.....असं म्हणतात मुली हया परक्या असतात, आणि हे बऱ्याच अंशी खरे आहे.
तीचे स्वतःचे घर कूठे असते...?? लग्न होईपर्यंतच तीच्या आई बाबाचे घर तिचे स्वतःचे घर असते लग्नानंतर ती तिच्या आईच्या घरी फक्त एक पाहुणी असते आणि सासरच्या घरी ती दुसऱ्याची मुलगी म्हणून असते... आणि हीच तिची ओळख अखेर पर्यंत असते. म्हणजे ती कुठेही असो परकी च असते.
मुलीला घरची लक्ष्मी म्हणतात पण ही लक्ष्मी तिचे संपूर्ण आयुष्य तिच्या अस्तित्वाच्या शोधात घालवते. आणि अशा परिस्थितीत ती विधवा झाली तर त्या मुलीचे आयुष्य उद्ध्वस्त होउन जाते .... नाही ती माहेरी सुखान राहु शकत आणि नाही सासरी तीला सुख मिळत.…
******************************
.....सीमा आरशासमोर बसून काहीतरी विचार करत होती....स्वतःकडे बघत असतानाच तिचे लक्ष तीच्या भांगे कडे गेली. तिला हातांनी स्पर्श करून ती तिच्या भांगेकडे पाहू लागली आणि मग अचानक तिचे डोळे भरून आले. मांग सुनी, गळा सुना पाहून सीमाला स्वत:वर ताबा ठेवता आला नाही आणि ती बेडवर पडून रडू लागली.
"आई आई...!!"
पिहू धावत सीमाजवळ येते.
"मम्मी... तू इथे झोपली आहेस आणि तिकडे मामी बघ, किती छान कपडे घालून बसली आहे...!!"
निष्पाप पिहू फक्त 5 वर्षांची होती, तिला माहित नव्हते की तिची आई तिच्या मामीप्रमाणे कपडे घालू शकत नाही आणि आजच्या दिवशी सजून सवरून बसु शकत नाही म्हणूनच ती बेडवर पडून रडत आहे आणि झोपलेली नाही.
"मम्मा... उठ...!!?"
पिहू जवळ आली आणि सीमाला उचलू लागली. पिहू जवळ येताच सीमाने गुपचूप डोळे पुसले आणि उठून पिहूला आपल्या कुशीत घेतले.
लहान पिहूने तिच्या छोट्या हातांनी आईचे अश्रू पुसायला सुरुवात केली.
........."मम्मा...उठ...!!!"
पिहू जवळ आली आणि सीमाला उचलू लागली. पिहू जवळ येताच सीमाने गुपचूप डोळे पुसले आणि उठून पिहूला आपल्या कुशीत घेतले.
लहान पिहू आपल्या चिमुकल्या हातांनी आईचे अश्रू पुसू लागली.
"मम्मा, तू का रडतेस...?"
"नाही बेटा, डोळ्यात काहीतरी गेल्यासारखं वाटतंय... तू बाहेर जाऊन खेळ..!"
पिहूला मांडीवर घेताना सीमा म्हणाली.
"नाही मम्मा...!! मी खेळलो, आता नाही खेळत... चल, तू पण नवीन साडी नेस. बघ काय सुंदर साडी नेसली आहे काकूंनी आणि तू अजून इथेच झोपली आहेस.
आणि तो अंश पण आता खेळत नाहीये, तो पण काकांसोबत ट्यूशनला गेला आहे, मग मी कोणासोबत खेळायचं...??"
निरागस पिहू खूप गोंडस चेहरा करत म्हणाली.
सीमाने पुन्हा पिहूला आपल्या मांडीवर घेतले आणि खोलीबाहेर आली.
"मम्मी... प्लीज पिहूला थोडा वेळ बाहेर घेऊन जा, माझी तब्येत ठीक नाहीये... आणि याच गोष्टीचा मला त्रास होतोय...!!!"
पिहूला आईला देताना सीमा म्हणाली. सीमाची आई बाहेर बसून टीव्ही बघत होती.
