નંદલાલના કાનમાં હજી પણ બંદૂકની ગોળીઓ અને ડાકુઓની ચીસો ગુંજી રહી હતી. ચારે તરફ ઘેરો અંધકાર હતો, અને કાળુના માથા પર થયેલા ઘામાંથી વહી રહેલું લોહી જમીન પરના સૂકા પાંદડા પર ટપકી રહ્યું હતું. નંદલાલે ઝડપથી તેના ખોળામાંથી સૂતેલા કિશનને ગાડામાં સાચવીને સુવડાવ્યો. તે ડરથી કાંપતો હતો, પણ તેને ખબર હતી કે આ સમયે તેણે ધીરજ ગુમાવવાની નથી.
"કાળુ, કાળુ... આંખો ખોલ, ભાઈ!" નંદલાલે કાળુને હળવેથી ઢંઢોળ્યો, પણ કાળુ તરફથી કોઈ પ્રતિભાવ ન આવ્યો.
સદભાગ્યે, વેપારી હોવાને કારણે નંદલાલની ગાડીમાં થોડી દવાઓ અને પ્રાથમિક સારવારનો સામાન હતો. ડાકુઓ માત્ર પૈસા અને કિંમતી માલ જ લૂંટી ગયા હતા, બાકીનો જીવનજરૂરી સામાન ગાડીમાં પડ્યો હતો.
નંદલાલે ગાડીમાંથી કપડાની પટ્ટીઓ, એક નાની શીશીમાં રહેલું જંતુનાશક પ્રવાહી અને પાણીની બોટલ કાઢી. ઝડપથી તેણે કાળુના માથાનો ઘા સાફ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો. કાળુનો શ્વાસ ધીમો પણ ચાલુ હતો, જે એક આશાનું કિરણ હતું.
નંદલાલ મનમાં વિચાર્યું: જો હું અહીં રોકાઈશ તો કાળુ લોહી વહી જવાથી મરી જશે, અને સવાર થતાં જ કદાચ ડાકુઓ પાછા ફરવાની શક્યતા પણ છે. ગમે તેમ કરીને મારે સવાર થાય તે પહેલાં કોઈ ગામ કે વસાહત સુધી પહોંચવું પડશે.
તેણે કાળુને પોતાના બળદગાડામાં મુશ્કેલીથી ઊંચકીને સુવડાવ્યો. કાળુ શરીરથી મજબૂત હોવાથી આ કાર્ય સરળ નહોતું, પણ જીવ બચાવવાની ધગશમાં નંદલાલે પૂરી તાકાત લગાવી દીધી.
હવે મુખ્ય સમસ્યા એ હતી કે રસ્તો બંધ હતો. પથ્થરો અને ઝાડી-ઝાંખરા ડાકુઓએ જાણી જોઈને મૂક્યા હતા જેથી કોઈ મદદ માટે બહાર ન જઈ શકે. નંદલાલે તેના ખભા પરથી દોરડું ખોલ્યું અને કાળુના ઘા પર મજબૂત પટ્ટી બાંધી.
પોતાના બળદગાડાને પાછળ વાળવાનું કામ અત્યંત કઠિન હતું, પણ તેણે ધીમે ધીમે બળદોને પાછા વાળ્યા. હવે નંદલાલને તે જ ભયાનક ચઢાણવાળો રસ્તો ઉતરીને પાછું જવું પડ્યું. રસ્તામાં ડાકુઓ હોય કે ન હોય, હવે તેણે ભાગ્ય પર ભરોસો મૂકવો પડ્યો.
નંદલાલે બળદોની લગામ પોતાના હાથમાં લીધી. તે પોતે થાકી ગયો હતો, પણ તેના બાળકની સુરક્ષા અને કાળુનો જીવ તેને આગળ વધવા માટે પ્રેરણા આપી રહ્યા હતા.
બળદો પણ જાણે પરિસ્થિતિની ગંભીરતા સમજી ગયા હોય તેમ, ધીમે ધીમે અને સાવધાનીપૂર્વક ગાડીને નીચે ઉતારવા લાગ્યા. રાતનો ત્રીજો પ્રહર ચાલી રહ્યો હતો. આકાશમાં ચાંદની આછી હતી, પણ એટલો પ્રકાશ હતો કે નંદલાલ રસ્તો જોઈ શકે.
આખરે, લગભગ બે કલાકની ધીમી અને ભયાનક મુસાફરી પછી, ગાડી ચઢાણવાળા રસ્તામાંથી ઉતરીને ખુલ્લા મેદાન તરફ આવી. દૂરથી તેને એક ઝાંખો પ્રકાશ દેખાયો – કદાચ તે કોઈ ગામડાની ઝૂંપડીનો દીવો હતો!
