अध्याय ५
----------------
सोनलची साक्ष
--------------------------
सह्याद्रीच्या जंगलातून बाहेर पडताना इन्स्पेक्टर आदित्य देसाईच्या मनातील धडधड कमी झाली नव्हती. पहाटेचे ६.०० वाजले होते आणि आकाशात केशरी रंगाची लाली पसरली होती, पण ती लाली आदित्यला रक्ताच्या डागांसारखी वाटत होती. 'रणगाडा' वेगाने पुण्यातील सीआयडी हेडक्वार्टरच्या दिशेने धावत होता.
मागील सीटवर सोनल बसली होती. तिने स्वतःला एका जुन्या ब्लँकेटमध्ये गुंडाळून घेतले होते. तिचा चेहरा पिवळा पडला होता, आणि तिचे डोळे शून्य होते. तिच्या मनात अजूनही गुहेतील आणि रुधिरारंभच्या मानवी धारकाची भीती ताजी होती.
"सोनल, आपण पोहोचलो आहोत. तू आता सुरक्षित आहेस," आदित्यने शांतपणे तिला सांगितले.
सोनलने हळूच मान हलवली, पण ती काही बोलली नाही. तिच्या डोळ्यांतील तीव्र भीती अजूनही जिवंत होती.
हेडक्वार्टरमध्ये पोहोचल्यावर, आदित्यने कोणतीही औपचारिकता न पाळता, सोनलला थेट एका गोपनीय वैद्यकीय कक्षात दाखल केले. तिला वैद्यकीय तपासणी आणि मानसोपचार तज्ज्ञांची गरज होती. वैद्यकीय कक्षाच्या बाहेर शिंदे उभा असलेला आदित्यला दिसला.
त्या गावातून निघताना आदित्यने वॉकी टॉकी च्या मदतीने शिंदेशी संपर्क केला आणि त्याला तो कुठे चालला आहे हे सांगितले आणि शिंदेला ही तिकडे येण्यास सांगितले. आदित्यने कॉन्स्टेबल शिंदेला (जो बाहेर थांबलेला होता) आदेश दिला की, पाटीलच्या मृतदेहाचे कोणतेही तपशील बाहेर जाता कामा नयेत. पाटीलचा मृत्यू 'जंगलातील सर्च ऑपरेशनमध्ये अपघात' म्हणून नोंदवला गेला. ही पहिली लपवाछपवी आदित्यला करावी लागली, कारण सत्य उघड झाल्यास, त्याची केस आणि त्याचे वरिष्ठ अधिकारी देशपांडे हे दोघेही धोक्यात येतील.
आपले जॅकेट काढून, आदित्यने त्याच्या खिशातील रमेश कदमचा कॅमेरा आणि सोनलचा रक्ताने माखलेला कागद एका गोपनीय तिजोरीत सुरक्षित ठेवला.
त्याला लगेच देशपांडे सरांना भेटायला जावे लागले.
आदित्य वरिष्ठांच्या कक्षात पोहोचला. देशपांडे ५०-५५ वर्षांचे, रुबाबदार आणि कडक शिस्तीचे अधिकारी होते. ते त्यांच्या कक्षात कॉफी पीत बसले होते, पण त्यांच्या चेहऱ्यावर तीव्र तणाव स्पष्ट दिसत होता.
"आदित्य! तू इथे काय करत आहेस? आणि सोनल... ती कुठे आहे?" देशपांडेने आदित्यला पाहताच कर्कश आवाजात विचारले.
"सर, सोनल वैद्यकीय निरीक्षणाखाली आहे. ती शॉकमध्ये आहे," आदित्यने शांतपणे उत्तर दिले.
"शॉक? जंगलात एक-दोन दिवस राहिली तर काय शॉक बसेल? आणि रमेश कदम? त्याचा अपघात होता, तू हे स्पष्ट केलेस," देशपांडेने आदित्यच्या डोळ्यात पाहिले. त्यांच्या नजरेत तपासणी आणि धमकी दोन्ही होते.
