૨૯. કબ્રસ્તાનની છાયા અને ભુલભુલામણીનું યુદ્ધ
શિયાળુ અયનકાળની આગલી રાત પેરિસ પર એક કફન જેવી છવાઈ ગઈ. મોન્સિયર ક્લાઉડના સ્ટુડિયોમાં, ટર્પેન્ટાઇનની તીવ્ર ગંધ ચિંતા અને વ્યૂહરચનાની ગંધ સાથે ભળી ગઈ હતી. ટેબલ પર મોન્ટમાર્ટની નીચેની કેટકોમ્બ્સનો વિશાળ નકશો ફેલાયેલો હતો, જેના પર ઈઝાબેલે લાલ શાહીથી ત્રણ સ્થાનો પર વર્તુળ કર્યા હતા. આ તે જગ્યાઓ હતી જ્યાં જ્ઞાન-સ્તંભો સ્થાપિત કરવાના હતા, જે કાઉન્ટ વોલ્કોવની વિધિને નિષ્ફળ બનાવવા માટે એક ત્રિકોણ બનાવતા હતા.
"આપણે રાત્રિના સૌથી અંધારા પ્રહરમાં નીકળવું પડશે," ઈઝાબેલે કહ્યું, તેનો અવાજ શાંત પણ મક્કમ હતો. "મોન્ટમાર્ટની આસપાસના કેટકોમ્બ્સના બધા જાણીતા પ્રવેશદ્વારો પર હવે ઓર્ડરના માણસોનો પહેરો હશે. તેઓ આપણી રાહ જોતા હશે."
આદિત્યએ નકશા તરફ જોયું, તેનો ચહેરો ગંભીર હતો. "તો આપણે અંદર કેવી રીતે જઈશું? જાણે કે કોઈ છુપાયેલ દરવાજો આપણી રાહ જોઈ રહ્યો હોય?" તેના અવાજમાં વ્યંગ હતો, જે તેની નિરાશાને છુપાવી રહ્યો હતો.
"હા, બરાબર એવું જ છે," મોન્સિયર ક્લાઉડે શાંતિથી કહ્યું, જેઓ અત્યાર સુધી એક ખૂણામાં ચૂપચાપ બેસીને કોલસાથી સ્કેચ બનાવી રહ્યા હતા. તેમણે પોતાનું સ્કેચપેડ બાજુ પર મૂક્યું. "ઓર્ડર જાહેર પ્રવેશદ્વારો જાણે છે. પણ પેરિસમાં તેની હાડપિંજર કરતાં પણ વધુ રહસ્યો છે. હું એક રસ્તો જાણું છું. એક જૂનો, ભૂલાઈ ગયેલો રસ્તો."
બધાની નજર તેમના પર સ્થિર થઈ.
"મોન્ટમાર્ટ કબ્રસ્તાન," ક્લાઉડે કહ્યું. "ત્યાં એક જૂની, અનામી કબર છે, જે એક ધનિક પરિવારની હતી જેઓ ગાર્ડિયન્સના પ્રારંભિક સભ્યો હતા. તે કબરની નીચે એક ગુપ્ત માર્ગ છે જે સીધો આ કેટકોમ્બ્સના ઊંડાણમાં ખુલે છે. તે સદીઓથી વપરાયો નથી."
યોજના નક્કી થઈ. ક્લાઉડ તેમને પ્રવેશદ્વાર સુધી લઈ જશે, જ્યારે આદિત્ય, સંધ્યા, અને ઈઝાબેલ અંદર જઈને મિશન પૂરું કરશે. સમય, અલબત્ત, તેમની સાથે જ રહેશે. સર્પ-હૃદયને તેનાથી અલગ કરવું અશક્ય હતું.
અડધી રાત્રે, તેઓ કબ્રસ્તાનના શાંત, ભેંકાર વાતાવરણમાં પ્રવેશ્યા. ચંદ્ર વાદળો પાછળ છુપાયેલો હતો, અને જૂની કબરોના પથ્થરો અંધકારમાં ભૂતિયા આકારો જેવા લાગતા હતા. ક્લાઉડ તેમને એક જર્જરિત, વેલોથી ઢંકાયેલી કબર પાસે લઈ ગયા. તેમણે પથ્થરની એક કોતરણી પર દબાણ કર્યું, અને એક ભારે, કર્કશ અવાજ સાથે, કબરનો પથ્થરનો સ્લેબ બાજુ પર સરકી ગયો, જેણે નીચે જતી અંધારી સીડીઓનો માર્ગ ખોલ્યો.
"સાવચેત રહેજો," ક્લાઉડે કહ્યું, તેની આંખોમાં ચિંતા હતી. "યાદ રાખજો, તમે માત્ર પથ્થર અને હાડકાંમાં નથી જઈ રહ્યા, તમે ઇતિહાસમાં પ્રવેશી રહ્યા છો. અને ઇતિહાસ હંમેશા મૈત્રીપૂર્ણ નથી હોતો."
