நான்கு நண்பர்களும் ஒரு கொலையும் - பாகம் 5
சமையலறையின் பின்பக்கக் கதவில் ரத்தத்தால் எழுதப்பட்டிருந்த அந்தச் சவாலைப் பார்த்ததும், குற்றச் செய்தியாளர் கௌதமின் ரத்தம் சூடானது. கொலையாளி தன்னை நேரடியாக அழைக்கிறான் என்பதை உணர்ந்த அவன், தன் கையில் இருந்த மரக்கட்டையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டான். வெளியே கொட்டித் தீர்க்கும் மழையின் பேரிரைச்சலையும் மீறி, அவனது சீரான மூச்சுக்காற்று கோபத்தில் வெளிப்படுவது அங்கே தெளிவாகக் கேட்டது.
"கௌதம்! வேண்டாம், இது உன்னைத் தனியாக வரவழைத்துக் கொல்ல அந்தத் துரோகி விரித்திருக்கும் வலை. நீ அந்த மர்மக் கதவுக்குள் தனியாகப் போகக் கூடாது!" என்று தடயவியல் நிபுணர் நிலா அவனது கையைப் பிடித்துத் தடுத்தாள்.
ஆனால் கௌதம் அவளைப் பார்த்து ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தான். "நிலா, இதுவரை அவன் நம்மைப் பயமுறுத்தி விளையாடினான். இப்போது அவன் நேரடியாக என்னை அழைக்கிறான். அந்த மர்மக் கதவுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையை நான் இன்று தெரிந்துகொண்டே தீர வேண்டும். நீங்கள் இருவரும் இங்கேயே இருங்கள்," என்று கூறிவிட்டு, வரவேற்பறையை நோக்கி வேகமாக நடந்தான்.
அவன் பின்னால் ஓடி வந்த ஆகாஷ், திடீரெனக் கௌதமின் கால்களில் விழுந்து கதறி அழத் தொடங்கினான். "என்னை மன்னித்துவிடு கௌதம்! அந்த நாட்குறிப்பில் விக்ரம் எழுதியிருப்பது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை. பல வருடங்களுக்கு முன்பு, என் தாத்தா ஒரு மாபெரும் கொடூரத்தைச் செய்தார். இந்த மலைப் பங்களா இருக்கும் முழு இடமும், ஒரு காலத்தில் ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கான பெரிய 'அனாதை இல்லமாக' இருந்தது. அந்த நிலத்தை அபகரிக்க, என் தாத்தா தன் அடியாட்களை வைத்து அந்த அனாதை இல்லத்தை இரவோடு இரவாகத் தீ வைத்துக் கொளுத்தினார். அந்த அடியாட்களின் தலைவன் வேறு யாருமல்ல... இப்போது இறந்து போன அதே சமையல்காரன் ரங்கன்தான்! அன்று தீயில் கருகி இறந்த அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தைகளின் சாபம்தான் இப்போது என் குடும்பத்தைத் துரத்துகிறது," என்று கூறித் தரையில் நெற்றியை முட்டி அழுதான்.
இந்தக் கொடூரமான உண்மையைக் கேட்டு கௌதமும் நிலாவும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றார்கள். மயக்கத்தில் இருந்து மீண்ட பிரியா, வெறித்த பார்வையோடு சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தாள்.
"அந்தப் பாவத்திற்கு இன்று முடிவு கட்டுகிறேன்," என்று உறுதியோடு கூறிய கௌதம், அந்தச் சாபம் பெற்ற 'மர்மக் கதவை' நோக்கி நடந்தான்.
ஏற்கனவே பாதி திறந்திருந்த அந்தக் கதவை முழுவதுமாகத் தள்ளித் திறந்தான். உள்ளே கும்மிருட்டு. தன் கையில் இருந்த கைவிளக்கை (Torch) உயிர்ப்பித்தான். அது ஒரு சாதாரண அறை அல்ல! அது பல படிகளைக் கொண்ட ஒரு நீண்ட, குறுகலான சுரங்கப்பாதை என்பது அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது. அந்தச் சுரங்கப்பாதையின் இருபுறமும் உள்ள சுவர்களில் மனிதர்களின் நகங்களால் கீறப்பட்ட பல ரத்தக் கோடுகள் உறைந்து போயிருந்தன.
படிகளின் கீழே இறங்க இறங்க, பல வருடங்களாகப் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த ஈரப்பசையின் வாடையோடு, பாதி எரிந்த மரக்கட்டைகளின் வாடையும் சேர்ந்து மூச்சைத் திணற அடித்தது. சுரங்கத்தின் தரை முழுவதும் பாதி எரிந்த நிலையிலிருந்த மரப்பொம்மைகள், துருப்பிடித்த இரும்புச் சக்கரங்கள், மற்றும் பிஞ்சுக் குழந்தைகளின் எரிந்த காலணிகள் சிதறிக் கிடந்தன. கௌதமின் இதயம் ஒரு கணம் கனத்துப் போனது.
