दुसऱ्या दिवशी दुपारी मी मुंबई सोडली.ट्रेन हळूहळू स्टेशन सोडत होती. प्लॅटफॉर्म मागे सरकत होता, आणि त्या गर्दीत तिचा चेहरा शोधायचा मोह मी मुद्दाम टाळला.
कारण काही भेटी निरोपासाठी नसतात, त्या फक्त मनात जागा करून जातात.
खिडकीजवळ बसून मी बाहेर पाहत होतो. शहर बदलत होतं, इमारती कमी होत होत्या, आणि मन मात्र पहिल्यांदाच काही प्रश्न सोडून देत होतं.
फोन हातात होता. तिचा मेसेज येईल अशी अपेक्षा नव्हती. आणि आला तरी, त्यावर काय उत्तर द्यायचं हे ठरलेलं नव्हतं.
ट्रेन वेगात होती, पण आत कुठेतरी मी स्थिर होतो.
तीन दिवस गेले.
आमच्यात काहीच संवाद नव्हता. ना “काय करतेयस?” ना “पोहचलास का?” ना काही स्पष्टीकरण.
आणि तरीही ते silence रिकामं नव्हतं. ते आवश्यक होतं.
कारण काही नाती बोलण्यात नाही, तर न बोलण्यातच वाढतात.
चौथ्या दिवशी संध्याकाळी मी ऑफिसमधून परतत होतो.
रोजसारखाच रस्ता, रोजसारखी गर्दी, पण आज मन थोडं वेगळं होतं.
फोन व्हायब्रेट झाला.
मी स्क्रीन पाहिली.
ती होती.
एकच ओळ—
“आज समुद्र दिसतोय का?”
मी थोडा वेळ विचार केला. ती माझ्या शहरात नव्हती. पण प्रश्न माझ्याबद्दलही नव्हता.
तो प्रश्न होता— “तू अजून तिथे आहेस का?”
मी उत्तर दिलं—
“हो. अजूनही तसाच आहे. काठ बदलतो… पण समुद्र नाही.”
काही मिनिटांनी तिचा रिप्लाय आला—
“आज मी खूप वेळ स्वतःशी बोलले. उत्तर मिळालं नाही… पण आवाज ऐकू आला.”
मी हसलो. पहिल्यांदाच तिने माझ्याशी काहीतरी “शोधाबद्दल” शेअर केलं होतं.
त्या दिवसापासून आमची बोलणं सुरू झाली.
दररोज नाही. नियमाने नाही. अपेक्षेने नाही.
कधी एखादी ओळ, कधी एखादा प्रश्न, कधी फक्त एक emoji — 🌊
आणि मला ते पुरेसं वाटत होतं.
एक संध्याकाळी तिने लिहिलं—
“मी आदित्यला सगळं सांगितलं.”
हे वाचून मी फोन खाली ठेवला. घाई नव्हती. उत्तर देण्याची गरजही नव्हती.
काही गोष्टी आपल्यासाठी नसतात, पण आपल्यामुळे घडतात.
थोड्या वेळाने मी लिहिलं—
“तुला कसं वाटतंय?”
तिचा रिप्लाय लगेच आला—
“भिती आहे. पण पहिल्यांदाच अपराधी वाटत नाहीये.”
ते वाक्य वाचून मला कळलं— ती खरंच बदलत होती.
त्या रात्री मी खूप वेळ जागा होतो. तिच्याबद्दल विचार करत नव्हतो. स्वतःबद्दल विचार करत होतो.
माझं तिच्यावर प्रेम होतं का? हो.
पण आता ते तिला मिळवण्यासाठी नव्हतं, तिला समजून घेण्यासाठी होतं.
आठवड्यानंतर
तिने स्वतःहून विचारलं—
“आपण भेटू का… पण यावेळी उत्तरांसाठी नाही?”
मी लिहिलं—
“हो. फक्त चालायला.”
ती म्हणाली—
“पुन्हा मुंबईतच.”
त्या दिवशी मी आधीच Marine Drive वर पोहोचलो होतो.
