૨૮. કલાકારનું આશ્રય અને ઇતિહાસનું યુદ્ધ
સીન નદી પરથી આવતો ઠંડો પવન તેમના કપડાંની આરપાર જઈ રહ્યો હતો, પણ તેમના શરીરમાં રહેલો ભય અને એડ્રેનાલિન તેમને ગરમ રાખી રહ્યા હતા. ભૂગર્ભ પુસ્તકાલયના વિનાશનું દ્રશ્ય તેમના મનમાંથી ખસતું નહોતું. ઈઝાબેલ તેમને પેરિસની સાંકડી, ભૂલભુલામણી જેવી ગલીઓમાંથી દોરી રહી હતી, દરેક વળાંક પર સાવધાનીથી નજર નાખતી.
"આપણે ક્યાં જઈ રહ્યા છીએ?" આદિત્યએ શ્વાસ લેતા પૂછ્યું, સમયને હજુ પણ મજબૂતીથી પકડી રાખ્યો હતો.
"એક બીજા સુરક્ષિત સ્થળે," ઈઝાબેલે કહ્યું. "ગાર્ડિયન્સ માત્ર વિદ્વાનો અને પુસ્તકપ્રેમીઓ નથી. અમે સમાજના દરેક વર્ગમાં છીએ. જ્યાં આપણે જઈ રહ્યા છીએ તે જગ્યા એવી છે જ્યાં ઓર્ડર ક્યારેય શોધવાની કલ્પના નહીં કરે."
તેઓ લેટિન ક્વાર્ટરની ભીડથી દૂર, એક શાંત વિસ્તારમાં પહોંચ્યા. ઈઝાબેલ એક જૂની, કલાત્મક ઈમારત પાસે ઊભી રહી અને એક મોટા, લાકડાના દરવાજા પર એક ખાસ લયમાં ટકોરા માર્યા. થોડીવાર પછી, દરવાજો ખુલ્યો અને એક વૃદ્ધ માણસ બહાર આવ્યો. તેના વાળ સફેદ હતા, કપડાં પર રંગના ડાઘા હતા અને તેની આંખોમાં જીવનભરના અનુભવની સમજદારી હતી.
"ઈઝાબેલ, દીકરી," તે નરમ અવાજે બોલ્યો. "માર્કે મને સંકેત આપ્યો હતો. અંદર આવો, જલદી."
તેઓ એક મોટા, ઊંચી છતવાળા સ્ટુડિયોમાં દાખલ થયા. આ એક કલાકારનું આશ્રયસ્થાન હતું. ચારેબાજુ મોટા કેનવાસ પડ્યા હતા, જેના પર અધૂરા ચિત્રો હતા. હવામાં ટર્પેન્ટાઇન અને તેલના રંગોની તીવ્ર ગંધ હતી. આ અંધાધૂંધી અને સર્જનાત્મકતાની વચ્ચે, એક પ્રકારની શાંતિ હતી.
"આ મોન્સિયર ક્લાઉડ છે," ઈઝાબેલે પરિચય આપ્યો. "તેઓ પણ અમારામાંથી એક છે. તેમની કળા તેમની ઢાલ છે."
ક્લાઉડે હૂંફાળું સ્મિત આપ્યું અને તેમની નજર સમય પર ગઈ. "એક યુવાન કલાકાર," તે બોલ્યો. "તારી આંખોમાં કલ્પનાની દુનિયા છે. અહીં તમે સુરક્ષિત છો."
આદિત્ય અને સંધ્યાએ થોડો રાહતનો શ્વાસ લીધો, પણ તેઓ જાણતા હતા કે આ શાંતિ ક્ષણિક છે. તેમની પાસે માત્ર બે દિવસથી થોડો વધુ સમય હતો.