તેમણે અંદર પ્રવેશ કર્યો અને સ્લેબ તેમની પાછળ બંધ થઈ ગયો, તેમને સંપૂર્ણ અંધકાર અને મૌનમાં ધકેલી દીધા. આદિત્યએ પોતાની શક્તિશાળી ટોર્ચ ચાલુ કરી. હવા ઠંડી અને ભારે હતી, જેમાં ભીની માટી અને વિસરાઈ ગયેલા સમયની ગંધ હતી.
તેઓ કેટકોમ્બ્સની ભુલભુલામણીમાં હતા. નકશો તેમના હાથમાં હતો, પણ આ ભૂગર્ભ દુનિયામાં, દિશાઓ ભ્રામક હતી.
"આ તરફ," સમયે અચાનક કહ્યું, તેનો નાનો હાથ જમણી બાજુના એક સાંકડા માર્ગ તરફ નિર્દેશ કરી રહ્યો હતો, જે નકશા પર મુખ્ય માર્ગ તરીકે ચિહ્નિત નહોતો.
"બેટા, નકશો કહે છે કે આપણે સીધા જવાનું છે," આદિત્યએ કહ્યું.
"નકશો પથ્થરો બતાવે છે, પપ્પા," સમયે સમજાવ્યું. "મને... મને ઊર્જા અનુભવાય છે. તે એક ગરમ પ્રવાહ જેવું છે. તે આપણને બોલાવી રહ્યું છે."
સર્પ-હૃદય તેના હાથમાં હળવેથી ધબકી રહ્યું હતું, એક લાલ, માર્ગદર્શક દીવાદાંડીની જેમ. ઈઝાબેલે આદિત્ય તરફ જોયું અને માથું હલાવ્યું. "તેના પર વિશ્વાસ કરો. સર્પ-હૃદય આ સ્થાનની ઊર્જાને આપણા કરતાં વધુ સારી રીતે સમજે છે. તે આપણું હોકાયંત્ર છે."
તેઓ સમયના માર્ગદર્શન હેઠળ આગળ વધ્યા. સમય તેમને એવા રસ્તાઓ પર લઈ ગયો જે સાંકડા અને જોખમી હતા, પણ તેમને લાગ્યું કે તેઓ ઝડપથી આગળ વધી રહ્યા છે. લગભગ અડધા કલાક પછી, સમય અટક્યો.
"અહીં," તેણે કહ્યું. "પહેલું સ્થાન અહીં છે."
તેઓ એક નાના, ગોળાકાર ખંડમાં હતા. અહીં હાડકાંની ગોઠવણી અલગ હતી, એક પ્રકારના સર્પાકારમાં. તે એક પ્રાચીન શક્તિ કેન્દ્ર હતું. ઈઝાબેલે ઝડપથી થેલામાંથી પહેલો જ્ઞાન-સ્તંભ કાઢ્યો. તે સ્ફટિકનો બનેલો હતો અને તેના પર સૂક્ષ્મ કોતરણી હતી. તેણે તેને ખંડના કેન્દ્રમાં જમીનમાં ખોસી દીધો અને કોઈ પ્રાચીન ભાષામાં મંત્રોચ્ચાર શરૂ કર્યો.
જેવો તેણે મંત્ર પૂરો કર્યો, સ્તંભમાંથી એક ક્ષણ માટે આછો વાદળી પ્રકાશ નીકળ્યો અને પછી તે શાંત થઈ ગયો.
"એક થઈ ગયું," ઈઝાબેલે શ્વાસ લેતા કહ્યું. "બે બાકી છે."
પણ તેમની નાની જીતની ઉજવણી કરવા માટે તેમની પાસે સમય નહોતો. કોરિડોરના છેડેથી એક પથ્થર ગબડવાનો અવાજ આવ્યો. અને પછી, એક ઠંડો, પરિચિત અવાજ અંધકારમાંથી પડઘાયો.
"ઉંદરો ભોંયરામાં પોતાનો રસ્તો શોધી જ લે છે. પણ ભુલભુલામણીમાં હંમેશા શિકારી રાહ જોતો હોય છે."
ત્રણ આકૃતિઓ અંધકારમાંથી બહાર આવી. વચ્ચે ગ્રેગર હતો, વોલ્કોવનો જમણો હાથ. તેની આંખોમાં ક્રૂરતા અને વિજયનો ભાવ હતો.
"તમે વિચાર્યું કે તમે અમારાથી છટકી શકશો?" તેણે કહ્યું. "વોલ્કોવને બધું જ દેખાય છે. જ્યારે તમે પુસ્તકાલયમાંથી ભાગ્યા, ત્યારે જ અમે તમારી ઊર્જાને અનુસરવાનું શરૂ કરી દીધું હતું. આ સ્તંભે તો બસ તમારી જગ્યાની પુષ્ટિ કરી."
આદિત્ય અને સંધ્યા તરત જ સમયની સામે ઢાલ બનીને ઊભા થઈ ગયા.
"ઈઝાબેલ, સમયને લઈને બીજા માર્ગેથી નીકળી જા," આદિત્યએ આદેશ આપ્યો. "અમે આમને રોકીશું."
