చూపించాడు. "నీ గురించి నాకు తెలుసు అద్వైత్.. నువ్వొక శూన్యానివి, అందుకే ఆ ధర్మ-X అల్గారిథమ్ నిన్ను చదవలేకపోతుంది. దానికి కారణం నీ మెదడులో ఒక బ్లైండ్ స్పాట్ ఉంది. దాన్ని నువ్వు ఎలా ఉపయోగించుకోగలవో అనేది నాకు తెలుసు."
లోహిత్ అన్న ఆ మాట వినగానే అద్వైత్ గుండె ఉన్నట్టుండి వేగం పెరిగింది. తన అస్తిత్వానికి ఒక అర్థం దొరకబోతుందేమో అని అతని అంతరాత్మ ఘోషించింది.
