आज पुन्हा शहरात एक विचित्र शांतता आहे,
जणू कुणीतरी आवाजांचाच गळा दाबून टाकला आहे।
ती गल्ली, जिथे मुलं एकत्र खेळायची,
आता तिथे भिंती उगवल्या आहेत—
नावांच्या,
आणि भीतीच्या।
मंदिराची घंटाही उदास वाटते,
मस्जिदची अजानही थकलेली,
दोघेही जणू विचारत आहेत—
आमची काय चूक होती?
काल मी एका म्हाताऱ्या वडाच्या झाडाला रडताना पाहिलं,
त्याच्या फांद्यांवर
कधी ईदही विसावली होती,
आणि दिवाळीही।
आता त्याच्या सावलीत
लोक थांबत नाहीत,
फक्त पुढे निघून जातात
आपापली भीती छातीशी घट्ट धरून।
रात्रीने मला सांगितलं—
माणसाने स्वतःच्या सावलीशीच नातं तोडलं आहे,
आणि आता प्रत्येक चेहरा
आरशालाही घाबरतो।
पण कुठेतरी,
खूप दूर नाही,
अजूनही
या तुटलेल्या शहराचं
शेवटचं उजेड आहे।
— फ़ज़ल अबूबक्कर एसाफ
