अध्याय ४
-------------
विश्वासघाताचा चेहरा
--------------------------
गुहेतील वातावरण थंड आणि कुबट होते. जळणाऱ्या मेणबत्त्यांच्या मंद प्रकाशात वेदीवरची सोनल आणि तिच्यासमोर उभा असलेला काळी झगा घातलेला माणूस अस्पष्ट दिसत होता. आदित्यच्या पिस्तुलाची नळी त्या अज्ञात माणसाकडे रोखलेली होती.
“हात वर कर! सोनलला सोड!” आदित्यच्या आवाजात तीव्रता होती, पण त्याचा श्वास अनियमित झाला होता.
तो माणूस हळूच वळला. त्याच्या रक्ताने माखलेल्या चेहऱ्यावरचे भयंकर जखमा मेणबत्त्यांच्या प्रकाशात अधिक क्रूर दिसत होते. त्याचे डोळे मोठे, पांढरेशुभ्र आणि निर्जीव होते, जणू कोणीतरी त्याच्यातून आत्म्याचा अंश काढून घेतला होता.
आदित्यला क्षणभर त्याच्या डोळ्यांवर विश्वास बसला नाही. त्याच्या हातातली पिस्तूल थरथरली, पण त्याने स्वतःला सावरले. आदित्यला त्याला पाहताच एक तीव्र धक्का बसला. कारण तो माणूस आदित्यच्या ओळखीतला होता.
तो माणूस म्हणजे दुसरा तिसरा कोणी नसून...
.
.
.
कॉन्स्टेबल पाटील होता!
.
.
.
साधारण दहा मिनिटांपूर्वी....
जेव्हा आदित्य ते भुयार पाहून पाटील व शिंदे यांना सांगतो,
"पाटील...! शिंदे...! मी आत जात आहे...! जर मी वीस मिनिटांत परतलो नाही, तर मला फॉलो करू नका...! सरळ हेडक्वार्टरला कॉल करा आणि सांगा की मी विहिरतल्या गूढ भुयारात प्रवेश केला आहे. माझ्या जिवाला धोका आहे...!"
आदित्य आतमध्ये गेल्यानंतर विहिरीच्या वर कठड्याजवळ उभा असलेला पाटील म्हणतो, "शिंदे, मी लघुशंका करायला जातोय."
"ठीक आहे. पण लवकर ये. मला एकट्याला इथे भीती वाटते." शिंदे घाबरत म्हणाला.
पाटील तिथून निघाल्यानंतर त्याला माहीत असलेला एक रस्ता जो त्या विहिरीजवळ असलेल्या एका घरातून भुयारात जात होता, तिथे गेला आणि तिथून तो भुयारात शिरला.
भुयारात...
"पाटील...! तू....?"
आदित्यच्या तोंडातून एक तीव्र, विश्वासघातकी किंकाळी बाहेर पडली. हा धक्का सोनलच्या बेपत्ता होण्यापेक्षा आणि रमेशच्या मृत्यूपेक्षाही मोठा होता.
पाटील, त्याचा सर्वात विश्वासू सहकारी. जो त्याच्या प्रत्येक तपासात शांतपणे त्याच्यासोबत उभा राहिला. जो रात्रीच्या भयाण शांततेत घाबरला होता.
"होय, सर. पाटीलच," पाटीलच्या आवाजात उपहास आणि अमानवी आनंद होता. त्याच्या तोंडातून निघालेले शब्द त्याचे स्वतःचे नव्हते, तर ते दुसऱ्या एका अज्ञात खोल आणि घोगऱ्या आवाजाचे प्रतिध्वनी होते.
"तू... हे तू करत आहेस? तू आहेस... तो माणूस?" आदित्यने विश्वास बसत नसलेल्या स्वरात विचारले.
पाटीलने मोठ्याने विद्रूप हास्य केले. ते हसणे गुहेच्या भिंतींवर घुमले आणि सोनलच्या अंगावर शहारे आले, जरी तिच्या डोळ्यांवर पट्टी होती.
"माणूस? नाही, आदित्य! मी आता फक्त धारक (Host) आहे. मी मार्गदर्शक आहे! मी माध्यम आहे! "रुधिरारंभ" माझ्यामध्ये आहे! तो पंधरा वर्षांपूर्वी माझ्यामध्ये आला, आणि तो तुझ्यावर पाळत ठेवून होता. तुझ्या प्रत्येक कृतीवर, प्रत्येक विचारांवर!"
पाटीलने हातातला गूढ प्रतीक असलेला खंजीर हळूच वेदीवरच्या दगडावर टेकवला. खंजीरावर ताजे रक्त साठले होते.