નંદલાલના શરીરમાં જાણે નવો જોમ આવ્યો. તેણે બળદોને ઝડપથી દોડાવ્યા. જેમ જેમ તે પ્રકાશની નજીક પહોંચતો ગયો, તેમ તેમ તેને કોઈકના ખડખડાટ હસવાનો અવાજ સંભળાવા લાગ્યો. આ હાસ્ય ડાકુઓ જેવું ભયાનક નહોતું, પણ તે સમય અને જગ્યાએ તે ખૂબ જ વિચિત્ર લાગતું હતું.
આ પ્રકાશ એક નાનકડી કુટિર માંથી આવી રહ્યો હતો, જે જંગલની ધાર પર હતી. બહાર એક વૃદ્ધ તાંત્રિક જેવો માણસ આડોઅવળો બેઠેલો હતો, અને તેની સામે એક લાકડાની ધૂણી સળગી રહી હતી. તે મોટેથી હસી રહ્યો હતો અને વિચિત્ર મંત્રોચ્ચાર કરી રહ્યો હતો
તાત્કાલિક સારવારની જરૂરિયાતને લીધે, નંદલાલ મજબૂરીથી તે તાંત્રિકની મદદ લેવા માટે તૈયાર થયો.
તાંત્રિકે કાળુના માથાનો ઘા જોયો અને કહ્યું, "લોહી ખૂબ વહી ગયું છે. અહીં નજીકમાં કોઈ વૈદ્ય નથી. પણ... મારી પાસે જડીબુટ્ટીઓ છે. જો તું મારા નિયમોનું પાલન કરે, તો હું આ નોકરને જીવતદાન આપી શકું છું."
નંદલાલે હર્ષથી સંમતિ આપી. તાંત્રિકે કાળુની સારવાર શરૂ કરી. સવાર થતા જ કાળુનો જીવ બચી ગયો હતો.
"મારો આભાર માનવાની જરૂર નથી," તાંત્રિકે નંદલાલને કહ્યું. "મારે બદલામાં તારી પાસેથી એક વચન જોઈએ છે. એવું વચન જે તારે જીવના ભોગે પણ પૂરું કરવું પડશે."
નંદલાલનું હૃદય એક ધબકારો ચૂકી ગયું.
"મારે તારી પાસે એ વચન જોઈએ છે કે તું આજથી ધન કમાવવા સાથે, આ શિવધાર જંગલના ડાકુઓના ત્રાસનો અંત લાવવાનો પ્રયત્ન કરીશ. તું ભલે વેપારી હોય, પણ તારે હવે વીર બનવું પડશે."
નંદલાલ એક શાંત વેપારી હતો. ડાકુઓ સામે લડવાની વાતથી તે કંપી ઊઠ્યો. પરંતુ પોતાના પર થયેલા અત્યાચાર અને કાળુનો બચી ગયેલો જીવ તેને સાક્ષી આપી રહ્યા હતા.
નંદલાલે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને મક્કમતાથી માથું ઊંચું કર્યું: "હું વચન આપું છું, બાબા. આજથી હું માત્ર વેપારી નહીં, પણ આ જંગલના લૂંટારાઓનો દુશ્મન બનીશ."
તાંત્રિકે ખુશ થઈને કુટિરમાંથી એક પ્રાચીન, તીક્ષ્ણ ધારવાળી સિદ્ધ કટાર બહાર કાઢી. "જ્યારે પણ તું કોઈ સારા હેતુ માટે તેનો ઉપયોગ કરીશ, તે તારું રક્ષણ કરશે. તારો માર્ગ કઠિન હશે, પણ તારો સંકલ્પ તને જીત અપાવશે." નંદલાલ કટાર લઈને અને વચન આપીને ધર્મપુર તરફ જવા રવાના થયો. તેના મનમાં હવે ડર નહોતો, પણ એક નવો ઉદ્દેશ્ય હતો.
તેની યોજના એક જ હતી: ડાકુઓના ત્રાસનો અંત લાવવા માટે ગામના યુવાનોને એકઠા કરવા.
ગઢ શિવાંજલિમાં જયસિંહના અત્યાચાર ચાલુ હતા, અને તેના સૈનિકો દરરોજ ગામલોકો પાસેથી પૈસા લૂંટતા હતા. અચાનક, એક રહસ્યમય યુવાન યોદ્ધા, ડકેત, અંધારામાં સક્રિય થયો.
મીરાં, જે અનિરુદ્ધ સિંહને ગુપ્ત માહિતી આપનાર હતી, તેણે સમાચાર આપ્યા: "ડકેત, આવતા અઠવાડિયે જયસિંહ તેમના ગુપ્ત ભંડારમાંથી દસ મણ સોનું ગઢની બહાર તેમના ભત્રીજા પાસે મોકલી રહ્યા છે. એ રસ્તો શિવધાર જંગલની વચ્ચેથી પસાર થાય છે."