ઈઝાબેલે થેલામાંથી કાઢેલા ધાતુ અને સ્ફટિકના સ્તંભો અને ચર્મપત્રો ટેબલ પર મૂક્યા. "આપણી યોજના એ જ છે. આપણે સેક્રે-ક્યોરની નીચેની કેટકોમ્બ્સમાં આ જ્ઞાન-સ્તંભોને સ્થાપિત કરવા પડશે. પણ મોન્ટમાર્ટની નીચેનો ભાગ શહેરના બીજા ભાગો કરતાં વધુ જટિલ અને જૂનો છે. આપણને એક ચોક્કસ નકશાની જરૂર પડશે."
"પુસ્તકાલયમાં જે નકશો હતો તે કદાચ હવે રાખ થઈ ગયો હશે," આદિત્યએ નિરાશાથી કહ્યું.
"હા, પણ તેની એક બીજી નકલ છે," ઈઝાબેલે કહ્યું. "તે સોર્બોન યુનિવર્સિટીના ઐતિહાસિક આર્કાઇવ્સમાં છે. પ્રોફેસર એલેન મોરો પાસે છે. તે પણ ગાર્ડિયન્સના મિત્ર છે. આપણે તેમની પાસેથી તે મેળવવો પડશે."
"હું તમારી સાથે આવીશ," આદિત્યએ તરત જ કહ્યું.
"ના," સંધ્યાએ મક્કમતાથી કહ્યું. "તમે અહીં સમય સાથે રહો. તે અત્યારે સૌથી વધુ મહત્વનો છે. હું અને ઈઝાબેલ જઈશું. બે સ્ત્રીઓ યુનિવર્સિટીના કેમ્પસમાં ઓછું ધ્યાન ખેંચશે."
આદિત્ય દલીલ કરવા માંગતો હતો, પણ સંધ્યાની આંખોમાં રહેલી દ્રઢતા જોઈને તે ચૂપ થઈ ગયો. તે જાણતો હતો કે સંધ્યા માત્ર એક માતા જ નહીં, પણ એક કુશળ અને બુદ્ધિશાળી યોદ્ધા પણ હતી.
જ્યારે સંધ્યા અને ઈઝાબેલ યોજના બનાવી રહ્યા હતા, ત્યારે આદિત્યએ એક ખૂણામાં જઈને પોતાનો ફોન કાઢ્યો. તેણે એક નંબર ડાયલ કર્યો – સાહસનો. ઘણા રિંગટોન પછી, ફોન ઉપડ્યો, પણ બીજી બાજુથી અવાજને બદલે માત્ર પવન અને તૂટક તૂટક સિગ્નલનો અવાજ આવ્યો.
"સાહસ? બેટા, તું મને સાંભળી શકે છે?" આદિત્યએ ઉતાવળથી કહ્યું. "અમે... અમે મુસીબતમાં છીએ. પેરિસમાં."
"...પપ્પા...? ...સિગ્નલ...નથી... તમે ક્યાં...? ...અલ-ખાર્ગા..." સાહસનો અવાજ તૂટક-તૂટક આવ્યો અને પછી લાઈન કપાઈ ગઈ.
અલ-ખાર્ગા. ઇજિપ્તનું એક દૂરસ્થ રણદ્વીપ. સાહસ દુનિયાના બીજા છેડે હતો, સંપર્કની બહાર. આદિત્યના ખભા ઝૂકી ગયા. તેઓ ખરેખર એકલા હતા.
બીજી બાજુ, સમય મોન્સિયર ક્લાઉડના કેનવાસ અને રંગોથી મંત્રમુગ્ધ થઈ ગયો હતો. ક્લાઉડે તેને એક નાનું ડ્રોઈંગ બોર્ડ અને કોલસો આપ્યો. "તારા મનમાં જે હોય તે દોર, દીકરા. ક્યારેક કળા શબ્દો કરતાં વધુ કહી જાય છે."