"सर, रमेश कदमचा अपघाती मृत्यू होता. पण मला जंगलात काही असामान्य पाऊलखुणा आणि सोनलच्या अपहरणात पोलीस खात्यातील व्यक्तीचा सहभाग असल्याचे संकेत मिळाले," आदित्यने अर्धसत्य सांगितले. त्याला बघायचे होते की हे ऐकून देशपांडे काय करेल.
देशपांडेच्या चेहऱ्यावरील तणाव अचानक तीव्र झाला. त्यांनी कॉफीचा मग टेबलावर आपटला.
"आदित्य! तू अंधश्रद्धेच्या मागे धावत आहेस! मी तुला वॉर्निंग दिली होती! पोलिसांचा सहभाग? ही गोष्ट लगेच थांबव! नाहीतर मी तुझ्यावर खात्याला बदनाम केल्याचा ठपका ठेवेन!"
"मला पाटीलच्या मृत्यूबद्दल सांगायचे आहे, सर," आदित्यने विषय बदलला. "तो अपघाताने नाही, तर गोळी लागून मेला आहे. आणि गोळी त्याच्याच पिस्तुलाची होती."
देशपांडे क्षणभर स्थिर झाले. त्यांचे ओठ थरथरले.
"पाटील... आत्महत्या?" त्यांनी दबक्या आवाजात विचारले.
"आत्महत्या नाही, सर. मानसिक आजारामुळे त्याने स्वतःवर गोळी झाडली. जंगलातील एकांतात तो तणावाखाली आला," आदित्यने दुसरे मोठे खोटे बोलले. त्याला माहीत होते की पाटीलचा मृतदेह तपासणीसाठी फॉरेन्सिककडे गेल्यावर हे स्पष्ट होईल, पण तोपर्यंत त्याला देशपांडेचे खरे रूप बाहेर काढायचे होते.
"गुड. हाच रिपोर्ट तयार कर. पाटीलची केस बंद करा," देशपांडेने त्वरीत आणि विचित्र शांततेत आदेश दिला. पाटीलच्या मृत्यूवर देशपांडेच्या चेहऱ्यावर कसलेही दुःख किंवा आश्चर्य नव्हते, फक्त दिलासा होती.
आदित्यला कळून चुकले: देशपांडे पाटीलच्या कृत्यांमध्ये सामील होता, किंवा तोच रुधिरारंभचा खरा मानवी धारक (The Master Host) आहे!
आदित्य केबिनमधून बाहेर पडून सोनलच्या कक्षात गेला. तिच्या बाजूला डॉ. नीना बसल्या होत्या, ज्या मानसोपचार तज्ज्ञ होत्या.
"आदित्य, सोनल पूर्णपणे बोलत नाहीये. ती फक्त एकच गोष्ट वारंवार सांगत आहे," डॉ. नीनाने गंभीरपणे सांगितले.
"काय?"
"ती म्हणाली: 'मी त्याला ओळखले... मी त्याला पंधरा वर्षांपूर्वी पाहिले होते. त्याचे नाव 'अजय' होते."
सोनल ही माधवीच्या जवळची मैत्रीण आणि शेजारीण (जी त्यावेळी ७ वर्षांची होती) होती. १५ वर्षांपूर्वी ज्या वेळी अजयने माधवीची हत्या केली आणि विधीची तयारी केली, तेव्हा सोनल माधवीसोबत जंगलात गेली होती. ती लहान असल्याने तिला सर्व घटनाक्रम आठवत नाही, पण अजयचा चेहरा आणि विधीचा तो देखावा तिच्या बालमनावर कायमचा कोरला गेला. सोनल लपून बसली होती म्हणून ती अजय ला दिसली नाही पण सोनलने त्या दोघांचे चाललेले भांडण ऐकले व पाहिले होते.