"आणि तू..." पाटीलने डोळे विकृत करून आदित्यकडे पाहिले. "तू आंधळा राहिलास! तू माझ्या बाजूला उभा राहिलास, आणि मी तुला प्रत्येक टप्प्यावर चुकीच्या दिशेने नेत होतो! सोनलने लिहिलेला कागद... तो तिनेच लिहिला होता, पण मी तिला धमकी देऊन तो माझ्यासाठी लिहून घेतला होता, जेणेकरून तू इथे येशील! या विहिरीपर्यंत! माझ्या वेदीपर्यंत!"
आदित्यला आता कॅमेऱ्यातील ती गोष्ट आठवली—रमेश कदमच्या फोटोत पोलीस शिपाई दिसत होते. तो पाटील होता.
"रमेश कदमला तू मारलेस?" आदित्यच्या आवाजात आता क्रोध होता.
"रमेश? अरे, तो अल्पसंतुष्ट माणूस होता! तो जंगलातील अंधश्रद्धांवर डॉक्युमेंटरी बनवत होता. त्याला रुधिरारंभचे सामर्थ्य दाखवण्यासाठी, मी त्याला प्रतीक कोरण्यास सांगितले. आणि जेव्हा त्याने अमानवी पाऊलखुणा कॅमेऱ्यात कैद केल्या, तेव्हा त्याला मुक्ती देणे आवश्यक होते!" पाटील हसला.
"माधवीला... माझ्या बहिणीला तू मारलेस?"
पाटीलच्या डोळ्यांतील पांढरा रंग अधिक तीव्र झाला. त्याच्या चेहऱ्यावर क्षणभर दुःख आले, पण लगेच ते क्रौर्यात बदलले.
"माधवी! ते रक्त... ते खूप शुद्ध होत! खूप शांत होत! पण मी तेव्हा अल्पवयीन होतो, आणि माझ्यात रुधिरारंभची शक्ती पूर्णपणे उतरली नव्हती. ती फक्त एक चाचणी होती! आणि तेव्हा देशपांडेने मला वाचवले, कारण त्याला अज्ञात शक्तीवर विश्वास ठेवायचा नव्हता! त्याने ती केस बंद करून रुधिरारंभला पंधरा वर्षांची शांतता दिली!"
आदित्यला हे ऐकून राग आला. आदित्यने पिस्तुलाचा ट्रिगर दाबण्यापूर्वीच, पाटीलने अत्यंत अमानवी गतीने त्याच्या बाजूला असलेला शंभर किलोच्या आसपास वजन असलेला दगड उचलून आदित्यच्या दिशेने फेकला.
आदित्यला वेळेवर वाकून बाजूला व्हावे लागले. दगड जोरदार धडाम आवाज करत भिंतीवर आपटला आणि गुहेचा मोठा भाग हादरला. धुराचे आणि धुळीचे ढग झाले.
आदित्यने स्वतःला सावरत पाटील वर बंदूक रोखली.
"तू मला गोळी मारणार नाहीस, आदित्य! तू एक नीतिमान पोलीस आहेस! तू निष्पाप मानवावर गोळी चालवणार नाहीस! आणि आता सोनलचा बळी पूर्ण करण्याची वेळ आली आहे!" पाटीलने विजयाचा आवेश दाखवत ओरडला.
पाटीलचे हे ओरडणे इतके भयानक होते की आदित्यच्या अंगावर शहारे आले.
पाटील, जो क्षणभर मानवी दिसत होता, पण दुसऱ्याच क्षणी त्याच्या शरीरात एक भयानक बदल सुरू झाला. त्याच्या पाठीच्या कण्यातून एक कर्कश, हाडे मोडल्यासारखा आवाज आला, जणू काही आतून काहीतरी प्रचंड वेगाने वाढत होते. त्याचे शरीर वाकले, उंचीने वाढू लागले आणि त्याचे स्नायू फुगून काळ्या झग्याला फाडू लागले. त्याच्या हाताची बोटे लांब होऊन तीक्ष्ण, काळसर नखांमध्ये बदलली, जी फाटलेल्या झग्यातून बाहेर डोकावत होती. तोंडातून अमानवी, तीक्ष्ण दात बाहेर आले आणि त्याचे डोळे पूर्णपणे पांढरे पडले व हलकेसे रक्ताळलेले झाले, ज्यात क्रूरता आणि भुकेची एक भयंकर चमक होती. तो चार पायांवर उभा राहिला, जणू एखादा नरभक्षक पशू. त्याच्या प्रत्येक श्वासात एक थंडगार, कुजका वास भरला होता, जो गुहेतील हवेत मिसळून एक असह्य भय निर्माण करत होता. तो आता पाटील नव्हता, तर एक जिवंत दुःस्वप्न होता – रुधिरारंभ त्याच्या पूर्ण क्रूर आणि अमानवी स्वरूपात प्रकट झाला होता. त्याच्या अंगावरील काळ्या झग्यातून काळी नखे आणि तीक्ष्ण दात बाहेर डोकावू लागले.
