અલખની ડાયરીનું રહસ્ય
-રાકેશ ઠક્કર
પ્રકરણ ૧૮
મગનના ભયાનક હાસ્યથી આખો કાચમહેલ ધ્રુજી ઉઠ્યો. અદ્વિક અને અલખ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તેમને વિશ્વાસ નહોતો થતો કે જે વ્યક્તિએ તેમને મદદ કરી, તે જ સાચો વિલન છે.
અદ્વિક: (ગુસ્સામાં) "મગન! તું કોણ છે? તેં અમને કેમ દગો આપ્યો?"
મગન: "હું કોઈ મગન નથી. મારું સાચું નામ કાળજ્ઞાની છે. હું એ જાદુગર છું જેણે અમરતાનો શ્રાપ બનાવ્યો છે. મેં માયાવતી, અલખ અને અર્જુનનો ઉપયોગ કર્યો, જેથી હું કાયમ માટે જીવી શકું. હું એ જ વ્યક્તિ છું જેણે આ ડાયરી લખી છે."
આ સાંભળીને અદ્વિકના મગજમાં એક ઝટકો લાગ્યો. તે સમજી ગયો કે ડાયરીમાં લખેલી દરેક વાત એક ષડયંત્ર હતી, જેનું એકમાત્ર લક્ષ્ય કાળજ્ઞાનીને અમરતા આપવાનું હતું.
કાળજ્ઞાનીએ એક ભયાનક મંત્ર બોલ્યો, અને ડાયરીમાંથી એક કાળો પ્રકાશ નીકળ્યો. આ પ્રકાશ અદ્વિક અને અલખને કેદ કરવા લાગ્યો.
કાળજ્ઞાની: "પ્રેમ માત્ર એક લાગણી છે, પણ નફરત શક્તિ છે. મેં તમને બધાને પ્રેમમાં ફસાવ્યા, જેથી હું તમારી શક્તિનો ઉપયોગ કરી શકું. હવે હું તમને બધાને મારી નાખીશ અને કાયમ માટે અમર થઈ જઈશ."
અલખે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેના ચહેરા પર ભય નહોતો, પણ એક નવી જાગૃતિ હતી.
અલખ: (નવા જ દમદાર અવાજે) "તમે ખોટા છો, કાળજ્ઞાની! પ્રેમ માત્ર લાગણી નથી, પણ બલિદાન પણ છે. મેં મારા પ્રેમને મારી નાખ્યો હતો, કારણ કે હું માનતી હતી કે તે નબળાઈ છે. પણ મેં ભૂલ કરી હતી. મારો પ્રેમ જ મારી શક્તિ છે."
અદ્વિકને પણ સમજાયું. તેણે કહ્યું, "અલખ, તમે ખોટા નથી. તમે જે કર્યું તે બલિદાન હતું. તમે મને બચાવવા માટે તમારા પ્રેમને મારી નાખ્યો હતો. હું એ ભૂલને સુધારીશ."
અદ્વિકે પોતાના આત્માનો એક ભાગ કાઢ્યો અને તેને કાળજ્ઞાનીના માથા પર ફેંક્યો. આ આત્માનો ભાગ કાળજ્ઞાનીના મગજમાં સમાઈ ગયો. કાળજ્ઞાનીને પીડા થઈ, અને તેણે ચીસ પાડી.
કાળજ્ઞાની: "આ શું છે?"
અદ્વિક: "આ મારો પ્રેમ નથી, પણ મારી નફરત છે. મેં મારી નફરતને તમારામાં નાખી છે, જેથી તમે પણ નફરતનો અનુભવ કરી શકો."
આ સાંભળીને કાળજ્ઞાની ડરી ગયો. તે સમજ્યો કે અદ્વિકે તેને હરાવવા માટે એક નવો રસ્તો શોધી કાઢ્યો હતો. કાળજ્ઞાની હાર માની ગયો, અને તેનો આત્મા ડાયરીમાં કેદ થઈ ગયો. ડાયરી બંધ થઈ ગઈ અને તેનો રંગ બદલાઈ ગયો. હવે તે સફેદ હતી.
અલખ અને અદ્વિક એક થઈ ગયા. તેઓને શાંતિ મળી.
અલખ: "આખરે, આપણે મુક્ત છીએ."
અચાનક, ડાયરીમાંથી એક છેલ્લો અવાજ આવ્યો: "તમે કાળજ્ઞાનીને હરાવ્યો છે, પણ તમે મને હરાવ્યો નથી. હું હજી પણ જીવંત છું."
આ સાંભળીને અદ્વિક અને અલખ ચોંકી ગયા. તેઓને ખબર પડી ગઈ કે આ અવાજ કોઈ બીજાનો નહીં, પણ ડાયરીનો જ હતો. ડાયરી એક જીવંત વસ્તુ હતી, અને તે આખી વાર્તાનો મુખ્ય શ્રાપ હતી.