સમયે ફરીથી આંખો બંધ કરી. સર્પ-હૃદય તેના હાથમાં એક શાંત, લયબદ્ધ ગતિથી ધબકી રહ્યું હતું. આ વખતે તે કોઈ નકશો નહોતો દોરી રહ્યો. તેના હાથમાંથી જે આકાર ઉભરી રહ્યો હતો તે એક ચહેરાનો હતો – એક માણસનો ચહેરો, જેની આંખો બરફ જેવી ઠંડી અને ક્રૂર હતી, અને હોઠ પર એક ઘમંડી સ્મિત હતું. ચહેરાની પાછળ, તેણે એક કાળો, ધુમાડા જેવો સૂરજ દોર્યો.
જ્યારે તેણે આંખો ખોલી, ત્યારે ઈઝાબેલ અને સંધ્યા તેની પાછળ ઊભા હતા.
"આ કોણ છે?" સંધ્યાએ ધીમેથી પૂછ્યું.
ઈઝાબેલે ચિત્ર તરફ જોયું અને તેનો શ્વાસ અટકી ગયો. "કાઉન્ટ વોલ્કોવ," તે ગણગણી. "તેણે તેને જોયો. સર્પ-હૃદયે તેને દુશ્મનનો ચહેરો બતાવ્યો છે."
આ ચિત્ર એ વાતનો પુરાવો હતો કે સમય અને સર્પ-હૃદય વચ્ચેનું જોડાણ વધુ ગાઢ બની રહ્યું હતું. પણ તે એક ભયાનક ચેતવણી પણ હતી.
"હવે આપણે જવું જ પડશે," સંધ્યાએ દ્રઢતાથી કહ્યું.
સંધ્યા અને ઈઝાબેલ સોર્બોન યુનિવર્સિટી જવા નીકળ્યા. તેમણે સામાન્ય વિદ્યાર્થીઓ જેવા દેખાવા માટે પોતાના પોશાક બદલી નાખ્યા હતા. યુનિવર્સિટીનું પ્રાંગણ વિદ્યાર્થીઓથી ભરેલું હતું, પણ તેમની વચ્ચે પણ સંધ્યાની તાલીમબદ્ધ આંખો શંકાસ્પદ ચહેરાઓ શોધી રહી હતી – એવા લોકો જેઓ વિદ્યાર્થીઓ નહોતા લાગતા, જેઓ માત્ર નિરીક્ષણ કરી રહ્યા હતા.
તેઓ પ્રોફેસર મોરોના કાર્યાલયમાં પહોંચ્યા. તે એક નાની ઉંમરના, ગભરાયેલા દેખાતા માણસ હતા. તેમણે દરવાજો બંધ કર્યો અને બારીના પડદા ખેંચી લીધા.
"મને ભય હતો કે તમે આવશો," તેમણે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું.
"ઓર્ડરના લોકો અહીં હતા. તેઓ મારા પર નજર રાખી રહ્યા છે. તેઓ જાણે છે કે મારી પાસે નકશો છે."
"શાંત રહો, પ્રોફેસર," ઈઝાબેલે કહ્યું. "બસ અમને નકશો આપી દો. અમે તેને સુરક્ષિત રીતે લઈ જઈશું."
મોરોએ પોતાના ડેસ્કના એક ગુપ્ત ખાનામાંથી એક લાંબો, નળાકાર ડબ્બો કાઢ્યો. પણ જેવો તેણે તે સંધ્યાને આપ્યો, કાર્યાલયનો દરવાજો ધડાકા સાથે ખુલ્યો.
બે ઊંચા, કાળા કોટ પહેરેલા માણસો અંદર ધસી આવ્યા. તે જ માણસોમાંનો એક હતો જેણે જીન-પિયરની દુકાન પર હુમલો કર્યો હતો.
"તમે બહુ મોટી ભૂલ કરી રહ્યા છો," તે ઠંડા અવાજે બોલ્યો.
