અધ્યાય 1 — વરસાદી રાત
અમદાવાદ શહેર સામાન્ય રીતે ક્યારેય સંપૂર્ણ શાંત થતું નથી.
દિવસ હોય કે રાત — ક્યાંક ન ક્યાંક ટ્રાફિકનો અવાજ, લોકોની દોડધામ, ચાની લારીઓ પર ચર્ચા… શહેર જીવંત જ રહેતું.
પરંતુ તે રાત્રે કંઈક અલગ હતું.
આકાશમાં ઘેરા કાળા વાદળો છવાઈ ગયા હતા. વીજળી આકાશને ચીરીને કડકતી હતી અને ભારે વરસાદ રસ્તાઓ પર તૂટી પડતો હતો.
રાત્રે લગભગ બે વાગ્યા હતા.
શહેરની બહારનો એક લાંબો, લગભગ સૂનો રસ્તો.
બાજુમાં જૂના વૃક્ષોની કતાર હતી. વરસાદના કારણે રસ્તા પર પાણી ભરાઈ ગયું હતું.
સ્ટ્રીટલાઇટનો પીળો પ્રકાશ પાણીમાં પડતો અને ફરી તૂટી જતા પ્રતિબિંબો સર્જતો.
આ આખા સૂના રસ્તા પર એક જ વસ્તુ હતી —
એક કાળી સેડાન કાર.
કાર રસ્તાની બાજુમાં ઉભી હતી.
એન્જિન બંધ.
હેડલાઈટ બંધ.
આસપાસ કોઈ માણસ નહોતો.
કારની અંદર અંધારું હતું.
પરંતુ જો કોઈ નજીક જઈને જોયે…
તો અંદર એક માણસ બેઠેલો દેખાતો.
તેના માથા પર લોહી હતું.
અને તેની આંખો ખુલ્લી જ રહી ગઈ હતી.
તે હવે જીવતો નહોતો.
થોડા સમય પછી દૂરથી એક અવાજ સંભળાયો.
પોલીસ સાયરન.
થોડા જ પળોમાં એક પોલીસ જીપ ઝડપથી ત્યાં આવીને અટકી.
જીપમાંથી બે ઓફિસર ઉતર્યા.
એક ઊંચો, ગંભીર ચહેરાવાળો માણસ.
તેની આંખોમાં હંમેશા એક શાંત તપાસ ચાલતી હોય એવું લાગતું.
તે હતો ક્રાઈમ બ્રાન્ચ ઓફિસર અર્જુન રાઠોડ.
બીજો માણસ થોડો યુવાન હતો.
ચહેરા પર આત્મવિશ્વાસ અને અંદરથી થોડો તીવ્ર સ્વભાવ.
તે હતો ઇન્સ્પેક્ટર કરણ સિંહ.
કરણ કાર તરફ ઇશારો કરે છે.
“સર… કંટ્રોલ રૂમને એક અનામી કોલ આવ્યો હતો. કોઈએ કહ્યું કે અહીં એક કારમાં મૃતદેહ છે.”
અર્જુન થોડા પળો સુધી કારને જોઈ રહ્યો હતો.
વરસાદ હજુ પણ પડી રહ્યો હતો.
તે ધીમે કાર તરફ આગળ વધ્યો.
દરેક પગલાં સાથે તેના બુટ પાણીમાં અવાજ કરતા હતા.
કાર પાસે પહોંચીને તેણે કાચમાંથી અંદર જોયું.
પછી તેણે દરવાજું ખોલ્યું.
દરવાજું ખૂલતા જ અંદરનું દ્રશ્ય સ્પષ્ટ થયું.
એક માણસ ડ્રાઈવર સીટ પર ઢળી ગયો હતો.
તેના માથા પર ઊંડો ઘા હતો.
લોહી સીટ પર ફેલાઈ ગયું હતું.
અર્જુન થોડું ઝુક્યો અને શરીર તપાસ્યું.
તેની નબજ નહોતી.
“મૃત્યુ લગભગ એક કલાક પહેલા થયું છે,” અર્જુન શાંત અવાજમાં બોલ્યો.
કરણ બોલ્યો:
“સર… આ મહિનાનો ત્રીજો મર્ડર છે.”
અર્જુન થોડું અટકી ગયો.
ત્રીજો મર્ડર.
એક જ શહેરમાં.
એક જ પ્રકારની હત્યા.
આ હવે કોઈ સામાન્ય કેસ નહોતો.
આ કોઈ પેટર્ન હતું.
અર્જુન કારની અંદર આસપાસ નજર ફેરવે છે.
કોઈ સંઘર્ષના નિશાન નહોતા.
કોઈ ચોરી નહોતી.
બધું શાંત હતું.
જાણે હત્યારો ખૂબ શાંત રીતે આવ્યો હતો…
અને ખૂબ શાંત રીતે જતો રહ્યો હતો.
અચાનક અર્જુનની નજર સીટની બાજુમાં પડેલા એક નાનકડા કાગળ પર પડી.
તે કાગળ ભીનું થઈ ગયું હતું.
અર્જુન તેને ઉઠાવે છે.
કાગળ ખોલે છે.
અને અંદર લખેલું વાંચે છે.
લખેલું હતું:
“સાચું છુપાઈ શકે…
પરંતુ છાંયો બધું જોઈ રહ્યો છે.”
થોડી ક્ષણ માટે શાંતિ છવાઈ ગઈ.
કરણ પૂછે છે:
“સર… તેનો અર્થ શું?”
અર્જુન ધીમે કાગળને જોઈ રહ્યો હતો.
“આ કોઈ સંદેશ છે.”
“કિલરનો?”
“હા… અને કદાચ આ શરૂઆત છે.”
કરણ થોડો ગભરાઈને બોલ્યો:
“શરૂઆત?”
અર્જુન વરસાદમાં ઊભો રહીને દૂર અંધારું રસ્તો જોઈ રહ્યો હતો.
“કોઈએ રમત શરૂ કરી છે, કરણ.”
“અને મને લાગે છે…”
“આ રમત લાંબી ચાલવાની છે.”
તે રાત્રે શહેરમાં ઘણા લોકો શાંતિથી સૂતા હતા.
તેમને ખબર પણ નહોતી કે શહેરમાં એક નવો શિકારી જન્મ લઈ રહ્યો હતો.
એક એવો માણસ…
જે પોતાને ગુનેગાર નથી માનતો.
પરંતુ ન્યાય માનતો.
અને તેની ઓળખ હતી —
છાંયો.
