प्रकरण -21
माझे सुहानीशी भूतकाळातील नाते होते. परिस्थिती मला तिच्यापासून दूर करण्याचा प्रयत्न करत होती, पण मी तिच्या जवळ आलो होतो.
एकदा, मी तिला चाळीत बोलावले आणि तिला विनंती केली.
"तू मला मोठा भाऊ म्हणशील का?"
"का?" तिने विचारले.
"मला तिच्यासोबत जास्त घरचे वाटते."
"मला काहीच हरकत नाही."
असे म्हणत तिने परवानगी दिली आणि मला मोठा भाऊ म्हणू लागली.
Vमला माहित नाही की मी तिला संबोधित करण्याच्या या पद्धतीवर का खूश नव्हतो. ती मला मोठा भाऊ म्हणायची, तिच्या मनापासून नाही, तर फक्त तोंडी, जी "गुड मॉर्निंग मोठे भाऊ " "गुड आफ्टरनून मोठे भाऊ" "गुड इव्हनिंग मोठे भाऊ आणि "गुड नाईट मोठे" पर्यंत मर्यादित होती.
मी तिला राखी बांधण्याचा सल्ला दिला. तिने तो नाकारला आणि म्हणाली:
"माझी आई ते करण्यास मनाई करते. ती म्हणते की आपण देवाने आपल्याला दिलेले नाते बदलण्याचा प्रयत्न करू नये."
तिने एकदा अनिशला राखी बांधण्याबद्दल बोलले होते, पण तो म्हणली होती.
"स्त्री कोणालाही राखी बांधू शकते, अगदी तिच्या नवरे ला पन "
हसमुखही माझ्या सासूच्या बाजूने गेला होता.
तिनेही नाते बदलण्यास नकार दिला होता.
तिच्या स्वतःच्या भूतकाळामुळे अशा प्रतिकूल विनंतीला जबाबदार धरले होते.
तिने तिच्या शेजाऱ्याला भाऊ मानले होते आणि त्याच्या पाठीमागे अवैध संबंध निर्माण केले होते. तिला भीती वाटत होती की आपणही तोच मार्ग अवलंबू.
मला माहित नाही का? मला सुरुवातीपासूनच माझ्या सासूवर ३६ वर्षांचा प्रेम होता.
असे काहीतरी होते ज्यामुळे मी माझ्या सासूला वेश्यांच्या गटात समाविष्ट केले. खोटे बोलणे तिच्या रक्तात रुजले होते. हे त्याचे एक उत्तम उदाहरण होते.
एकदा, आरतीची मैत्रीण तिला भेटायला आली. मी तिला ओळखत होते. मी तिच्या घरीही गेलो होतो. त्यामुळे मी तिला माझ्या घरी बोलावले.
आम्ही स्वयंपाकघरात गप्पा मारल्या. गीता बहीण देखील होती.
हे कळताच तो रागाच्या भरात माझ्या घरी आला आणि दोघांनाही सोबत घेऊन गेला.
मात्र प्रकरण तिथेच संपले नाही. त्या रात्री आरती काहीतरी शिकण्यासाठी आली होती आणि त्याने माझ्याबद्दल बकवास बोलायला सुरुवात केली. मी ते कुजबुजताना ऐकले होते. मी गप्प बसलो. पण त्याने मला " लुच्चा सांगितला होत..
हे ऐकून माझे डोके फिरले. मी माझ्या फुफ्फुसातून ओरडू लागलो. रात्रीचे ११ वाजले होते. इमारतीत गोंधळ उडाला होता.
त्याने मला बदमाश म्हटले होते. आरतीनेही त्याला पाठिंबा दिला होता. पण तो ते स्वीकारत नव्हता. त्याने त्याच्या धाकट्या मुलीला खोटी शपथ दिली होती, ज्यामुळे मला वेश्येची आठवण झाली.
"वेश्या" हा शब्द ऐकून त्याचे सर्व धैर्य उडून गेले.
त्यानंतर, आमच्यात शांतता पसरली.
तीन-चार महिने शांततेत गेले.
त्या दरम्यान त्या वेळी, आरती आणि मी बाहेर भेटायचो. आम्ही बाहेर जायचो, हॉटेल्स आणि सिनेमांना जायचो.
