ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿಯ ಬಹುಮಹಡಿ ಕಟ್ಟಡವೊಂದರ ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಮುತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದವು. 28 ವರ್ಷದ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್, ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅತೃಪ್ತಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದೂ ಏನೋ ಇಲ್ಲದ ಹಸಿವು.
ಕಳೆದ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ವಾಸನೆ ಅವನ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಮಲೆನಾಡಿನ ನಡುವೆ ಇರುವ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಕೆರೆ, ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಕಲ್ಲಿನ ಮಂಟಪ, ಮತ್ತು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬಳು ಯುವತಿ ತನ್ನನ್ನು ಬೆನ್ನಿನಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಕರೆಯುವ ದನಿ ಎಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆ, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ತನ್ನ ತರ್ಕಬದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ವಿಧಿ ತನ್ನ ಆಟವನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿತ್ತು. ಒಂದು ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ತನ್ನ ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯ ರಕ್ಷಿತ್ ಜೊತೆ ಶೃಂಗೇರಿ ಮತ್ತು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೊರಟನು. ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಸಿರು, ಮಂಜಿನ ಮುಸುಕು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಂತಿ ನೀಡಿತು. ಕಾರು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಸಮೀಪವಿರುವ ಒಂದು ಕುಗ್ರಾಮದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹಠಾತ್ತನೆ ರಸ್ತೆಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಮರವೊಂದು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅವರು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ತೊಟ್ಟಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಆ ಮನೆಯ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಎದೆಬಡಿತ ನಿಂತಂತಾಯಿತು. ಆ ಕೆತ್ತನೆಗಳು, ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಕಂಬಗಳು ಅವನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆ ಇದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಆ ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೂಲೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಮೊದಲೇ ಪರಿಚಯವಿದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಆ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕರು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಆ ಕುಟುಂಬದ ಏಕೈಕ ಪುತ್ರಿ ವೈದೇಹಿ. ಅವಳು ಒಬ್ಬ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಚಿತ್ರಕಲಾವಿದೆ. ವೈದೇಹಿ ಹಾಲನ್ನು ತಂದು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಾಗ, ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂಧಿಸಿದವು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ನಿಂತುಹೋದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಯಾವುದೇ ಮಾತೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಕೇವಲ ನೋಟದಲ್ಲೇ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಹರಿದು ಹೋದಂತಿತ್ತು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು. ಅದು ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಯುವಕನ ಭಾವಚಿತ್ರ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಸ್ತಬ್ದನಾದ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿರುವುದು ಮತ್ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಸ್ವತಃ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್
ಅವನು ನಡುಗುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದನು, ವೈದೇಹಿ, ನೀನು ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಯಾವಾಗ ಬಿಡಿಸಿದೆ? ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ? ವೈದೇಹಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್. ಆದರೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾನು ಇದೇ ಮುಖವನ್ನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಬರುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾನು ನಗರದ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗದೆ ಈ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರಾದ ವೈದೇಹಿಯ ಅಜ್ಜಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಕೆಲವು ಪತ್ರಗಳಿದ್ದವು. ಆ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದವರು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಅಜ್ಜ ವಿಶ್ವನಾಥ್. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಮತ್ತು ಈ ಮನೆಯ ಅಂದಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಶಾರದೆ ಪರಸ್ಪರ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಂದಿನ ಕಾಲದ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬಗಳ ನಡುವಿನ ದ್ವೇಷ ಅವರನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿತ್ತು. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು, ಶಾರದೆ ಅವನ ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಮದುವೆಯಾಗದೆ ಉಳಿದು ನಂತರ ಕಾಲವಾದಳು.
ಒಂದು ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಹೀಗೆ ಬರೆದಿದ್ದನು ಶಾರದೆ, ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ವಿಧಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರೇಮ ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ವಂಶದ ಕುಡಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುತ್ತೇವೆ. ನಾನೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೇನೆ. ಅವತ್ತೂ ಇದೇ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆ ಇರುತ್ತದೆ, ಇದೇ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ವಾಸನೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಜ್ಜ ಮಾಡಿದ್ದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಮೊಮ್ಮಗ ಇಂದು ಪೂರೈಸಲು ಬಂದಿದ್ದನು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಮತ್ತು ವೈದೇಹಿ ಕೇವಲ ಎರಡು ದೇಹಗಳಲ್ಲ, ಅವು ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡು ವಿರಹಿ ಆತ್ಮಗಳ ಮರುಮಿಲನವಾಗಿತ್ತು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಗೆ ಮೊದಮೊದಲು ಇದು ನಂಬಲು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅವನ ವಿಜ್ಞಾನದ ಮೆದುಳು ಇದು ಕಾಕತಾಳೀಯ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ವೈದೇಹಿಯ ಜೊತೆ ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕೆತ್ತನೆಗಳ ನಡುವೆ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಶಾರದೆ ಎಂದು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ವೈದೇಹಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದನು, ವೈದೇಹಿ, ಮನುಷ್ಯರು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಸಾವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಕವಿತೆಯ ಸಾಲು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಾವು ಜನುಮದ ಜೋಡಿ ಎಂಬುದು ಈಗ ನನ್ನ ತರ್ಕಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅವರು ಯಾವುದೇ ವಿರೋಧವಿಲ್ಲದೆ, ಎರಡೂ ಕುಟುಂಬಗಳ ಸಮ್ಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದರು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ನಗರದ ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಶ್ರಮಿಸಿದನು, ವೈದೇಹಿ ತನ್ನ ಕಲೆಗೆ ಹೊಸ ರೂಪ ನೀಡಿದಳು. ಜನುಮದ ಜೋಡಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸಿನೆಮಾದ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಸಮಯದ ಗಡಿಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಗಳಲ್ಲ ನಮಗಾಗಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ವಿಧಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಮತ್ತು ವೈದೇಹಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರಕ್ತಪಾತ ಅಥವಾ ಭಯಾನಕ ತಿರುವುಗಳಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಚಲವಾದ ಪ್ರೇಮದ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ. ಈ ಕಥೆಯು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವುದು ಒಂದೇ ನೀವು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕಾಲವು ನಿಮಗಾಗಿ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