"ના! આપણે સાથે રહીશું!" ઈઝાબેલે કહ્યું.
"આ ચર્ચાનો સમય નથી! જાઓ!" સંધ્યા ગર્જી.
ગ્રેગર અને તેના સાથીઓ આગળ વધ્યા. લડાઈ શરૂ થઈ. આ કોઈ ખુલ્લું મેદાન નહોતું. સાંકડા માર્ગો, નીચી છત અને લપસણી જમીન લડાઈને વધુ ઘાતક બનાવી રહી હતી. આદિત્ય પોતાની મજબૂત ટોર્ચને હથિયાર તરીકે વાપરી રહ્યો હતો, જ્યારે સંધ્યા વીજળીની ગતિથી હલનચલન કરી રહી હતી, દુશ્મનોને નજીક આવતા રોકી રહી હતી.
તેઓ બે હતા, અને દુશ્મનો ત્રણ. અને તેઓ યુવાન અને વધુ શક્તિશાળી હતા. ધીમે ધીમે, આદિત્ય અને સંધ્યા પર દબાણ વધી રહ્યું હતું. ગ્રેગરે આદિત્યને એક લાત મારી, જેનાથી તે હાડકાંના ઢગલા પર પડ્યો. બીજો માણસ સંધ્યાની નજીક પહોંચી ગયો.
ઈઝાબેલ, જે સમયને લઈને પાછળ હતી, તેણે એક નાની પોટલી ફેંકી. તે જમીન પર પડતા જ તેમાંથી તીવ્ર પ્રકાશ અને ધુમાડો નીકળ્યો, જેનાથી દુશ્મનો ક્ષણભર માટે અંધ થઈ ગયા. પણ તે પૂરતું નહોતું.
સમય આ બધું ડરથી જોઈ રહ્યો હતો. હિંસા, ક્રોધ અને તેના માતા-પિતાનો સંઘર્ષ. તેના નાના મન માટે આ બધું અસહ્ય હતું. ભય, શુદ્ધ અને તીવ્ર ભય, તેના પર હાવી થઈ ગયો. અને તેના હાથમાં રહેલા સર્પ-હૃદયે તેની આ લાગણીને અનુભવી.
તેણે કોઈ આદેશનો જવાબ ન આપ્યો, પણ સમયના આતંકનો જવાબ આપ્યો.
અચાનક, સર્પ-હૃદયમાંથી એક શક્તિશાળી, રૂબી-લાલ પ્રકાશનું મોજું ફેલાયું. તે પ્રકાશ ઠંડો નહોતો, પણ તેમાં લાગણીઓની તીવ્રતા હતી – એક બાળકની તેના માતા-પિતાને બચાવવાની તીવ્ર ઈચ્છા. આ પ્રકાશના મોજાએ ગ્રેગર અને તેના સાથીઓને ધક્કો માર્યો. તે કોઈ ભૌતિક ધક્કો નહોતો, પણ માનસિક હતો. એક ક્ષણ માટે, તેમના મનમાં ભય અને મૂંઝવણ છવાઈ ગઈ. તેમની હિંમત અને ક્રૂરતા અદ્રશ્ય થઈ ગઈ.
આદિત્ય અને સંધ્યાએ આ તકનો પૂરો લાભ ઉઠાવ્યો. તેમણે મૂંઝાયેલા દુશ્મનોને ઝડપથી પરાસ્ત કરી દીધા. લડાઈ પૂરી થઈ.
ખંડમાં હાંફવાનો અને સર્પ-હૃદયના ધીમા પડતા ધબકારાનો અવાજ જ બાકી રહ્યો. સમય થાકીને જમીન પર બેસી ગયો, સર્પ-હૃદયનો પ્રકાશ હવે શાંત થઈ ગયો હતો.
"તેણે... તેણે આપણને બચાવ્યા," સંધ્યાએ આશ્ચર્ય અને ગર્વ સાથે કહ્યું.
તેમણે પહેલી લડાઈ જીતી લીધી હતી. પણ આ યુદ્ધનો અંત નહોતો. તેઓ જાણતા હતા કે વોલ્કોવને હવે તેમની ચોક્કસ યોજનાની ખબર પડી ગઈ હશે. તે વધુ સૈનિકો મોકલશે.
આદિત્યએ નકશો ઉપાડ્યો. "આપણે ચાલતા રહેવું પડશે. આપણી પાસે સવાર સુધીનો જ સમય છે."
તેમણે થાકેલા અને ઘાયલ શરીરે ભુલભુલામણીના ઊંડાણમાં આગળ વધવાનું શરૂ કર્યું. તેમણે એક લડાઈ જીતી હતી, પણ ભુલભુલામણીનું હૃદય, અને સમયનું ભાગ્ય, હજુ પણ આગળ, પેરિસના પવિત્ર હૃદયની નીચેના અંધકારમાં તેમની રાહ જોઈ રહ્યું હતું.
(ક્રમશઃ)
