" રાખમાંથી બેઠું થતું જીવન "
પળભર પહેલાં કંઈ ન હતું પળમાં ધરા ધ્રુજી ગઈ,
ઉછળતી-કૂદતી જિંદગી એ ક્ષણમાં જ થીજી ગઈ.
અસ્તવ્યસ્ત કરી નાખ્યું જીવન, એક ગોઝારા ભૂકંપે,
ઢોર ને ઢાંખર મર્યાં, માનવની જાન અને પૂંજી ગઈ.
પડ્યા ઉપર જ પાટું માર્યું આ કોરોના મહામારીએ,
થપાટ ના જાણે આ કેવી કુદરત જોરથી વીંઝી ગઈ.
ખોવાયા હસતા ચહેરા ને થઈ સુમસામ આખી વસ્તી,
કુદરતની આ આફત સામે, વિજ્ઞાનની પણ કૂંજી ગઈ.
રાખમાંથી બેઠા થવાની તાકાત દુનિયાની જોઈ "વ્યોમ",
જીવનના ઘડતર કાજે, આફતની આગ ખુદ બૂઝી ગઈ.
✍...© વિનોદ. મો. સોલંકી "વ્યોમ"
જેટકો (જીઈબી), મુ. રાપર
