ಮಲೆನಾಡಿನ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹೇಮಕೂಟ ಎಂಬ ಪುರಾತನ ಬಂಗಲೆ ಇತ್ತು. ಆ ಬಂಗಲೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡು, ಹಗಲಲ್ಲೇ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸುವಂತಹ ಮರಗಿಡಗಳು. ಈ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ರಾಘವನ್ ಒಬ್ಬನೇ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ನಿವೃತ್ತ ಪೊಲೀಸ್ ಕಮಿಷನರ್. ತನ್ನ 30 ವರ್ಷಗಳ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಭೇದಿಸದ ಕೇಸುಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವನ ಜೀವನದ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ ಎಂದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಸುಮಾ. ಆ ಪ್ರಕರಣ ಕ್ಲೋಸ್ಡ್' ಆಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ರಾಘವನ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಅಂದು ಅಪರೂಪದ ಪೂರ್ಣ ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇದನ್ನು 'ರಿಂಗ್ ಆಫ್ ಫೈರ್' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಆಕಾಶದತ್ತ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ರಾಘವನ್ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹಳೆಯ ಫೈಲ್ಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 2:00 ಗಂಟೆ. ಹೊರಗೆ ಆಕಾಶ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೂದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಆಕ್ರಂದನ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬಂಗಲೆಯ ಭಾರವಾದ ಮರದ ಬಾಗಿಲು ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ರಾಘವನ್ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ, ಎದುರಿಗೆ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕೆಸರಾಗಿ, ಉಸಿರು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ನಿಂತಿದ್ದ.
ಸರ್ ದಯವಿಟ್ಟು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಆ ಯುವಕ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇತ್ತು. ರಾಘವನ್ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದ. ಯಾರು ಅವನು? ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನು? ಮೊದಲು ನೀರು ಕುಡಿ.
ಆ ಯುವಕ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ನೀರು ಕುಡಿದು ಹೇಳಿದ, "ಸರ್, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಅರುಣ್. ನಾನು ವೈಲ್ಡ್ ಲೈಫ್ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್. ಗ್ರಹಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ವರ್ತನೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲು ಕಾಡಿನ ಆಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ದೇವಾಲಯದ ಹತ್ತಿರ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೊಬ್ಬಳನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಹೂತು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡಬಾರದಿತ್ತು ಸರ್ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗನ್ ಇತ್ತು. ನಾನು ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ.
ರಾಘವನ್ ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ರಿವಾಲ್ವರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ. ಹೆದರಬೇಡ ಅರುಣ್ ಈ ಮನೆಗೆ ಬರಲು ಅವನಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ಫೋಟೋ ಎಲ್ಲಿದೆ? ತೋರಿಸು.
ಅರುಣ್ ತನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಆನ್ ಮಾಡಿದ. ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಮೂಡಿತು. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗುಂಡಿ ಅಗೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಫೋಟೋವನ್ನು ಜೂಮ್ ಮಾಡಿದಾಗ ರಾಘವನ್ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಶುರುವಾಯಿತು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಬಲಗೈ ಮೇಲೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಹುಲಿಯ ಟ್ಯಾಟೂ ಇತ್ತು.
ರಾಘವನ್ ತನ್ನ ಬಲಗೈ ಮುಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿದ. ಅವನ ಬಲಗೈ ಮೇಲೂ ಅದೇ ಟ್ಯಾಟೂ ಇತ್ತು, ಇದು ಅವನು ಪೊಲೀಸ್ ಅಕಾಡೆಮಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ಇದು, ಇದು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ರಾಘವನ್ ಗೊಣಗಿದ. ಅರುಣ್ ರಾಘವನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ. ಸರ್ ನೀವು,ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೂ ಅದೇ ಟ್ಯಾಟೂ ಇದೆ ಅಂದರೆ ಆ ಕೊಲೆಗಾರ ನೀವೇನಾ?
ಸರಿಯಾಗಿ 3:00 ಗಂಟೆ. ಗ್ರಹಣದ ಉತ್ತುಂಗ ಸಮಯ. ಹೊರಗೆ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಂಗಲೆಯ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ನಡೆದಾಡುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ರಾಘವನ್ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಹಿಡಿದು ಹೊರಬಂದಾಗ, ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಸ್ಥಬ್ದನಾದ.
ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವನು ಕೂಡ ರಾಘವನ್ ಅದೇ ಯೂನಿಫಾರ್ಮ್, ಅದೇ ಟ್ಯಾಟೂ, ಅದೇ ಕ್ರೂರ ನೋಟ.
