The Download Link has been successfully sent to your Mobile Number. Please Download the App.
Continue log in with
By clicking Log In, you agree to Matrubharti "Terms of Use" and "Privacy Policy"
Verification
Download App
Get a link to download app
माणूस
शोध अखेरचा शोध पाखराचा आता या देह-वृक्षावरून उडण्याचा काळ आला, कळले नाही जगण्याचे नियम, खेळ हा नशिबाचा झाला. हिताचे की मोहाचे? या द्वंद्वातच अडकले हे प्राण, मिळवता मिळवता जग सारे, हरवून बसलो आत्मज्ञान. बळी पडलो त्या मोहाचा, जिथे वासनांचा गराडा होता, दोन मनांच्या युद्धाचा मग, अंतरी मोठा कल्लोळ होता. कुण्या सत्तेचा हुकूम होता झालेल्या कृतीमागे, कळले नाही प्रत्येक क्षणी, स्वभावाचे दोषच बसले, कायमचे या स्थानी. कळत असूनही वळले नाही, वेडे हे मन, स्वार्थ आणि अहंकाराचे, मांडले येथे रान. प्रयत्न फसले सुधारण्याचे, स्वतःच्या केलेल्या , न केलेल्या चुका नडल्या, स्वतःच रचलेल्या चक्रव्यूही, जीव हा माझा पडला. इच्छा आणि आकांक्षांचा, अखंड चालू खेळ, जीवनाच्या या गणितात मग, बसला नाही मेळ. ना कळला हा 'मी' मजला, ना बोध ईश्वराचा, व्यर्थचि सारा केला साठा, जड अशा संसाराचा. आत्मा व्याकुळ झाला आता, मुक्तीच्या या ओढीने, शोध संपला स्वतःचा आता, असे कां या प्रश्नाच्या जोडीने.
निद्रा ध्यान -रामरक्षा व मंत्र https://youtu.be/3x6PUOXzj8c?si=OCio_LDGSzbEhuHa
अभंग -नामस्मरण
पसायदान
दर्शन https://youtube.com/shorts/TgJpi-UzVhE?si=tnMiuhR6-M6p0UK0
नदी आणि सागर -प्रेरणादायक कविता https://youtube.com/shorts/ab8qgV6gJio?si=8uY61bUFMpJYRoqV
टीका
दोष तर दिसणारचं भव्य हॉटेलचे झाले उद्घाटन, स्वप्नांच्या वीटांवर उभारलेले ते सौंदर्य. प्रकाशाच्या झगमगाटात न्हाऊन निघालेल्या त्या वास्तूला जणू यशाचा मुकुट लाभला होता. भिंतींवर रंगांची मुक्त उधळण, रेषा-रेषांतून झिरपत होती कल्पकता; टाईल्स शुभ्र, नितळ, सममित— जणू परिश्रमांच्या कथा सांगणाऱ्या. तरीही नियतीने ठेवली होती एक लहानशी पोकळी— एका कोपऱ्यात एक टाईल लावायची राहिली होती नकळत. एका भिंतीवर दोन काळे डाग जणू अपूर्णतेची सही उमटवत उभे होते. उद्घाटनाला आले पाहुणे, स्वागत झाले सन्मानाने. मालकाने पुढे केली अभिप्रायाची वही— “मनातले लिहा,” असे नम्र आवाहन. नजर फिरली सभोवती, पण सौंदर्याचा विस्तार डोळ्यांत न भरता नजरा थबकल्या त्या रिकाम्या जागी— त्या दोन डागांवर, त्या एकट्या टाईलवर. वहीत उतरले शब्द— “भिंतीवर डाग आहेत, एक टाईल राहिली आहे; शोभेला बाधा आली.” क्षणभर स्तब्ध झाला मालक. हजारो टाईल्स, असंख्य रंगछटा, दिवसरात्र झिजलेले श्रम— सारे विरघळले एका दोषाच्या सावलीत. जीवनाचे रूपक ही कथा केवळ एका हॉटेलची नाही; ही कथा प्रत्येक मनुष्याची आहे. आपण उभे करतो आयुष्याची भव्य इमारत— स्वप्नांची, नात्यांची, कर्तृत्वाची. पण समाजाची नजर बहुतेकदा थांबते त्या एकाच अपूर्णतेवर. हजार गुण झाकोळले जातात, आणि एक दोष ठरतो ओळख. परंतु सत्य असे की— अपूर्णता हीच मानवतेची खूण आहे. निर्दोषपणा हा केवळ कल्पना; पूर्णत्व हे प्रयत्नांत दडलेले असते. तात्पर्य : जग दोष दाखवेल— ते त्याचे स्वभावधर्म. आपण मात्र आपल्या कर्तृत्वावर, प्रामाणिक श्रमांवर विश्वास ठेवावा. टाईल एक राहिली म्हणून भव्यतेचे मोल कमी होत नाही. दोन डागांनी संपूर्ण रंगपंचमी फिकी पडत नाही. म्हणून टीकेला नम्रतेने ऐकावे, पण आत्मविश्वास ढळू देऊ नये. कारण अखेरीस— अपूर्णतेतूनच पूर्णत्व जन्म घेत असते. गिरीश
कविता नदी आणि सागर नदी पोहोचते सागराच्या उंबरठ्यावर… क्षणभर थांबते. भीती दाटते तिच्या मनात — या अथांग सागरात विलीन व्हायचं? ती मागे वळून पाहते — डोंगरमाथ्यांतून सुरू झालेला प्रवास, जंगलांची साथ, खेड्यांतून वाहताना मिळालेलं आपलेपण, खाचखळग्यांची वाट, आणि संघर्षांची वळणं… आता समोर आहे सागर — असीम, अथांग, अनंत. आत गेल्यावर परत येणं शक्य नाही. मागे फिरणंही शक्य नाही, कारण प्रवाह थांबत नाही. मग धैर्य एकवटून ती टाकते एक पाऊल पुढे… स्वतःला अर्पण करते सागराला. आणि त्या विलीन होण्याच्या क्षणी तिला कळतं — ती हरवत नाही, तर विस्तारत जाते. तीच बनते त्या विशाल सागराचा अंश… अनंत, अमर, असीम. — gs
Copyright © 2026, Matrubharti Technologies Pvt. Ltd. All Rights Reserved.
Please enable javascript on your browser
