ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಆ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮದ ಹೆಸರು ಹಸಿರುವಾಣಿ ಅಲ್ಲಿನ ಹಿರಿಯರು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾಡಿನ ಒಳಗೆ ಹೋದಾಗ ಮೌನವಾಗಿರು, ಏಕೆಂದರೆ ಮರಗಳು ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಇದು ಕೇವಲ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದೇ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಡಾ. ಮಾಧವನಿಗೆ ಇದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಮಾಧವ ತನ್ನ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಕಾಡಿನ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಭಾಗವಾದ ದೇವವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟನು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಹಳೆಯದಾದ ಬೃಹತ್ ತಾಯಿ ಮರವಿದೆ ಆ ಮರವು ಕಾಡಿನ ಅಜ್ಜಿಯಂತೆ. ನಮಗೆ ಮರಗಳು ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಮಾಧವ ತನ್ನ ಮೈಕ್ರೋಸ್ಕೋಪ್ ಮೂಲಕ ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದೇ ಬೇರೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಸ್ಯಗಳ ಬೇರುಗಳು ಮತ್ತು ಮೈಕೋರೈಜಲ್ ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳು ಸೇರಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಜಾಲವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದವು. ಇದನ್ನು ಮಾಧವ ಕಾಡಿನ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಸಿ ತಾಯಿ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾಧವ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ, ಆ ತಾಯಿ ಮರವು ತನ್ನ ಬೇರುಗಳ ಮೂಲಕ ಆ ಪುಟ್ಟ ಸಸಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಬನ್ ಅನ್ನು ರವಾನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಮಗುವಿಗೆ ಹಾಲುಣಿಸುವಷ್ಟೇ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನನ್ನ ನಂತರದ ಪೀಳಿಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂಬ ಮಮತೆ ಇತ್ತು. ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಕಾಡಿನ ಉತ್ತರ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಮರ ಕಡಿಯುವವರು ಬಂದರು. ಅವರು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಕೇಶಿಯಾ ಮರಕ್ಕೆ ಕೊಡಲಿ ಏಟು ಹಾಕಿದರು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾಧವ ತನ್ನ ಉಪಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ಕಂಡನು. ಮರವು ನೋವಿನಿಂದ ಕಿರುಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಮರಗಳಿಗೆ ರಾಸಾಯನಿಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ರವಾನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೂ ಕೊಡಲಿ ಏಟು ಬೀಳದ ಪಕ್ಕದ ಮರಗಳು ತಮ್ಮ ಎಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಥಿಲಿನ್ ಅನಿಲವನ್ನು ಮತ್ತು ಕಹಿಯಾದ ಟ್ಯಾನಿನ್ ಎಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡವು. ಏಕೆಂದರೆ ಮರಗಳಿಗೆ ಶತ್ರು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆ ಮರಗಳು ಕೇವಲ ತಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇಡೀ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವಂತೆ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೊಡಲಿ ಏಟು ತಿಂದ ಮರವು ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಕಲ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮರಗಳಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿತು. ಅದು ತನ್ನ ಸಾವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಸಮುದಾಯದ ಬದುಕನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಗರಿಕೆ ಹುಳು ಗಳ ದಾಳಿ ಶುರುವಾದಾಗ ಮತ್ತೊಂದು ಚಮತ್ಕಾರ ನಡೆಯಿತು. ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜಾತಿಯ ಸಸ್ಯದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಈ ಹುಳುಗಳು ಕಚ್ಚಿ ತಿಂದ ತಕ್ಷಣ, ಆ ಸಸ್ಯಕ್ಕೆ ತಾನು ಯಾವ ಕೀಟದಿಂದ ದಾಳಿಗೊಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಅದರ ಲಾಲಾರಸದ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಯಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಸಸ್ಯವು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹರಡಿತು. ಈ ಸುಗಂಧವು ಆ ಗರಿಕೆ ಹುಳಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಪರಭಕ್ಷಕ ಕಣಜಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿತು. ಅಂದರೆ, ಸಸ್ಯವು ತನಗಾಗಿ ಒಂದು ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆದಂತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದ ಸಸ್ಯವೊಂದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಕಣಜವನ್ನು ಹೇಗೆ ಗುರುತಿಸಿ ಕರೆಯುತ್ತದೆ? ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ. ಮಾಧವನ ಬಳಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಲಜ್ಜೆಗಿಡ ಇತ್ತು. ಅವನು ಅದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿದನು. ದಿನವೂ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಗಿಡದ ಮೇಲೆ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಮೊದಮೊದಲು ಗಿಡವು ಹೆದರಿ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ನೀರು ತನಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಆನಂತರ ನೀರು ಹಾಕಿದರೂ ಅದು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಮಾಧವ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಆ ಗಿಡಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ನೀರು ಹಾಕಿದಾಗಲೂ ಗಿಡವು ಎಲೆ ಮುಚ್ಚಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಈ ಘಟನೆ ನೆನಪಿತ್ತು. ಮೆದುಳಿಲ್ಲದ ಜೀವಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನೆನಪು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ಇದು ಒಂದು ಸೋಜಿಗ.
ಹಳ್ಳಿಯ ಹುಡುಗಿ ವನಸುಮ ದಿನವೂ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮರಗಳ ಮುಂದೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಾಧವ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಯಾವ ಮರಗಳ ಮುಂದೆ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತೋ ಆ ಮರಗಳು ಹೆಚ್ಚು ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಸಸ್ಯಗಳಿಗೆ ಕಿವಿ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಕಂಪನಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ನೀರಿನ ಹರಿವಿನ ಶಬ್ದ ಕೇಳುವ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತಲೇ ಬೇರುಗಳು ಚಲಿಸುವುದನ್ನು ಮಾಧವ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದನು. ಸಸ್ಯಗಳು ಲೋಕವನ್ನು ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶದ ಮೂಲಕ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಮಾಧವನ ಸಂಶೋಧನೆ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಾರಿತು. ಮನುಷ್ಯರು ಮಾತ್ರ ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲ. ನಾವು ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ, ಸಸ್ಯಗಳು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತವೆ. ನಾವು ದೂರವಾಣಿ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ, ಇವು ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳ ಜಾಲ ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಕಾಡು ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಮರಗಳ ಗುಂಪಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಹಕಾರವಿದೆ. ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕಾಲೆಳೆಯುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗಿಂತ, ಸಾಯುವಾಗಲೂ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವ ಮರಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಸ್ಕೃತವಂತವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಮಾಧವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.
ಈ ಕಥೆಯ ನೀತಿ: ಪ್ರಕೃತಿಯು ಮೌನವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅರಿವಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿತರೆ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಗೆಹರಿಯುತ್ತವೆ. ಸಹಬಾಳ್ವೆಯೇ ಜೀವನದ ಪರಮ ಸತ್ಯ.
ಈ ಕಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು?