ઈઝાબેલે પ્રોફેસરને ધક્કો મારીને બાજુ પર કર્યો, જ્યારે સંધ્યાએ તરત જ પોતાની પાસે છુપાવેલું એક નાનું પણ તીક્ષ્ણ કાગળ કાપવાનું ચાકુ કાઢ્યું. તે કોઈ હથિયાર નહોતું, પણ તેના હાથમાં તે ઘાતક બની શકતું હતું.
"નકશો અમને આપી દો," પેલા માણસે કહ્યું.
"ક્યારેય નહીં," સંધ્યાએ જવાબ આપ્યો અને નળાકાર ડબ્બો ઈઝાબેલ તરફ ફેંક્યો. "ભાગ, ઈઝાબેલ! હું આમને રોકીશ!"
ઈઝાબેલે એક ક્ષણ પણ બગાડ્યા વિના બારી ખોલી અને નીચે આવેલી છત પર કૂદી પડી. એક માણસ તેની પાછળ ગયો, પણ સંધ્યા બીજા માણસની સામે દીવાલ બનીને ઊભી રહી.
દસ વર્ષના નિવૃત્ત જીવન પછી પણ, તેના શરીરમાં યોદ્ધાની સ્ફૂર્તિ હજુ જીવંત હતી. તે માણસ તાકાતવાર હતો, પણ સંધ્યા વધુ ચપળ હતી. તેણે ડેસ્ક પર પડેલા ભારે પુસ્તકો તેના પર ફેંક્યા, ખુરશીઓ આડી પાડીને અવરોધ ઉભો કર્યો. આ લડાઈ શક્તિની નહીં, પણ સમય કમાવવાની હતી. તેણે પેલા માણસને એટલી વાર રોકી રાખ્યો કે ઈઝાબેલને ભાગી જવાનો મોકો મળી ગયો.
અંતે, માણસે તેને પકડી પાડી, પણ સંધ્યાએ પોતાનું કામ કરી દીધું હતું. તેણે હાર નહોતી માની, પણ વ્યૂહાત્મક પીછેહઠ કરી હતી. તે માણસ ગુસ્સામાં ગર્જ્યો કારણ કે નકશો જતો રહ્યો હતો.
સંધ્યા ઝડપથી કોરિડોરમાં ભાગી અને વિદ્યાર્થીઓની ભીડમાં ભળી ગઈ. થોડીવાર પછી, તે યુનિવર્સિટીની બહાર ઈઝાબેલને મળી, જે હાંફી રહી હતી પણ તેના હાથમાં નકશો સુરક્ષિત હતો.
તેઓ જ્યારે ક્લાઉડના સ્ટુડિયોમાં પાછા ફર્યા, ત્યારે તેમના ચહેરા પર વિજય અને ચિંતા બંનેના ભાવ હતા.
"અમને નકશો મળી ગયો," ઈઝાબેલે કહ્યું. "પણ હવે તેઓ જાણે છે કે આપણી પાસે શું છે. તેઓ જાણશે કે આપણે શું કરવાની યોજના બનાવી રહ્યા છીએ. તેઓ આપણને સેક્રે-ક્યોર પહોંચતા રોકવા માટે બધું જ કરશે."
આદિત્યએ નકશો ખોલ્યો. તે મોન્ટમાર્ટની નીચેની પ્રાચીન કેટકોમ્બ્સનો એક જટિલ, હાથથી દોરેલો નકશો હતો. તેના પર ચિહ્નિત સ્થાનો હતા – પ્રાચીન શક્તિના કેન્દ્રો.
હવે તેમની પાસે યોજના હતી, સાધનો હતા અને નકશો પણ હતો. પણ તેમનો દુશ્મન પહેલા કરતાં વધુ સાવચેત અને ખતરનાક બની ગયો હતો. શિયાળુ અયનકાળ નજીક આવી રહ્યો હતો. પેરિસનું યુદ્ધ હવે છુપાઈને લડવાનું નહોતું રહ્યું, તે ખુલ્લી ચેતવણીમાં ફેરવાઈ ગયું હતું.
(ક્રમશઃ)