सोनलने थरथरत बोलायला सुरुवात केली: "मी फक्त सात वर्षांची होते. मी आणि माधवी विहिरीजवळच्या जंगलात खेळायला गेलो होतो. माधवी अजयला भेटायला गेली होती. ते दोघे बोलत होते, पण अचानक त्यांच्यात तीव्र भांडण झाले. अजयने माधवीला सांगितले की, तो 'बापाच्या' आदेशावर 'रुधिरारंभचा मार्गदर्शक' बनणार आहे, आणि त्यासाठी त्याला 'वंशजांचे शुद्ध रक्त' हवे आहे. माधवी घाबरून त्याला 'तू माझा प्रियकर नाही, तू राक्षस आहेस!' असे म्हणाली. माधवीने त्याला विरोध केल्यावर अजय हसला आणि त्याने तिच्या चेहऱ्यावर ते गूढ प्रतीक कोरण्याचा प्रयत्न केला. मी जवळच्या झाडाच्या मागे लपून बसले. मला आठवते, अजयने माधवीला सांगितले: 'तू आता माझ्या रक्ताची आहेस, आणि तूच माझी पहिली शिकार असणार!' त्याने तिला मारले, आणि मला तो पांढरा डोळ्यांचा माणूस (पाटील) आणि काळ्या टोपीतला (देशपांडे) दुसरा माणूस विधीसाठी मदत करताना दिसले. मी घाबरून घरी धाव घेतली, पण मला आठवण करून दिली गेली की मी कोणालाही काहीही सांगितले नाही."
आदित्यचे हृदय थांबल्यासारखे झाले. अजय! हे नाव आदित्यच्या बहिणीच्या, म्हणजेच माधवीच्या डायरीत होते. माधवीने तिच्या पहिल्या प्रियकराचे नाव 'अजय' असे लिहिले होते. माधवीला वाचवायला येणारा 'अजय'च तिचा मारेकरी होता, ज्याला माधवीने पंधरा वर्षांपूर्वी पाहिले होते!
पण पाटीलचे नाव तर संदीप होते!
"सोनल, तो माणूस पाटील होता का? कॉन्स्टेबल पाटील?" आदित्यने हळूच विचारले.
सोनलने हळूच डोळे उघडले. तिच्या डोळ्यातील भीती आता क्रोध आणि तिरस्कारात बदलली होती.
"पाटील? नाही! तो दुसरा होता! तो रुधिरारंभ बनण्यापूर्वी... त्याचा चेहरा वेगळा होता! पण त्याचे नाव... अजय होते. मी त्याला जंगलातील एका विधीमध्ये पाहिले होते... तो माझा फोटो घेऊन आला होता... रमेश कदमसोबत!"
सोनलच्या साक्षीतून आता एक भयावह सत्य उलगडू लागले होते:
पाटील (संदीप) हा रुधिरारंभचा अल्पकाळचा धारक (Temporary Host) होता.
'अजय' नावाचा कोणीतरी दुसरा मानवी धारक होता, जो पंधरा वर्षांपूर्वी माधवीच्या केसशी जोडलेला होता.
रमेश कदम (छायाचित्रकार) फक्त शिकार नव्हता, तर तो रुधिरारंभच्या विधीत सक्रियपणे सामील होता! (त्यानेच प्रतीक कोरले होते).
आणि देशपांडे! त्यानेच माधवीच्या केसमध्ये अजयला वाचवले होते!
"सोनल, अजय आणि देशपांडे... त्यांच्यात काहीतरी संबंध होता?"
सोनलने डोळे बंद केले. "माहीत नाही... पण अजयने मला सांगितले की तो वरिष्ठांचा आदेश पाळत आहे... तो म्हणाला, 'शहरातील अंधार जंगलातून सुरू होतो.' "
सोनलची साक्ष ही एका रहस्याची नवी सुरुवात होती. आदित्यला आता अजय आणि देशपांडे या दोघांचाही तपास करावा लागणार होता.
