#ભ્રમજાળ
ભાગ ૧: લોહીના ડાઘ અને લાલ રંગ
અમદાવાદની ભીડભાડવાળી સવાર હતી, પણ કાયાન મહેતાના આલીશાન ડુપ્લેક્સ બંગલામાં એક વિચિત્ર અને ભારે સન્નાટો છવાયેલો હતો. બારીના પડદા સજ્જડ બંધ હતા, જેના કારણે બહારના સૂર્યપ્રકાશનું એક કિરણ પણ અંદર પ્રવેશવા માટે મથામણ કરી રહ્યું હતું.
સવારે બરાબર ૭:૪૨ વાગ્યે કાયાનની આંખ ખુલી. તેનું માથું કોઈ ભારે હથોડાથી ટીપાતું હોય તેવું દુખતું હતું. તેણે ધીમેથી પડખું ફેરવ્યું અને તેની નજર બાજુના ઓશીકા પર પડી. ઓશીકું ખાલી હતું, પણ તેના પર એક લાલ રંગનો ચીકણો ડાઘ હતો.
કાયાન ઝબકીને બેઠો થયો. "લોહી?" તે મનોમન બબડ્યો.
તેણે ઉતાવળે પોતાના હાથ જોયા. નખની અંદર સુકાયેલું લોહી જામી ગયું હતું. તેના સફેદ ટી-શર્ટ પર પણ લાલ રંગના છાંટા હતા. કાયાનના ધબકારા તેજ થઈ ગયા. તેને કાંઈ જ યાદ નહોતું. છેલ્લે તેણે રાત્રે ૧૦ વાગ્યે ઊંઘની ગોળી લીધી હતી અને પછી... પછી બધું જ શૂન્ય હતું. આ બ્લેકઆઉટ્સ હવે તેના જીવનનો હિસ્સો બની ગયા હતા, પણ આટલું લોહી?
તે ધ્રૂજતા પગે બાથરૂમ તરફ ગયો. અરીસામાં તેણે પોતાનો ચહેરો જોયો. તેની આંખો લાલ હતી અને ચહેરા પર એક અજીબ ડર હતો. જેવો તેણે નળ ચાલુ કર્યો, પાણી સાથે લાલ રંગનું મિશ્રણ વહેવા લાગ્યું. તે ગભરાઈને પાછળ હટ્યો અને પાછળ રહેલા ટબ સાથે અથડાયો. ટબની અંદર કોઈના કપડાં પડ્યા હતા—સાવ લોહીથી લથબથ.
"ના... આ હું ના કરી શકું. આ શક્ય જ નથી!" તે જોરથી ચીસ પાડવા માંગતો હતો પણ તેનો અવાજ ગળામાં જ ફસાઈ ગયો હતો.
બપોરે ૧૧:૦૦ વાગ્યે, કાયાન ડૉ. ઈશિતા શાહના ક્લિનિકમાં બેઠો હતો. ક્લિનિકની દીવાલો આછા વાદળી રંગની હતી, જે દર્દીઓને શાંત કરવા માટે રાખવામાં આવી હતી, પણ આજે કાયાનને એ દીવાલો તેને ગળી જશે એવું લાગતું હતું.
ડૉ. ઈશિતા તેના ટેબલ પાછળ બેઠી હતી. તેની આંખો શાંત હતી, પણ તેમાં એક એવી તીક્ષ્ણતા હતી જે સામેવાળાના મગજના ઊંડાણ સુધી પહોંચી જતી હતી. તેણે ચશ્મા હટાવ્યા અને કાયાન તરફ જોયું.
"કાયાન, તું ધ્રૂજે છે. શું થયું? કાલે રાત્રે ફરી એ જ સપનું આવ્યું?" ઈશિતાનો અવાજ રેશમ જેવો મુલાયમ હતો.
કાયાનનું ગળું સુકાતું હતું. "ડૉક્ટર, આજે સવારે... મેં મારા બેડ પર લોહી જોયું. મારા નખમાં લોહી હતું. મને યાદ નથી કે રાત્રે હું ક્યાં ગયો હતો. શું મેં..." તે અટકી ગયો. તે પોતાનો ડર શબ્દોમાં લાવી શકતો નહોતો.
ઈશિતાએ તેની ડાયરીમાં કંઈક નોંધ્યું. "કાયાન, આપણે પહેલા પણ વાત કરી છે. તને 'સોમ્નામ્બ્યુલિઝમ' (ઊંઘમાં ચાલવાની બીમારી) અને 'ડિસોસિએટિવ બ્લેકઆઉટ્સ' છે. તારું મગજ જ્યારે અતિશય તણાવમાં હોય, ત્યારે તે એક રક્ષણાત્મક કવચ બનાવી લે છે. તને જે લોહી દેખાય છે, તે કદાચ તારો ભ્રમ પણ હોઈ શકે. શું તેં તપાસ કરી કે એ લોહી ખરેખર હતું કે માત્ર લાલ રંગ?"
"મેં કપડાં જોયા ડૉક્ટર! એ સાચું હતું!" કાયાન બૂમ પાડી ઉઠ્યો.