ಯಾರು ನೀನು? ನನ್ನ ಸೋಗು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಯಾಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ? ಎಂದು ಮೊದಲ ರಾಘವನ್ ಕಿರುಚಿದ.
ಎರಡನೇ ರಾಘವನ್ ನಕ್ಕ. "ನಾನು ನಿನ್ನ ಕಳೆದುಹೋದ ನೆನಪು ರಾಘವನ್. ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸುಮಾಳನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದು ಇದೇ ಟ್ಯಾಟೂ ಇರುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಅಲ್ವಾ? ನೀನು ಆ ಕೊಲೆಯನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ, ಆದರೆ ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ರಾಕ್ಷಸ ಅದನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಗ್ರಹಣದ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೊರಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.
ಅರುಣ್ ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನೋಡಿ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟಿದ್ದ. ಇಬ್ಬರು ರಾಘವನ್ಗಳು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದಾಡಿಕೊಂಡರು. ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದು ಕೋಣೆಯೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಹೊಡೆದರು ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು.
ಬೆಳಕು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿತು. ಒಬ್ಬ ರಾಘವನ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮೃತಪಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರಾಘವನ್ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ಎದ್ದು ನಿಂತು ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ.
ಅರುಣ್, ಎದ್ದೇಳು. ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸತ್ತುಹೋದ. ನಾನು ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಟ್ಟೆ, ಎಂದು ಜೀವಂತವಿದ್ದ ರಾಘವನ್ ಹೇಳಿದ.
ಅರುಣ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಎದ್ದು ಬಂದ. ಸರ್, ಯಾರು ಸತ್ತಿದ್ದು? ಆ ಕೊಲೆಗಾರನಾ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಭ್ರಮೆಯಾ?
ರಾಘವನ್ ನಕ್ಕ. ನಾನೇ ನಿಜವಾದ ರಾಘವನ್. ಬಾ, ಈಗ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹೋಗಿ ಆ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿರುವ ಶವವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯೋಣ. ನಾನು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ರಾಘವನ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದಾಗ, ಅರುಣ್ ಅವನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ. ಸರ್, ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ.
ರಾಘವನ್ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. ಏನು? ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸತ್ತ ಸುಮಾ ಅವರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಮಗನಿದ್ದ. ಅವನ ಹೆಸರು ಅರುಣ್ ಅಲ್ಲ ಅವನ ಹೆಸರು ಆದಿತ್ಯ. ಆ ಮಗು ಅಂದು ಬೆಡ್ ರೂಮಿನ ಕಪಾಟಿನೊಳಗೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ತಂದೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಿತ್ತು.
ರಾಘವನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಹಾರಿಹೋಯಿತು.
ಅರುಣ್ (ಆದಿತ್ಯ) ತನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾವನ್ನು ಬದಿಗೆ ಎಸೆದ. ಈ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಫೋಟೋ ಇರಲಿಲ್ಲ ಸರ್. ಅದು ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಲು ನಾನು ಹೂಡಿದ ತಂತ್ರ. ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಂದ ಆ ಎರಡನೇ ರಾಘವನ್ ಕೂಡ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸರ್ಜರಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ. ಅವನು ಸತ್ತಂತೆ ನಾಟಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಷ್ಟೇ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಶವ ಎದ್ದು ನಿಂತಿತು ರಾಘವನ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ.
ನಿಮ್ಮನ್ನು ಜೈಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುವುದು ನಮಗೆ ಸುಲಭವಿತ್ತು ಸರ್. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮಂತಹ ಪಾಪಿ ಸಾಯುವ ಮೊದಲು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದೆ. ಈ ಮನೆಯ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೈಕ್ರೋಫೋನ್ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ನಕಲಿ ಬಿಂಬದ ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕೊಂದ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸವಿವರವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ಆ ವಿಡಿಯೋ ಈಗಲೇ ಜಿಲ್ಲಾ ಪೊಲೀಸ್ ಕಚೇರಿಗೆ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಆಗಿದೆ. ಬಂಗಲೆಯ ಹೊರಗೆ ಪೊಲೀಸರ ಸೈರನ್ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು. ರಾಘವನ್ ಹತಾಶನಾಗಿ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತ. ಅವನು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಯಾರೂ ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಸತ್ಯ, ಇಂದು ಒಂದು ಕೃತಕ ಗ್ರಹಣದ ಮೂಲಕ ಬಯಲಾಗಿತ್ತು. ಗ್ರಹಣ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತೆ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ರಾಘವನ್ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯಾಟ ಹೂಡಿದ ಗ್ರಹಣ ಮಾತ್ರ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಮುಗಿಯುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ.