"का, तुझ्या तब्येतीला काय झालं आता... तू सकाळीच तर बरी होतीस...?"
"काही नाही आई... मला थोडं डोकं दुखतंय.....!!" सीमा तिच्या डोक्याला हात लावत म्हणाली.
“मला तुझी डोकेदुखी समजते, दरवर्षी करवा चौथच्या दिवशी तुझी तीच अवस्था होते. चल माझ्यासोबत बस.
सीमाच्या आईने सीमाचा हात धरून तिला जवळ बसवले.
"त्याच्या आठवणीत किती दिवस स्वतःला जाळणार, स्वतःचा नाही तर निदान पिहूचा तरी विचार कर...!"
"आई, तुला याविषयी बोलायचं असेल तर मी माझ्या खोलीत जातेय....?? हिला पण कुठेतरी नेऊ नकोस, मी सांभाळून घेईन...!!"
सीमा रागावून उभी राहिली.
"तूला त्याच्या विषयी काहीही बोलल तर तूला वाईट वाटतं... मी या मुलीला काही समजावूनही सांगू शकत नाही...!"
“मग, तू पुन्हा पुन्हा तेच तेच का बोलतेस… तुला माहित असताना की मी कार्तिकला विसरू शकत नाही…?” सीमा तिच्या आईला रागाने म्हणाली.
"हो, ठीक आहे, मी आता काही बोलणार नाही... सीमाचा हात धरत सीमाची आई म्हणाली.
"ये इथे बस, असं कर, बाहेर जा पिहूला कुठेतरी घेऊन. तु इथेच थांबली तर ती जास्तच दुःखी राहशील. बाहेर गेल्याने तुझं मन विचलित होंनार नाही आणि पिहूलाही बरं वाटेल. तू बोलत असशील तर मी पण येईन सोबत, मला ही घरी काही काम नाही...!!
तुझी वहिनी तिच्या मैत्रिणींसोबत रात्रीच्या तयारीत व्यस्त आहे, आणि अंशला यायला अजून उशीर आहे, तोपर्यंत तुझे वडील आणि रोहनही ऑफिसमधून येतील...!!
"आई, तू पण...!! मी तुला सांगितलं की माझं डोकं दुखतंय आणि मला कुठेही जायचं नाहीये...!"
"हो,, मला माहित आहे की तुला डोकेदुखी आहे की नाही….. आता माझ्याशी खोटे बोलू नकोस, शेवटी मी तुझी आई आहे…!"
"आई, तू पण तुझ्या मनोकामना पूर्ण करतेस मग काही पण असो...!! चल, बरं, तू पिहूची काळजी घे, मी येते तयारी करून...!!"
आईचे बोलणे ऐकून दोघेही हसू लागले. पिहू टीव्हीवर कार्टून पाहू लागली आणि सीमा कपडे बदलण्यासाठी तिच्या खोलीत गेली.
खोलीत आल्यावर सीमाने कपडे काढण्यासाठी कपाट उघडले. कपडे काढत असताना सीमाची नजर तिच्या लग्नाच्या साड़ीवर पडली, जीला पाहून सीमाला स्वतःवर नियंत्रण ठेवता आले नाही आणि ती पुन्हा लग्नाची साड़ी धरून रडू लागली. आणि ती स्वतःशीच म्हणू लागली.
"आज तोच दिवस होता...आम्ही दोघंही त्या दिवशी खूप आनंदी होतो. दरवर्षी करवा चौथला तू मला एकच लग्नाचा पोशाख घालायला लावायचास आणि त्याच मुद्द्यावर आम्ही भांडायचो. माझ्या नकारानंतरही मी ती साडी घालायची,
त्या दिवशीही जेव्हा मी पूर्ण तयारी करून तुझी वाट पाहत बसली होती आणि ती दुर्दैवी बातमी आली की तुझा अपघात झाला आणि तू माझ्या आयुष्यातून कायमचा निघून गेलास...!!"
सीमा त्याच कपाटाजवळ बसून तिचे जुने संभाषण आठवून रडत बसली.
पुढचा भाग...........