ઈશિતા ઉભી થઈ અને કાયાન પાસે આવી. તેણે કાયાનના ખભા પર હાથ મૂક્યો. "શાંત થા. આ ગેસલાઇટિંગ હોઈ શકે... કદાચ તારો કોઈ દુશ્મન તને એવું મનાવવા માંગે છે કે તું પાગલ છે? અથવા કદાચ તારો જ કોઈ બીજો હિસ્સો જે તારાથી છુપાયેલો છે? પણ અત્યારે, આપણે તારી દવાઓ વધારવી પડશે."
તેણે એક નવી ગોળીની પટ્ટી કાયાન તરફ ધરી. "આ લે. આનાથી તને રાત્રે ગાઢ ઊંઘ આવશે અને તારું મગજ ભ્રમ પેદા નહીં કરે."
કાયાનને ઈશિતાની આંખોમાં કંઈક અજુગતું દેખાયું. તે મદદ હતી કે કોઈ જાળ? તે સમજી શક્યો નહીં.
સાંજે કાયાન ઘરે પાછો ફર્યો ત્યારે તેના ઘરના લિવિંગ રૂમમાં ટીવી ચાલુ હતું. તેણે ટીવી બંધ કર્યું નહોતું, તો ચાલુ કોણે કર્યું?
ન્યૂઝ ચેનલ પર એક બ્રેકિંગ ન્યૂઝ આવી રહ્યા હતા: "અમદાવાદના જાણીતા આર્કિટેક્ટ કાયાન મહેતાના પાર્ટનર સુમિત ઠક્કરની ઘાતકી હત્યા. પોલીસને શંકા છે કે આ કોઈ અંગત અદાવતનું પરિણામ છે. લાશ આજે સવારે તેમના બંગલામાંથી મળી આવી છે."
કાયાનના હાથમાંથી દવાની પટ્ટી નીચે પડી ગઈ. સુમિત? તેનો સૌથી નજીકનો મિત્ર અને બિઝનેસ પાર્ટનર. ગઈકાલે સાંજે જ તેમની વચ્ચે ઓફિસમાં ઉગ્ર બોલાચાલી થઈ હતી. સુમિતે કાયાન પર આરોપ લગાવ્યો હતો કે કાયાન એકાઉન્ટ્સમાં ગરબડ કરી રહ્યો છે.
કાયાનને ધૂંધળી યાદ આવી... સુમિતનો ગુસ્સે ભરેલો ચહેરો... સુમિતનો અવાજ... અને પછી કાયાનના હાથમાં રહેલો એક ભારે કાચનો શો-પીસ.
"ના... ના... ના..." કાયાનના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.
તે દોડીને બાથરૂમમાં ગયો, જ્યાં તેણે લોહીવાળા કપડાં જોયા હતા. પણ બાથરૂમ ખાલી હતું. ટબ એકદમ સાફ હતું. ત્યાં લોહીનું એક ટીપું પણ નહોતું.
"હમણાં તો અહીં બધું હતું! ક્યાં ગયું?" તે પાગલની જેમ બાથરૂમમાં અહીં-તહીં જોવા લાગ્યો.
તેણે બેડરૂમમાં ઓશીકું જોયું—તે પણ સફેદ અને ચોખ્ખું હતું.
"શું ડૉ. ઈશિતા સાચું કહેતી હતી? શું આ બધું મારો ભ્રમ છે?" કાયાન અરીસા સામે ઉભો રહ્યો. તેણે અરીસામાં જોયું તો તેને પોતાનો ચહેરો નહીં, પણ સુમિતનો લોહીલુહાણ ચહેરો દેખાયો, જે હસી રહ્યો હતો.
કાયાને જોરથી અરીસા પર મુક્કો માર્યો. અરીસો તૂટી ગયો અને કાયાનના હાથમાંથી લોહી વહેવા લાગ્યું. જેવું લોહી જમીન પર પડ્યું, કાયાનને અહેસાસ થયો કે આ દુખાવો સાચો છે. લોહી સાચું છે.
પણ જો લોહી સાચું છે, તો સવારના કપડાં ક્યાં ગયા? અને જો એ ભ્રમ હતો, તો સુમિતનું ખૂન કેવી રીતે થયું?
તેણે પોતાના ફોનનું લોક ખોલ્યું. તેના વોટ્સએપ પર એક અનરીડ મેસેજ હતો. કોઈ અજાણ્યા નંબરથી એક વીડિયો ક્લિપ આવી હતી. ધ્રૂજતા હાથે તેણે વીડિયો પ્લે કર્યો.
વીડિયોમાં અંધારું હતું, પણ સ્પષ્ટ દેખાતું હતું કે કાયાન પોતે સુમિતના ઘરની ગેલેરીમાંથી અંદર જઈ રહ્યો છે. તેના હાથમાં એક છરી છે. વીડિયોની છેલ્લી સેકન્ડમાં કાયાન કેમેરા તરફ જુએ છે અને એક એવી મુસ્કાન આપે છે જે કાયાનની પોતાની ક્યારેય નહોતી.
કાયાનનો શ્વાસ રૂંધાવા લાગ્યો. તે પોતે જ ખૂની હતો કે કોઈ તેને ખૂની સાબિત કરવા માટે આખી ભ્રમજાળ રચી રહ્યું હતું?
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