लग्नापूर्वी आम्ही किमान वीस चित्रपट पाहिले होते.
सुहानीला आमच्याबद्दल माहिती होती. ती आमच्या बोटीत प्रवासी होती, म्हणून ती घरी कोणालाही सांगू शकत नव्हती.
तरीही, ललिता पवार ला एकदा आमच्यावर संशय आला होता.
कॉलेजने 'सरस्वती चंद्र' चित्रपटाचा एक शो आयोजित केला होता. आरतीने माझ्यासाठीही पास खरेदी केला होता. आणि मी तिच्यासोबत चित्रपट पाहण्यासाठी गेलो होतो.
वाटेत तिने तिचा संशय व्यक्त केला होता.
"माझ्या आईला कळले आहे. ती अनिकेतला नक्कीच माझी हेरगिरी करण्यासाठी पाठवेल."
"काळजी करू नकोस, तो माझा चांगला मित्र आहे; तो स्वतः सुहानीवर प्रेम करतो. अशा परिस्थितीत तो असे काहीही करणार नाही." "
पण असे काहीही घडले नाही.
आम्ही दोन मैत्रिणींसह टॅक्सीने रस्त्याच्या कोपऱ्यावर पोहोचलो.
माझी सासू आणि पुष्पा बहीण आई तिथे उभ्या होत्या...
आरतीने ते उघड केले होते. त्या टॅक्सीने येत होत्या. त्यांनी मला लिफ्ट दिली. मी त्यांच्यासोबत आले आणि तेवढ्यात प्रकरण संपले.
माझ्या पालकांनी आरतीला त्यांची सून म्हणून स्वीकारले होते. पण ती अजून १८ वर्षांची झाली नव्हती. आम्हाला थोडा वेळ वाट पहावी लागली.
मग काहीतरी मनोरंजक घडले.
तिच्या दोन्ही मुली उपवास करत होत्या. त्यासाठी त्यांना रात्रभर जागून राहावे लागले, म्हणून आरतीच्या आईने सर्व काही विसरून मला फोन केला. आमचे लग्न दुसऱ्या दिवशी होणार होते, पण आम्ही त्यांना ते कळवले नाही. माझी बहीण भाविकालाही ते कळले नाही.
आरतीची मैत्रीण दुसऱ्या मैत्रिणीसोबत लग्नाला आली होती. माझे दोन मित्रही उपस्थित होते. त्यांच्याशिवाय आमचे सर्व जवळचे नातेवाईक, मित्र आणि ओळखीचे लोक उपस्थित होते.
लग्नाच्या सर्व विधी यशस्वीरित्या पूर्ण झाल्या.
लग्नानंतर, मधुचंद्राऐवजी, आम्ही श्री नाथजी, मथुरा आणि द्वारकेची तीर्थयात्रा करण्याची योजना आखली, ज्यामध्ये भाविका देखील सहभागी झाली होती.
आम्ही आठ दिवस तीर्थयात्रा केली.
आमचे लग्न आनंदी होते आणि ते देवाचे आशीर्वाद मानले जात असे.
लग्नानंतरही मी माझी प्रथा चालू ठेवली.
मी अर्धवेळ नोकरी देखील केली.
माझ्या वडिलांनी त्यांचे संपूर्ण आयुष्य उदरनिर्वाहासाठी घालवले. त्यांनी आम्हा भावंडांना चांगले वाढवण्याचा प्रयत्न केला.
गीता बहिण आम्हाला कधीही आमच्या आईची अनुपस्थिती जाणवू दिली नाही. भाविका आणि तिचे एकमेकांशी पटत नव्हते. गीता बहिण तिला तिची मुलगी म्हणून स्वीकारले होते, परंतु भाविका तिच्या नकारात्मक विचारांवर मात करू शकली नव्हती. तरीही, गीता बहिण त्यांच्या वाढदिवशी, मी त्यांची आवडती पुरणपोळी बनवली होती आणि ती त्यांना खायला दिली होती.
भाविका त्याचा हा हावभाव कधीच विसरू शकत नाही.
०००००००००००० (चालू)