आदित्यने सोनलला शांत केले आणि तिला पूर्णपणे संरक्षण देण्याचा आदेश दिला.
तो गोपनीय तिजोरीतून रमेश कदमचा कॅमेरा घेऊन बाहेर पडला. त्याला आता कॅमेऱ्यातील व्हिडिओ पाहायचे होते.
तो हेडक्वार्टरमधील सर्वात गोपनीय आणि अश्राव्य (Soundproof) तपासणी कक्षात गेला. त्याने दरवाजा आतून बंद केला.
त्याने कॅमेरा कॉम्प्युटरला जोडला आणि व्हिडिओ फोल्डर उघडले.
व्हिडिओ क्रमांक १: 'विधीची तयारी'
व्हिडिओ सुरू झाला. कॅमेरा ट्रायपॉडवर (Tripod) लावलेला होता.
रमेश कदम आणि पाटील (कॉन्स्टेबल संदीप) दिसत होते. पाटीलने साधे कपडे घातले होते. तो घाबरलेला आणि तणावाखाली दिसत होता.
"रमेश, मी आता रुधिरारंभचा मार्गदर्शक होणार आहे. हे प्रतीक कोर, नाहीतर तुझ्या कुटुंबाला..." पाटील दबक्या आवाजात धमकी देत होता.
रमेश भीतीने थरथरत खोडावर प्रतीक कोरत होता.
व्हिडिओ क्रमांक २: 'शिकार'
व्हिडिओत सोनल जंगलात ट्रेकिंग करताना दिसत होती. तिच्या चेहऱ्यावर आनंद होता. अचानक, पाटील तिच्यासमोर येतो आणि तिला एका गूढ नकाश्याने विहिरीकडे आकर्षित करतो.
व्हिडिओ क्रमांक ३: 'रुधिरारंभचा प्रवेश'
हा व्हिडिओ विहिरीच्या बाजूला काढलेला होता. रमेश कदम कॅमेऱ्याच्या बाजूला उभा होता.
विहिरी जवळ एक दुसरा माणूस उभा होता. त्याने काळी टोपी आणि लांब कोट घातलेला होता. त्याचा चेहरा अंधारात होता.
रमेश आणि तो माणूस एका विधीच्या तयारीला लागले होते. त्यांनी विहिरीजवळ रक्त शिंपडले आणि गूढ मंत्रांचा उच्चार केला.
त्याच क्षणी, पाटील तिथे धावत येतो. पाटीलच्या चेहऱ्यावर तीव्र वेदना होती.
"अजय! मला वाचव! मला हे नको!" पाटील ओरडला.
रुधिरारंभचा मानवी धारक, 'अजय'!
अजयने पाटीलकडे पाहिले आणि घृणास्पद हसला. अजयच्या डोळ्यात विचित्र चमक होती.
"तू अशक्त धारक आहेस, संदीप! तू रुधिरारंभचे सामर्थ्य पेलू शकला नाहीस. आता तुझा उपयोग संपला!" अजयने पाटीलच्या पोटात एक खंजीर खुपसला.
पण खंजीर खुपसण्याऐवजी, अजयने तो खंजीर पाटीलच्या छातीजवळ धरला आणि एक विकृत मंत्र उच्चारला.
पाटीलच्या शरीरातून काळसर धूर बाहेर पडू लागला आणि अजयच्या डोळ्यात तो धूर प्रवेश करताना दिसला!
रुधिरारंभने अजयचे शरीर 'शोषून' घेतले नव्हते, तर अजयने स्वतःच रुधिरारंभच्या शक्तीचा अंश पाटीलकडून 'शोषून' घेतला!
अजय हा मुख्य सूत्रधार (Mastermind) होता, जो इतरांना मोहरे (Pawns) बनवत होता.
