*વરસાદી યાદો અને અધૂરી સાંજ...*
અર્થ અને અન્વીની દોસ્તી એટલે જાણે એક જ આત્મા બે શરીરમાં. બંને સાથે જ મોટા થયા હતા. કોલેજની કેન્ટીન હોય, વરસાદની સાંજ હોય કે મોડી રાતની ચાની કિટલી—બંને હંમેશાં સાથે જ જોવા મળતા. અન્વીનો ચહેરો જોઈને અર્થ સમજી જતો કે એના મનમાં શું ચાલે છે, અને અર્થના અવાજના ટોન પરથી અન્વીને ખબર પડી જતી કે એ ઉદાસ છે.
પણ એક દિવસ અચાનક, કોઈ જ ઝઘડા વગર, અન્વીએ અર્થથી અંતર બનાવી લીધું. પહેલાં ફોન ઓછા થયા, પછી મેસેજના જવાબ ટૂંકા થયા અને ધીમે-ધીમે અન્વીએ અર્થને મળવાનું જ બંધ કરી દીધું. અર્થે જ્યારે પણ પૂછવાનો પ્રયત્ન કર્યો, અન્વીએ બહુ જ રૂક્ષ અવાજે કહી દીધું: "અર્થ, હવે આપણે મોટા થઈ ગયા છીએ. આપણી આ રોજના મળવાની આદત બરાબર નથી. મારે મારી લાઈફમાં આગળ વધવું છે."
અર્થ સાવ ભાંગી પડ્યો. જે છોકરી માટે એ આખી દુનિયા સામે લડી શકતો હતો, એણે જ આટલી સરળતાથી પાંચ વર્ષની દોસ્તી પર પૂર્ણવિરામ મૂકી દીધું? એણે પણ અન્વીને ફરી ક્યારેય ફોન ન કર્યો.
સમય વીતતો ગયો. બરાબર બે વર્ષ પછી, મુંબઈના એ જ કાફેમાં જ્યાં બંને કલાકો સુધી બેસતા હતા, અર્થ કોફી પી રહ્યો હતો. બહાર ધોધમાર વરસાદ પડી રહ્યો હતો—એવો જ વરસાદ જે અન્વીને બહુ ગમતો હતો.
અચાનક કાફેનો દરવાજો ખુલ્યો અને...
આગળની વાર્તા આપ વાંચી શકો છો
https://whatsapp.com/channel/0029VaAKYgILtOj7kOJ5ow2P
Stay tuned with
Dr Khyati Thanki
' નિશબ્દા '