तो आता फक्त पाटील नव्हता.
त्याचे ते रूप पाहून आदित्यला आठवले: अमानवी पंजाच्या पाऊलखुणा!
"हा माझा रुधिरारंभ अवतार! जो तुझी बहीण माधवी आणि रमेश कदमने पाहिला होता! मी आता अदृश्य नाही! मी मानवी धारकामध्ये पूर्णपणे उतरलो आहे!" रुधिरारंभचा आवाज घोगरा आणि अमानवी होता.
आदित्यला जाणवले की हा माणूस आता शारीरिक आणि आत्मिक दोन्ही बाजूंनी अत्यंत धोकादायक आहे. त्याच्या पिस्तुलाची गोळी एका मानवावर चालणार, पण हा आता माणूस राहिलेला नाही!
आदित्यने पिस्तूल त्या विकृत आकृतीवर रोखली.
"मी तुला माधवीला आणि रमेशला मारल्याबद्दल जिवंत सोडणार नाही!" आदित्यने पिस्तुलाचा पहिला फायर केला.
एक जोरदार आवाज झाला.
गोळी पाटीलच्या (रुधिरारंभच्या) खांद्यावर लागली. पण त्याला वेदना झाली नाही. फक्त गडद लाल काळया रंगाचे रक्त बाहेर पडले, आणि ते रक्त लगेच बाष्पीभवन झाले.
रुधिरारंभने एक क्रूर, वन्य किंकाळी मारली आणि वेदीवरील गूढ खंजीर उचलून आदित्यच्या दिशेने फेकला.
आदित्यने स्वतःला बाजूला झोकले, आणि खंजीर त्याच्या अगदी डोक्यावरून गेला आणि भिंतीत रुतून बसला.
आदित्यने तातडीने दुसरी आणि तिसरी गोळी फायर केली. गोळ्या पाटीलच्या छातीवर आणि पोटावर लागल्या, पण त्याचा काहीही परिणाम झाला नाही.
"गोळ्या? या माझ्यावर परिणाम करत नाहीत, आदित्य! मी एक आत्मा आहे! माझा फक्त देह मानवी आहे! आणि तू मला मारू शकत नाहीस!"
आदित्यला आठवले: माधवीच्या खुनाच्या तपासावेळी जुन्या हवालदाराने सांगितलेली अघोरी विधीची गोष्ट! रुधिरारंभला नष्ट करण्यासाठी शस्त्राची नाही, तर मंत्राची किंवा विधीची गरज आहे!
आदित्यने गोळ्या झाडणे थांबवले आणि अंधारात झालेल्या धुराचा फायदा घेत, वेदीच्या बाजूला असलेल्या एका मोठ्या खांबाच्या मागे लपला.
"बाहेर ये, आदित्य! तुझा बळी दिल्याशिवाय माझा विधी पूर्ण होणार नाही! आणि ही सोनल... ही तर फक्त सुरुवात आहे! तुझ्या शहरातील प्रत्येक शुद्ध आणि शांत व्यक्तीचे रक्त मला पंधरा वर्षातून एकदा हवे असते!" पाटीलने गुहेत फिरत विचारले. तो आदित्यला शोधत होता.
आदित्यला आता सोनलचा कागद आठवला: ती विहीर. विहिरीच्या आजूबाजूला जळलेल्या लाकडाची राख होती.
त्याने हळूच पिस्तूल खाली ठेवली आणि आपल्या जॅकेटच्या आतून एक रुमाल बाहेर काढला, ज्यात जंगलात गोळा केलेली रक्ताची माती होती. त्याने त्या मातीत लहान लाकडी राख मिसळली, जी गुहेच्या बाहेरून घेतली होती.
"तुला माहीत आहे, पाटील," आदित्य शांतपणे म्हणाला. "तू माधवीला का मारलेस? कारण ती एक साक्षीदार होती! ती जंगलात तुझा आणि देशपांडेचा गुप्त व्यवहार पाहत होती! तुझ्या मानवी लोभातून हा रुधिरारंभ जन्म घेतला आहे! तू अघोरी शक्तीला विकला गेला आहेस!"
आदित्यचे शब्द पाटीलला बाण लागल्यासारखे लागले.
"गप्प बस! तो लोभ नव्हता! तो शक्तीचा मार्ग होता!" पाटीलने क्रोधित होऊन खांबाच्या दिशेने उडी मारली.