व्हिडिओमध्ये आता अजयचा चेहरा स्पष्ट दिसला. तीच चेहऱ्याची ठेवण, तीच धारदार नजर!
आदित्यचे शरीर धक्का आणि सूक्ष्म बदलाच्या क्रोधाने थरथरले.
अजय हा दुसरा तिसरा कोणी नसून, आदित्यच्या बहिणीच्या हत्येचा खरा मारेकरी, अजय सावंत होता!
अजय सावंत, ज्याला पंधरा वर्षांपूर्वी माधवीच्या मृतदेहाजवळ पाहिले होते. माधवीचा पहिला प्रियकर! आणि अजय सावंतला वाचवणारा कोण? देशपांडे!
आदित्यने अचानक कॅमेरा बंद केला. त्याला जाणवले की अजय सावंत अजूनही शहरात आहे, आणि तो एका मोठ्या पदावर आहे, कारण त्याला देशपांडेचे संरक्षण मिळत आहे.
शहरातील अंधार जंगलातून सुरू झाला होता, आणि त्याचा शेवट आता शहरातच होणार होता!
आदित्यने पिस्तूल बाहेर काढले आणि लगेच फोन उचलला. त्याला अजय सावंतला आणि देशपांडेला पकडण्यासाठी एका गुप्त योजनेची गरज होती.
पण त्याच क्षणी, कक्षाच्या बाहेरच्या दरवाज्यावर जोरदार थाप पडली.
"आदित्य! दरवाजा उघड! मी वरिष्ठ अधिकारी देशपांडे आहे! तुझ्याकडे कोणतीही नवीन माहिती असेल, तर ती मला दे!"
देशपांडेचा आवाज खूप जवळून येत होता, आणि तो तणावाखाली होता. त्याला आदित्यच्या तपासाची आणि कॅमेऱ्यातील माहितीची भीती होती.
आदित्यने कॅमेऱ्याची चिप काढली आणि ती आपल्या पिस्तुलाच्या आतल्या कप्प्यात लपवली.
"मी येत आहे, सर!" आदित्यने थंडपणे उत्तर दिले.
आदित्यने दार उघडताच, देशपांडे त्याच्यावर धावून आला.
"आदित्य! तू काय लपवत आहेस? मी तुला शांतपणे विचारतोय! तुला अजय सावंतबद्दल काही माहीत आहे का?" देशपांडेने अचानक आणि भीतीने विचारले.
आदित्यच्या चेहऱ्यावरील शांततेने देशपांडेला गोंधळात पाडले.
"अजय सावंत? कोण अजय सावंत, सर?" आदित्यने मासूम चेहरा केला.
देशपांडेच्या चेहऱ्यावर विचित्र हावभाव आले.
"अजय सावंत? तू त्याला विसरून जा! त्याची फाईल पंधरा वर्षांपूर्वीच बंद झाली आहे! आता फक्त सोनलचा शॉक आणि पाटीलची आत्महत्या! हेच सत्य आहे, आदित्य!"
आदित्यने देशपांडेकडे पाहिले आणि त्याला आठवले—अजयने सोनलला काय सांगितले: "शहरातील अंधार जंगलातून सुरू होतो."
आदित्यला खात्री झाली: देशपांडे अजय सावंतचा संरक्षक नव्हता, तर... तो स्वतःच 'रुधिरारंभचा' पुढचा आणि अधिक शक्तिशाली 'मानवी धारक' बनण्याची तयारी करत होता!
अजय सावंतला देशपांडे का वाचवत आहे?
अजय सावंत नक्की कोण आहे?
या प्रश्नांची उत्तरे पुढील अध्यायात मिळतील का...?
-----
(पाचवा अध्याय समाप्त)
ही कथा काल्पनिक असून केवळ कथेची गरज म्हणून काही ठिकाणांचा आणि व्यक्तींच्या नावाचा उल्लेख केला आहे. वाचकांनी या गोष्टीची नोंद घ्यावी.