சுரங்கத்தின் முடிவில் ஒரு பெரிய இரும்புக் கதவு இருந்தது. அதைத் தள்ளித் திறந்து உள்ளே சென்ற கௌதம், அங்கே கண்ட காட்சியைக் கண்டு ஒரு கணம் ஆடிப்போனான்.
காணாமல் போன சமையல்காரன் ரங்கனின் உடல், அங்கே ஒரு பழைய இரும்பு நாற்காலியில் கயிற்றால் இறுகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவனது கண்கள் திறந்தே இருந்தன... ஆனால் கூர்ந்து கவனித்த போதுதான் தெரிந்தது, அவனது இமைகள் மூடாதபடி தடிமனான நூலால் தைக்கப்பட்டிருந்தன! அவனது மடியில், விக்ரமின் நாட்குறிப்பில் இருந்து கிழிக்கப்பட்ட ஒரு முக்கியப் பக்கம் ரத்தக் கறையோடு வைக்கப்பட்டிருந்தது.
கௌதம் நடுக்கத்தோடு அந்தப் பக்கத்தை எடுத்துப் படித்தான். அதில் இப்படி எழுதப்பட்டிருந்தது:
"அந்தக் கொடூரமான தீ விபத்தில் எல்லா குழந்தைகளும் இறக்கவில்லை. இரண்டே இரண்டு குழந்தைகள் மட்டும் ரங்கனின் கண்களில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு, உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு தப்பினார்கள். ஒரு சிறுவன், ஒரு சிறுமி. அந்த இரண்டு குழந்தைகளும்தான் இப்போது எங்கள் மரண சாசனத்தை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!"
இதைப் படித்து முடித்த மறுகணம்... கௌதம் உள்ளே வந்த அந்தப் பெரிய இரும்புக் கதவு 'டமார்' என்ற மாபெரும் ஓசையோடு தானாகவே சாத்திக்கொண்டது! வெளியிலிருந்து யாரோ அந்த இரும்புக் கதவை மிகக் கனமான சங்கிலியால் பூட்டும் சத்தம் கேட்டது. கௌதம் ஓடிச் சென்று கதவை முழு பலத்தோடு தட்டினான். எந்தப் பயனும் இல்லை, அவன் அந்த இருண்ட பாதாள அறைக்குள் நிரந்தரமாகச் சிக்கிக் கொண்டான்!
அதே நேரம், மேலே வரவேற்பறையில்...
கௌதம் உள்ளே சென்று பல நிமிடங்களாகியும் வராததால் நிலாவுக்குப் பயம் தொற்றிக் கொண்டது. அவள் ஆகாஷைத் தேற்றிக்கொண்டிருந்த போது, அவளது பார்வை தற்செயலாகப் பிரியாவின் வலது கை சுண்டு விரலில் இருந்த அந்த 'வைர மோதிரத்தின்' உட்புறம் விழுந்தது. அந்த மோதிரத்தின் உட்புறத்தில் மிகச் சிறிய எழுத்துக்களில், "என் அன்புத் தமக்கைக்கு - விக்ரம்" என்று செதுக்கப்பட்டிருப்பதை நிலாவின் கூர்மையான கண்கள் கவனித்துவிட்டன!
விக்ரம் ஆகாஷின் கூட்டாளி மட்டுமல்ல, அவன் பிரியாவின் உடன்பிறந்த சகோதரன்! அந்த அனாதை இல்லத் தீ விபத்தில் தப்பிய அந்த இரண்டு குழந்தைகள்... விக்ரமும் பிரியாவும்தான் என்ற மாபெரும் உண்மை நிலாவின் மூளையில் இடியாக இறங்கியது.
நிலா அதிர்ச்சியில் உறைந்து பிரியாவைப் பார்க்க... பல வருடங்களாக ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியாமல் 'ஊமை' போல் நடித்துக் கொண்டிருந்த பிரியா, இப்போது மெல்லத் தன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்தாள். அவளது கண்களில் ஒரு கொடூரமான, பயங்கரமான புன்னகை தவழ்ந்தது.
"என்ன நிலா... உண்மையைச் சீக்கிரமே கண்டுபிடித்துவிட்டாயா?" என்று மிகத் தெளிவான, ஆனால் ரத்தம் உறைய வைக்கும் குளிர்ந்த குரலில் பிரியா முதல்முறையாகப் பேசினாள்!
நிலாவும் ஆகாஷும் செய்வதறியாது சிலையாகி நிற்க, பிரியா தன் இடுப்பில் மறைத்து வைத்திருந்த ஒரு கூர்மையான நீண்ட கத்தியை வெளியே எடுத்தாள். விளையாட்டின் உண்மையான மரண வேட்டை இப்போதுதான் தொடங்கியது!
(மர்மம் தொடரும்...)