समुद्र तसाच होता. पण मी वेगळा होतो.
आणि काही वेळात ती आली.
या वेळी तिच्या नजरेत संभ्रम नव्हता, निश्चयही नव्हता.
फक्त प्रामाणिक शांतता होती.
ती माझ्या शेजारी चालत म्हणाली—
“मी अजूनही स्वतःला शोधतेय. पण आता पळत नाही.”
मी काहीच बोललो नाही. कारण काही वाक्यांना प्रतिसाद लागत नाही, साथ लागते.
आम्ही चालत राहिलो.
कोणी हात धरला नाही. कोणी वचन दिलं नाही. कोणी भविष्य रंगवलं नाही.
पण त्या चालण्यात एक गोष्ट स्पष्ट होती—
काही नाती एकत्र सुरू होत नाहीत, ती हळूहळू एकमेकांच्या शेजारी उभी राहतात.
आणि कधी तरी, वेळ योग्य ठरला तर… ती आपोआप नाव घेतात. त्या दिवशी आम्ही Marine Drive वर चालत होतो.
समुद्र शांत होता, पण अचानक तिचा फोन वाजला.
ती थांबली.
स्क्रीन पाहिली.
नाव दिसताच तिच्या चेहऱ्यावरची शांतता क्षणात नाहीशी झाली.
“आदित्य आहे,” ती हळूच म्हणाली.
मी काहीच बोललो नाही.
पण आत कुठेतरी जाणवलं —
हा कॉल साधा नाही.
ती फोन उचलून थोडी दूर गेली.
समुद्राचा आवाज, रस्त्याचा गोंगाट —
पण तिचा आवाज मात्र स्पष्ट ऐकू येत होता.
“मी सांगितलं ना… मला थोडा वेळ हवा आहे.”
“नाही, मी तुला दुर्लक्ष करत नाहीये.”
“आदित्य, समजून घे.”
तिचा आवाज हळूहळू चढत गेला.
आणि मग अचानक —
“कारण मी खोटं जगत नाहीये आता!”
हे वाक्य ऐकताच मी जागीच थांबलो.
ती फोन कट करून परत आली.
डोळे थोडे लाल झाले होते.
हात थरथरत होते.
मी विचारलं नाही “काय झालं?”
कारण काही उत्तरं प्रश्नांपेक्षा जास्त मोठी असतात.
ती स्वतःच म्हणाली —
“तो इथेच आहे.”
मी एक क्षण गोंधळलो.
“इथे?”
“हो. मुंबईत.
त्याला संशय आला… आणि तो स्वतः आला.”
त्या क्षणी
समुद्र, हवा, गर्दी —
सगळं मागे पडलं.
फक्त एक गोष्ट समोर होती —
संघर्ष.
समोरासमोर
पाच मिनिटांत
तो दिसला.
उंच, आत्मविश्वासात चालणारा,
पण नजरेत अस्वस्थता लपवणारा.
तो सरळ तिच्यापाशी आला.
मग माझ्याकडे पाहिलं.
“हा कोण?”
आवाज शांत होता… पण प्रश्न धारदार.
ती थोडी पुढे आली.
पहिल्यांदाच मी तिला ठाम पाहिलं.
“हा तो आहे…
ज्याच्यापासून मी पळत होते.”
आदित्यने माझ्याकडे पाहून हसण्याचा प्रयत्न केला.
“समजलं,” तो म्हणाला.
“म्हणजे म्हणूनच हे सगळं.”
मी शांत राहिलो.
कारण ही लढाई माझी नव्हती.
ती तिची होती.
पण आदित्य पुढे आला.
आवाज थोडा चढला.
“इतक्या दिवसांचं नातं असं सोडून देणार?”
“याच्यासाठी?”
तेव्हा मी पहिल्यांदाच बोललो —
“नाही.
स्वतःसाठी.”
तो एक क्षण गप्प झाला.
तिच्याकडे पाहिलं.
आणि तिने ते केलं —
ज्याची तिलाही कल्पना नव्हती.
ती म्हणाली —
“मी तुला सोडत नाहीये.