અનિરુદ્ધસિંહ (ડકેત)એ આ સોનું લૂંટીને ગરીબ લોકોને વહેંચવાનો નિર્ણય કર્યો.
બીજી તરફ, નંદલાલે ધર્મપુરમાં યુવાનોને એકઠા કરીને ડાકુઓ સામે લડવા માટે એક નાનું દળ બનાવ્યું હતું. તેના દળમાં કાળુ સહિત લગભગ પંદર યુવાનો હતા, જેઓ લાકડીઓ, કુહાડીઓ અને દાતરડાંથી સજ્જ હતા.
નંદલાલે યોજના બનાવી: "આપણે સીધો હુમલો નહીં કરીએ. આપણે ડાકુઓને તે જ રીતે ફસાવીશું, જે રીતે તેઓ નિર્દોષ લોકોને ફસાવે છે."
એ રાત્રે, નંદલાલનું દળ શિવધાર જંગલના તે જ ચઢાણવાળા રસ્તા પર છાપો મારવા નીકળ્યું. તેઓએ જાણીજોઈને રસ્તા પર એક જૂની, ખાલી ગાડી મૂકી દીધી અને ઝાડીઓમાં છુપાઈ ગયા.
તે જ સમયે, ડકેત (અનિરુદ્ધસિંહ), રતન અને અન્ય બે વિશ્વાસુ યુવાનો સાથે, જયસિંહના સોનાના કાફલાની રાહ જોઈ રહ્યો હતો.
જયસિંહના સોનાનો કાફલો જંગલમાંથી પસાર થયો. અનિરુદ્ધસિંહે પોતાના તીરકામઠાથી કાફલાના ઘોડાઓને નિશાન બનાવ્યા. ગુંડાઓ ચોંકી ઊઠ્યા, અને સોનાની પેટીઓ લઈને ભાગવા લાગ્યા.
ભાગતા ગુંડાઓ અને તેમનું સોનું બરાબર તે જ બંધ રસ્તા તરફ આવ્યા, જ્યાં નંદલાલ અને તેનું દળ ડાકુઓની રાહ જોઈ રહ્યું હતું!
નંદલાલે જોયું કે આ કોઈ સામાન્ય ડાકુઓ નથી, પણ જયસિંહના સરકારી લૂંટારાઓ હતા. તેની યોજના અચાનક બદલાઈ ગઈ. ડાકુઓને ફસાવવાને બદલે, તે હવે જયસિંહના માણસો અને તેમના સોનાના લૂંટારાઓનો સામનો કરી રહ્યો હતો.
બંને ઘટનાઓ હવે એક જ જગ્યાએ આવીને ઊભી રહી હતી.
જ્યારે જયસિંહના ગુંડાઓ રસ્તો બંધ જોઈને ગભરાઈને હુમલો કરવાની તૈયારીમાં હતા, ત્યારે નંદલાલે ઝાડીઓમાંથી બહાર આવીને જોરથી બૂમ પાડી: "આ રસ્તો હવે ડાકુઓનો નથી, આ રસ્તો અમારા ડરનો અંત છે!"
તે જ ક્ષણે, અનિરુદ્ધસિંહ પણ ઝાડીમાંથી બહાર આવ્યા. તેણે નંદલાલ અને કાળુને જોયા, જેઓ તેની જેમ જ ગુંડાઓ સામે લડી રહ્યા હતા.
અનિરુદ્ધસિંહના મુખમાંથી નીકળ્યું: "કોણ છે તું, બહાદુર યોદ્ધા? તારું નામ શું છે?"
નંદલાલે પોતાની કટાર હવામાં ઊંચી કરીને કહ્યું: "મારું નામ નંદલાલ છે! એક વેપારી જેણે ડરવાનું છોડી દીધું છે!"
અનિરુદ્ધસિંહના હોઠ પર એક સ્મિત આવ્યું, તેણે પોતાનો માસ્ક સહેજ ઉપર કર્યો: "અને હું છું ' ડકેત'. લૂંટના ધનને તેના સાચા હકદારો સુધી પહોંચાડવા આવ્યો છું!"
આ સાંભળીને નંદલાલ અચંબામાં પડી ગયો. તે માત્ર ડાકુઓનો દુશ્મન બનવા નીકળ્યો હતો, પણ હવે તે ગઢના વારસદાર, એક રહસ્યમય લૂંટારા સાથે ખભેખભા મિલાવીને લડવા તૈયાર હતો.
હવે આ યુદ્ધનું શું પરિણામ આવશે?
શું નંદલાલ અને ડકેત મળીને જયસિંહની સેનાથી બચાવી શકશે અને શિવધાર જંગલના ડાકુઓનો અંત લાવી શકશે? જાણવા માટે વાંચતા રહો ડકેત.....
