"મારી જીતનો અસલી તાજ કોઈ સોનાનો સિક્કો નથી, પણ કોઈના ઉદાસ ચહેરા પર લાવેલું મારું એક નિસ્વાર્થ સ્મિત છે."
દરેક વાર્તામાં એક એવી રાજકુમારી હોય છે જે સુંદર વસ્ત્રો અને કિંમતી આભૂષણોથી સજ્જ હોય છે. પરંતુ, આ વાર્તા એક એવી આધુનિક રાજકુમારીની છે જેનું સપનું આભૂષણો મેળવવાનું નહીં, પણ બીજાના જીવનમાં સુખના રંગો પૂરવાનું છે. તેનું નામ આર્યા છે. આર્યા પાસે એવી મલ્ટી-ટેલેન્ટેડ સ્કિલ્સ છે જે તેને ભીડથી અલગ પાડે છે, પરંતુ તેની સૌથી મોટી ઓળખ તેની 'સંવેદનશીલતા' છે.
આર્યા જ્યારે નાની હતી ત્યારથી જ તેને કંઈક અલગ કરવાની તમન્ના હતી. તેણે જીવનમાં ઘણી કળાઓ શીખી—ક્યારેક કલમથી લખવું, ક્યારેક પીંછીથી રંગવું, તો ક્યારેક કોઈ ટેકનિકલ સમસ્યાનો ઉકેલ લાવવો. તેની આ બહુમુખી પ્રતિભા પાછળ એક જ હેતુ હતો: 'મારે એટલી સક્ષમ બનવું છે કે હું કોઈને કામ આવી શકું.' તે માનતી કે જો તમારી પાસે આવડત હોય અને તમે તેનો ઉપયોગ માત્ર તમારા માટે કરો, તો એ કળા વ્યર્થ છે.
જીવન હંમેશા સીધું નથી હોતું. આર્યાના માર્ગમાં પણ અનેક પડકારો આવ્યા. ઘણીવાર એવું બનતું કે તે કોઈની સમસ્યા ઉકેલવા જતી અને પોતે મુશ્કેલીમાં મુકાઈ જતી. ક્યારેક તેને સફળતા મળતી, તો ક્યારેક તેને નિષ્ફળતાનો સ્વાદ પણ ચાખવો પડતો. પરંતુ આર્યાની વિશેષતા તેની 'ઝિંદાદિલી' હતી. તે ક્યારેય નિષ્ફળતાથી ડરીને અટકી નહોતી. તેનું માનવું હતું કે, "જો તમે કોઈના ચહેરા પર સ્મિત લાવવાના માર્ગે નીકળ્યા હોવ, તો રસ્તામાં આવતા પથ્થરો પણ તમને કંઈક નવું શીખવી જાય છે." આ 'ક્યારેય હાર ન માનવાની' વૃત્તિ જ તેની સાચી સ્કિલ બની ગઈ.
(રાજકુમારી ના જીવન ની સાચી કવિતા.)
"હૈયામાં હેતનો દરિયો"
તાજ નથી મસ્તક પર, પણ હૈયામાં હેતનો દરિયો છે,
સ્મિત લાવું કોઈના ચહેરા પર, એ જ મારો સાચો રસ્તો છે.
હાર ભલે મળે હજારો વાર, હું હિંમત ક્યાં હારું છું?
પડું ભલે હું સો વાર, પણ ફરી બેઠા થવાનું ધારું છું.
કળા મારી માત્ર મારા કાજે નથી, એ તો જગત કાજે વાપરવી છે,
કોઈના ઉતરેલા ચહેરા પર, મારે ખુશીની લહેર લાવવી છે.
તેના જીવનનો સૌથી યાદગાર પ્રસંગ ત્યારે બન્યો જ્યારે તેની પાડોશમાં રહેતી એક યુવતી ખૂબ જ ચિંતામાં હતી. તે યુવતીના ઘરમાં એક મોટો સામાજિક પ્રસંગ હતો અને તેની પાસે બ્યુટી પાર્લરમાં જવા માટે પૂરતી આર્થિક સગવડ નહોતી. તે મનોમન દુઃખી થઈ રહી હતી. આર્યાની નજર તેની ઉદાસી પર પડી. આર્યા પાસે બ્યુટીશિયન તરીકેની શ્રેષ્ઠ સ્કિલ હતી. તેણે વિચાર્યું કે આ જ સમય છે મારી કળાને સાર્થક કરવાનો.
આર્યાએ કોઈ પણ પ્રકારના સ્વાર્થ, લાલચ કે પૈસાની અપેક્ષા વગર તે છોકરીને તૈયાર કરવાનું નક્કી કર્યું. તેણે પોતાની તમામ આવડત લગાવી દીધી. જ્યારે તે છોકરીએ અરીસામાં પોતાનો નવો અવતાર જોયો, ત્યારે તેની આંખોમાં જે આત્મવિશ્વાસ અને હોઠ પર જે સાચું સ્મિત આવ્યું, તે જોઈને આર્યાને લાગ્યું કે તે અબજોપતિ બની ગઈ છે. એ સ્મિતની કિંમત કોઈ પણ ફી કરતા અનેકગણી વધારે હતી.
આજે આર્યા એ જ માર્ગ પર આગળ વધી રહી છે. તે માને છે કે સમાજમાં પરિવર્તન લાવવા માટે મોટા ભાષણોની જરૂર નથી, બસ એક નાની મદદ અને નિસ્વાર્થ ભાવ પૂરતો છે. તેની આ સફર આજે પણ ચાલુ છે, જ્યાં તે રોજ નવા લોકોને મળે છે, તેમની સમસ્યાઓ સમજે છે અને ઉકેલ શોધવાનો પ્રયત્ન કરે છે.
આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે સાચી સફળતા એ નથી કે તમે કેટલા પૈસા કમાયા, પણ એ છે કે તમે કેટલા ચહેરાઓ પર સ્મિત લાવી શક્યા.