आदित्यने क्षणभरही वेळ न दवडता, ती रक्ताची आणि राखेची माती पाटीलच्या चेहऱ्यावर आणि छातीवर जोरात फेकली.
मातीचा स्पर्श होताच, पाटीलच्या डोळ्यातील पांढरा रंग जादू झाल्यासारखा लुप्त झाला आणि त्याचे शरीर तीव्र वेदनेने थरथरू लागले. त्याच्या तोंडातून एक प्रचंड वेदनेची किंकाळी बाहेर पडली, जणू त्याला उकळत्या तेलात टाकले आहे.
"आदित्य! तू... हे काय केलेस? हे अशुद्ध रक्त! ही माणसाची राख! ही... माझा मार्ग नाही!"
रुधिरारंभने त्याच्या शरीराला प्रचंड ताकदीने झटके दिले, त्याला हवेत उचलले आणि काही क्षणातच, काळी आकृती त्याच्या शरीरातून धुरासारखी बाहेर पडू लागली.
पाटील जमिनीवर कोसळला. तो शारीरिकदृष्ट्या जखमी नव्हता, पण त्याचा चेहरा शून्य झाला होता. जणू त्या आकृतीने त्याचे सर्वस्व शोषून घेतले होते.
आदित्यने पटकन वेदीकडे धाव घेतली. त्याने सोनलच्या डोळ्यावरची काळी पट्टी काढली आणि तिच्या हातापायाचे बंधन सोडवले.
सोनल पूर्णपणे थिजून गेली होती. ती फक्त थरथरत होती.
"सोनल, तू सुरक्षित आहेस. आपण बाहेर पडू या!" आदित्यने तिला धीर दिला.
पण त्याच क्षणी, ती काळी धुराची आकृती गुहेच्या छताला भिडून एक भीषण रूप घेऊ लागली. त्याचे डोळे आगीच्या ठिणग्यांसारखे चमकत होते.
"तू मला मारू शकत नाहीस, आदित्य! मी या जंगलाचा आत्मा आहे! मी पुन्हा येईन! मी दुसऱ्या शरीरात प्रवेश करेन! आणि तेव्हा... मी तुझ्या शहराला आणि तुझ्या आत्म्याला देखील गिळून टाकेन!" रुधिरारंभचा आवाज गुहेत गाजला.
त्या आकृतीतून एक तीव्र, थंडगार वाऱ्याचा झोत आदित्य आणि सोनलच्या दिशेने आला.
आदित्यने सोनलला घट्ट पकडले आणि ती गुहा पडणार असल्यासारखी हादरू लागली. संपूर्ण गुहेचा थरकाप होऊ लागला.
त्यांना लगेच बाहेर पडणे भाग होते. आदित्यने सोनलला घेऊन भुयाराच्या बाहेरच्या दिशेने धाव घेतली.
मागे, गुहेत पाटीलचा मृतदेह एकटा पडला होता, आणि रुधिरारंभची काळी आकृती त्याच्याभोवती घेऱ्या घालत होती.
आदित्य भुयारातून बाहेर पडला आणि प्रथम सोनल ला वर चढवले नंतर तो स्वतः विहिरीतून वर चढला. बाहेर शिंदे नव्हते. ते वरिष्ठांना कॉल करण्यासाठी गेले असतील बहुतेक असे आदित्यला वाटले.
आदित्यने सोनलला घेऊन 'रणगाड्या'च्या दिशेने धाव घेतली.
त्याला माहीत होते, ही फक्त सुरुवात झाली होती. रुधिरारंभ अजूनही जिवंत होता, आणि त्याचे मानवी साथीदार अजूनही शहरभर पसरलेले होते. देशपांडे! त्याला अजूनही पकडायचे होते.
आदित्यने 'रणगाड्या'चा दरवाजा उघडला. सोनल आत बसली.
त्याने मागे वळून त्या जंगलाकडे पाहिले, जिथे आता पहाट होत होती. पहाटेचे जवळजवळ साडे पाच वाजत आले होते.
त्याला विहिरीजवळच्या वडाच्या झाडावर, काल रात्री कोरलेले तेच गूढ प्रतीक, नवीन रक्ताने चमकताना दिसले.
रुधिरारंभ परत आला होता!
-----
देशपांडे चे पुढे काय होणार? माधवी नेमकी कशी मेली होती? रुधिरारंभ नक्की काय आहे?
या प्रश्नांची उत्तरे पुढील अध्यायात मिळतील का?
------
ही कथा काल्पनिक असून केवळ कथेची गरज म्हणून काही ठिकाणांचा आणि व्यक्तींच्या नावाचा उल्लेख केला आहे. वाचकांनी या गोष्टीची नोंद घ्यावी.