मी स्वतःला वाचवत आहे.”
ते शब्द पडताच
काहीतरी तुटल्याचा आवाज आला.
कदाचित नातं.
कदाचित भ्रम.
आदित्य काही बोलला नाही.
एक कटाक्ष टाकला,
आणि निघून गेला.
नंतर
ती तिथेच उभी राहिली.
श्वास खोल, पण स्थिर.
मी तिच्याजवळ गेलो नाही.
कारण आत्ता तिला आधार नव्हे —
जागा हवी होती.
थोड्या वेळाने ती माझ्याकडे वळली.
डोळ्यांत भीती होती.
पण पळायची नाही.
ती म्हणाली —
“हे सगळं माझ्यामुळे झालं.”
मी हळूच म्हणालो —
“नाही.
हे सगळं खरं झालं.”
ती बसली.
समुद्राकडे पाहत म्हणाली —
“आता पुढे काय?”
मी उत्तर दिलं नाही.
कारण action संपलेला नव्हता.
तो आता सुरू झाला होता.
शेवटची ओळ (या भागाची)
त्या दिवशी
कोणी जिंकलं नाही.
कोणी हरलं नाही.
पण तीन लोकांचं आयुष्य
एकाच संध्याकाळी
कायमचं बदललं.
ती मला अजयनबद्दल सगळं सांगत होती.
तो कसा तिच्या आयुष्यात आला,
ती खूप खचलेली असताना त्याने कसा तिला सावरलं,
तिच्या पडत्या काळात कसा सोबत उभा राहिला,
आणि कधी हळूहळू ते नातं कसं सुरू झालं.
ती शांतपणे बोलत होती, पण प्रत्येक वाक्य माझ्या छातीत खोल बसत होतं.
“आम्ही एकमेकांना खूप वर्षांपासून ओळखतो,”
ती म्हणाली.
“तुलाही मी लहानपणापासून ओळखते…
पण आपली भेट कधीच जास्त झाली नाही.
तू गावात, मी मुंबईत.”
मी काही बोललो नाही.
ती पुढे म्हणाली—
“अजयने मला मदत केली होती. ते सगळं मी विसरू शकत नाही. तो कसा ही असला… मी त्याच्यासोबतच राहीन.”
हे ऐकून माझ्या पोटात गोळा आला. दुखावलं. राग आला. पण त्याहून जास्त — माझ्याबद्दल गैरसमज तयार झाले आहेत असं जाणवलं.
मी शांतपणे म्हणालो—
“तुला एक गोष्ट सांगायची आहे… मी कधीच त्याच्या विरोधात तुला काही बोललो नाही. पण तुला जे सांगितलं गेलंय… ते सगळं खरंच आहे का, हे मला स्वतः पाहायचं आहे.”
ती थोडी घाबरली. “तू काय करणार आहेस?”
मी उत्तर दिलं—
“फक्त भेटणार आहे. हिंमत असेल तर सत्याला सामोरं जायला.”
भेट
संध्याकाळ झाली होती. मी दिलेल्या पत्त्यावर गेलो.
तो एका टपरीसमोर उभा होता. दारूचा वास दूरवरूनच येत होता. हातात बाटली. डोळ्यांत तोल गेलेला राग.
मी त्याला पाहिलं. तो मला पाहताच हसला— तो हसणं नव्हतं, तो उपहास होता.
“आलास तर,” तो ओरडला. “हिच्यासाठी काय काय केलंय मी… तुला माहिती आहे का?”
मी शांत राहिलो. कारण तो शांत नव्हता.
तो अचानक माझ्या अंगावर आला. हात उचलला. धक्का दिला.
“ती फक्त माझी आहे,” तो किंचाळला. “मी तिला माझ्याशिवाय कुणाची होऊ देणार नाही. आणि कुणी प्रयत्न केला… तर त्याला किंमत मोजावी लागेल.”
त्या क्षणी माझ्या अंगातलं सगळं रक्त तापलं. क्षणभर मला काहीच दिसेना.
मीही त्याची गच्ची पकडली.