ડાયરીના છેલ્લા શબ્દો સાંભળીને અદ્વિક અને અલખ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તેમને સમજાયું કે આ વાર્તાનો ખરો વિલન કાળજ્ઞાની કે માયાવતી નહોતા, પણ ખુદ ડાયરી હતી.
ડાયરી હવામાં તરવા લાગી અને તેના પાનામાંથી કાળો ધુમાડો નીકળવા લાગ્યો. તે ધુમાડો એક ભયાનક આકૃતિમાં ફેરવાઈ ગયો, જેનો ચહેરો નહોતો, માત્ર એક કાળો ખાલીપો હતો.
ડાયરી: "તમે મને હરાવી શકતા નથી. હું પ્રેમ અને નફરતથી પર છું. હું આ દુનિયાનો સૌથી મોટો જાદુ છું. મેં તમારી વાર્તાને મારામાં લખી છે, અને જ્યાં સુધી હું જીવંત છું, ત્યાં સુધી તમે મારા શ્રાપમાં કેદ રહેશો."
અદ્વિકે કહ્યું, "તમે ખોટા છો. પ્રેમ અને નફરત એકબીજાથી વિરુદ્ધ છે, પણ એકબીજાના પૂરક છે. તમે પ્રેમથી નફરતને હરાવી શકો છો."
અલખ: "અદ્વિક સાચો છે. તમે માત્ર એક ડાયરી છો, અને ડાયરી માત્ર લખી શકે છે, તે પ્રેમ કે નફરત કરી શકતી નથી."
ડાયરીએ એક શક્તિશાળી મંત્ર બોલ્યો, અને તે અદ્વિક અને અલખને પોતાની અંદર ખેંચવા લાગી.
અદ્વિકે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને તેણે અલખને કહ્યું, "અલખ, જો આપણે જીવવું હોય, તો આપણે આપણા પ્રેમને બલિદાન આપવો પડશે. આપણે આપણી યાદશક્તિને ભૂલી જઈશું, જેથી આપણે ડાયરીના શ્રાપમાંથી મુક્ત થઈ શકીએ."
અલખે હસીને કહ્યું, "અદ્વિક, હું તમારા સાથે છું. જો આપણે સાથે હોઈશું, તો કોઈ શ્રાપ આપણને હરાવી શકશે નહીં."
અદ્વિક અને અલખે એકબીજાનો હાથ પકડ્યો. તેમના આત્મામાંથી એક પ્રકાશ નીકળ્યો, જે ડાયરીની અંદર જવા લાગ્યો. આ પ્રકાશ એટલો શક્તિશાળી હતો કે ડાયરી બળવા લાગી.
ડાયરી: "ના... હું હાર નહીં માનું."
પણ અદ્વિક અને અલખના પ્રેમે ડાયરીના અસ્તિત્વને નાબૂદ કરી નાખ્યું. ડાયરી એક રાખના ઢગલામાં ફેરવાઈ ગઈ.
અદ્વિક અને અલખ ફરીથી એક થઈ ગયા. તેઓને શાંતિ મળી.
ડાયરીનો અંત થતાં જ અદ્વિક અને અલખ સમયના ભ્રમમાંથી મુક્ત થયા. તેઓ સુરતના એ જ જૂના પુસ્તકાલયમાં પાછા ફર્યા, જ્યાં તેમની વાર્તાની શરૂઆત થઈ હતી. અદ્વિકે આસપાસ જોયું. પુસ્તકાલય શાંત હતું અને જૂના પુસ્તકોની સુગંધ હવામાં ફેલાઈ રહી હતી.
તેને લાગણી થઈ કે કંઈક બદલાઈ ગયું છે. તે પોતાની સાથે હતો. તેની યાદશક્તિ અસ્પષ્ટ હતી, પણ તેનું હૃદય સ્પષ્ટ હતું. તેણે પોતાના હાથ પર જોયું. તેના હાથ પર એક ટેટૂ હતું. તે ટેટૂ એક ગુલાબનું હતું. અદ્વિકને કંઈ યાદ નહોતું, પણ તે જાણતો હતો કે આ ગુલાબ તેના માટે ખૂબ જ ખાસ હતું.
અદ્વિકે મનોમન કહ્યું, "મને કંઈ યાદ નથી, પણ હું જાણું છું કે મેં કોઈને પ્રેમ કર્યો હતો. અને હું એ પ્રેમને ફરીથી શોધીશ."
શું અદ્વિક તેની યાદશક્તિ પાછી મેળવી શકશે? શું તે અલખને ફરીથી શોધી શકશે?
ક્રમશ:
