വീണ്ടും വരുമൊരു പൂക്കാലം
കാറ്റും കോളും കണ്ണിറുമ്പി,
നല്ല പുഴയും വയലും ആർത്തിരമ്പി,
മേഘങ്ങൾ മൂടിയ ആകാശച്ചിറകിൽ
മഴയുടെ വിരലുകൾ താളം പിടിച്ചു.
വെള്ളിമിന്നൽ വാനിൽ വരച്ചപ്പോൾ,
ഇടിമുഴക്കം ഭൂമിയെ നടുക്കി,
തണുത്ത കാറ്റിന്റെ കരങ്ങൾ തഴുകി
തളർന്ന മരങ്ങൾ തലകുനിച്ചു.
വയലേലകൾ പച്ചപ്പുടവ ചുറ്റി
മഴത്തുള്ളികളെ മാറോടണച്ചു,
പുഴയാകട്ടെ കരകവിഞ്ഞൊഴുകി
പഴയ കഥകൾ പാടിപ്പറഞ്ഞു.
മണ്ണിന്റെ മാറിൽ മഴ പെയ്തപ്പോൾ
മണമുയർന്നു — ഓർമ്മപോലെ,
കുഞ്ഞുനാളിലെ മഴക്കാലം പോലെ
മനസ്സിലൊരു നനവ് പടർന്നു.
തോടുകൾ പാഞ്ഞു, ചാലുകൾ നിറഞ്ഞു,
കുളങ്ങൾ കണ്ണാടി പോലെ തെളിഞ്ഞു,
ചെറുമീനുകൾ നീരിൽ ചാടി
നനഞ്ഞ ലോകത്ത് ഉല്ലസിച്ചു.
തെങ്ങിൻ തലപ്പുകൾ ആടിയുലഞ്ഞു,
തുമ്പികൾ മഴയിൽ മറഞ്ഞുനിന്നു,
കിളികൾ കൂടിനുള്ളിൽ ചേർന്നിരുന്നു,
കാറ്റ് മാത്രം പാട്ടുമായി അലഞ്ഞു.
പാടവരമ്പിലൂടെ ഒഴുകിയ വെള്ളം
പാദങ്ങളെ തണുപ്പിച്ചു കടന്നുപോയി,
ചെളിയിൽ പതിഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകൾ പോലും
മഴ മായ്ച്ചൊരു ചിത്രമായി മാറി.
അകലെയൊരു കുടിലിൻ മുറ്റത്ത്
അമ്മ വിളക്കൊന്നെ കൊളുത്തിവെച്ചു,
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിലും കേട്ടു
അവളുടെ സ്നേഹമുള്ള വിളി.
“വേഗം വരൂ…” എന്നൊരു വാക്കിൽ
ഒരു വീടിന്റെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു,
പുറത്ത് കാറ്റ് കൊടുങ്കാറ്റായാലും
അകത്ത് സ്നേഹം കാവലായിരുന്നു.
പുഴയുടെ കരയിൽ നിന്നൊരു ബാലൻ
തിരമാലകളെ നോക്കി നിന്നു,
ഒഴുകിപ്പോകുന്ന വെള്ളത്തിനൊപ്പം
തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ഒഴുക്കിവിട്ടു.
“എവിടേക്കാണ് ഈ പുഴയുടെ യാത്ര?”
അവൻ പതിയെ തന്നോടു ചോദിച്ചു,
“കടലിലേക്കല്ലേ…” എന്ന കാറ്റ്
അവന്റെ ചെവിയിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ജീവിതവും അതുപോലെയല്ലേ?
എത്ര വളവുകൾ വന്നാലും യാത്ര തുടരും,
എത്ര കരകൾ പിന്നിലായാലും
ഒടുവിൽ സ്വന്തം കടലിലേക്കെത്തും.
കാറ്റ് ചിലപ്പോൾ കൊടുങ്കാറ്റാകും,
മഴ ചിലപ്പോൾ പ്രളയമാകും,
വഴികൾ ചിലപ്പോൾ കാണാതാകും,
എന്നാലും പുലരി വരാതിരിക്കില്ല.
ഇന്നലെ കരഞ്ഞിരുന്ന മേഘങ്ങൾ
നാളെ പുഞ്ചിരിയായി മാറും,
ഇന്ന് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുഴ
നാളെ ശാന്തമായി ഒഴുകും.
കാറ്റും കോളും കണ്ണിറുമ്പിയ
ആ മഴനനഞ്ഞ രാത്രിയുടെ അവസാനം,
കിഴക്കൻ ചക്രവാളത്തിൽ പതിയെ
ഒരു സ്വർണ്ണനൂൽ പിറന്നു.
മേഘങ്ങൾ മാറി, വെളിച്ചം പടർന്നു,
വയലുകൾ വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചു,
പുഴയുടെ നെഞ്ചിൽ സൂര്യൻ വീണപ്പോൾ
ആയിരം പൊൻതുണ്ടുകൾ മിന്നി.
അപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി—
പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ കൊടുങ്കാറ്റിനും
പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്
ഒരു മനോഹരമായ പ്രഭാതം.
കാറ്റ് നമ്മെ തളർത്തിയാലും,
മഴ കണ്ണുനീർപോലെ പെയ്താലും,
പുഴ കരകവിഞ്ഞൊഴുകിയാലും,
ജീവിതം നിൽക്കുകയില്ല.
കാരണം,
ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ച്
ഒരു പുലരി വരും…
നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ നിന്ന്
ഒരു പുതിയ പച്ചപ്പ് മുളക്കും…
കാറ്റും കോളും കണ്ണിറുമ്പിയാലും,
പുഴയും വയലും ആർത്തിരമ്പിയാലും,
പ്രകൃതി നമ്മോട് പതിയെ പറയും—
“തളരരുത് മനുഷ്യാ…
മഴ കഴിഞ്ഞാൽ
മണ്ണിനും മനസ്സിനും
വീണ്ടും പൂക്കാനുള്ള കാലമുണ്ട്.”
