વાર્તાનું શીર્ષક: અજાણ્યો કાગળ
ગામડાના એક નાના અને શાંત રેલ્વે સ્ટેશન પર રોજ સાંજે એક વડીલ આવીને બેસતા. તેમનું નામ રમણલાલ. ઉંમર વર્ષોની સરહદ વટાવી ચૂકી હતી, પણ આંખોમાં એક અનોખી ચમક અને રાહ જોવાનો અવિરત ભાવ હતો. દરેક ટ્રેન આવે, મુસાફરો ઉતરે અને સ્ટેશન ખાલી થઈ જાય, પણ રમણલાલ ત્યાં જ બેસી રહેતા.
સ્ટેશન માસ્ટર વિવેક રોજ આ દ્રશ્ય જોતો. એક દિવસ એનાથી રહેવાયું નહીં, એટલે એ રમણલાલ પાસે ગયો અને પૂછ્યું, "દાદા, હું છેલ્લા કેટલાય મહિનાઓથી જોઉં છું, તમે રોજ અહીં આવીને કલાકો સુધી બેસો છો. તમે કોની રાહ જુઓ છો?"
રમણલાલે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો, ખિસ્સામાંથી એક જૂનો, પીળો પડી ગયેલો કાગળ કાઢ્યો અને વિવેકની સામે ધર્યો. કાગળ પર માત્ર એટલું જ લખ્યું હતું: "હું પાછી આવીશ ત્યારે આ જ સ્ટેશન પર મળીશ."
વિવેકે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "આ કોણે લખ્યો છે?"
રમણલાલ ભૂતકાળની યાદોમાં ખોવાઈ ગયા અને બોલ્યા, "આ મારી પત્ની સુધાનો છેલ્લો કાગળ છે. પંદર વર્ષ પહેલાં એના પિયરથી પાછી આવતી વખતે એની ટ્રેન અકસ્માતનો ભોગ બની હતી. લોકો કહે છે કે એ આ દુનિયામાં નથી રહી, પણ મારું દિલ કહે છે કે એ જરૂર આવશે. એ ક્યારેય એનું વચન તોડે એવી નહોતી."
વિવેકની આંખો ભીની થઈ ગઈ. એણે વિચાર્યું કે પંદર વર્ષથી એક વ્યક્તિ અશક્ય લાગતી આશા પર જીવી રહી છે. વિવેકે દાદાનો હાથ પકડીને કહ્યું, "દાદા, સાચો પ્રેમ ક્યારેય અધૂરો નથી રહેતો. તમારી આ શ્રદ્ધા જ તમારી સુધાને તમારી આસપાસ જીવતી રાખે છે."
તે દિવસ પછી, વિવેક રોજ સાંજે રમણલાલ માટે ચા લઈને આવતો. બંને ટ્રેનની રાહ જોતા અને પ્રેમની વાતો કરતા. રમણલાલને હવે એક સાચો શ્રોતા મળી ગયો હતો, અને વિવેકને પ્રેમની સાચી વ્યાખ્યા સમજાઈ ગઈ હતી.
કદાચ સુધા શારીરિક રીતે ક્યારેય પાછી ન આવી, પણ રમણલાલના દિલમાં અને સ્ટેશનની એ બેન્ચ પર એ બંનેનો પ્રેમ કાયમ માટે અમર થઈ ગયો.
