આર્યન સર રાજકોટ જવા રવાના થયા અને તે ક્ષણથી જ કાવ્યાના જીવનમાં એક અજીબ ખાલીપો વ્યાપી ગયો. ભલે તેઓ માત્ર થોડા જ દિવસો માટે ગયા હતા, પણ કાવ્યા માટે એ એક-એક પળ પહાડ જેવી ભારી લાગતી હતી. અત્યાર સુધી તો એવું હતું કે ભલે વાત ના થાય, પણ એવો સંતોષ હતો કે સર આ જ શહેરમાં છે, નજીક છે. પણ હવે એવું લાગતું હતું કે તેના અસ્તિત્વનો એક હિસ્સો તેનાથી સેંકડો કિલોમીટર દૂર જતો રહ્યો છે.
રાજકોટ ગયા પછી પહેલા બે દિવસ તો સાવ શાંતિમાં વીત્યા. કાવ્યા સતત તેનો ફોન ચેક કરતી. ઓફિસમાં બ્રેકિંગ ન્યૂઝ લખતી વખતે પણ તેની નજર મોબાઈલની નોટિફિકેશન લાઈટ પર જ ટકેલી રહેતી. તેને આશા હતી કે સરનો એક નાનો મેસેજ તો આવશે જ કે— "હું પહોંચી ગયો છું" અથવા "કેમ છે?". પણ સામે છેડે સાવ મૌન હતું.
જેમ જેમ દિવસો વીતતા ગયા, કાવ્યાના મનમાં શંકાઓ અને ડરના વમળો ઉઠવા લાગ્યા. "શું સર ત્યાં જઈને એટલા વ્યસ્ત થઈ ગયા હશે કે તેમને મારો એક વિચાર પણ ના આવ્યો? શું મારા મેસેજ તેમને બોજ લાગતા હશે?" આવા અનેક પ્રશ્નો તેને અંદરથી કોરી ખાતા હતા. તે રાત્રે મોડે સુધી જાગતી, ઓનલાઈન સ્ટેટસ ચેક કરતી, પણ હિંમત નહોતી ચાલતી કે સામેથી મેસેજ કરે. તેને લાગતું હતું કે ક્યાંક તેનો આ હક જતાવવો સરને નારાજ ના કરી દે.
એક દિવસ ઓફિસથી ઘરે જતી વખતે જોરદાર વરસાદ શરૂ થયો. વરસાદનાં ટીપાં જ્યારે તેની ગાડીના કાચ પર પડતા, ત્યારે કાવ્યાને પોતાની જિંદગી પણ એ કાચ જેવી જ ધૂંધળી લાગતી હતી. તેણે વિચાર્યું કે શું આ પ્રેમ તેને મજબૂત બનાવી રહ્યો છે કે નબળો? જે સ્ત્રીએ ત્રણ વર્ષ સુધી એકલતા સહન કરી હતી, તે આજે માત્ર બે-ત્રણ દિવસના મૌનથી આટલી વિચલિત કેમ થઈ ગઈ? તેને સમજાયું કે આ માત્ર આકર્ષણ નહોતું, પણ એક આત્માનો બીજા આત્મા સાથેનો અતૂટ તાર હતો.
એકાદ અઠવાડિયા જેવો સમય વીતી ગયો હતો. એક સવારે કાવ્યા ઓફિસ જવાની ઉતાવળમાં હતી, ત્યાં જ તેના ફોનની સ્પેશિયલ રિંગટોન વાગી. સ્ક્રીન પર 'આર્યન સર' નામ જોઈને તેના હાથમાંથી ચાવીઓ નીચે પડી ગઈ. હૃદયના ધબકારા એટલા તેજ થઈ ગયા કે તેને લાગ્યું જાણે છાતી ફાટી જશે. ધ્રૂજતા હાથે તેણે કોલ રિસીવ કર્યો અને ફોન કાન પર મૂક્યો.
હજુ તો કાવ્યા કંઈ બોલે એ પહેલાં, સામે છેડેથી એ જ ગંભીર, ધીર-ગંભીર અને હૂંફાળો અવાજ સંભળાયો— "હાલો, કાવ્યા..."
બસ, આ એક જ શબ્દ! એ 'હાલો' માં જે પોતીકાપણું હતું, તેણે કાવ્યાના હૃદયમાં જાણે જન્મોજન્મની તરસ છિપાવી દીધી. તે કશું જ બોલી ના શકી. તેની આંખોમાંથી આંસુની ધારા વહેવા લાગી. આ દુઃખના આંસુ નહોતા, પણ એ સંતોષના આંસુ હતા કે તેના વજૂદને કોઈએ યાદ રાખ્યું હતું.
આર્યન સરે આગળ વાત વધારી, "કામમાં બહુ જ ગૂંચવાયેલો હતો, નેટવર્કની પણ તકલીફ હતી એટલે વાત ના થઈ શકી. કેમ છે તું? તારી તબિયત તો ઠીક છે ને?"
કાવ્યાએ માંડ પોતાનો અવાજ સંભાળીને કહ્યું, "હા સર, હું ઠીક છું. બસ, તમારા અવાજની રાહ જોતી હતી."
તે દિવસે કાવ્યાને સમજાયું કે પ્રેમમાં લાંબી વાતો કે રોજેરોજ મળવું જરૂરી નથી. ક્યારેક દિવસોના મૌન પછી આવતો એક અવાજ પણ તમને ફરીથી જીવતા કરી શકે છે. રાજકોટનો એ પ્રવાસ કાવ્યા માટે એક કસોટી હતો, જેમાં તે પાસ થઈ ગઈ હતી. તેણે ડાયરીમાં લખ્યું: "તેમનો અવાજ એટલે મારા રણમાં વરસેલું પહેલું ચોમાસું. હવે ભલે મૌન રહે, પણ એ એક 'હાલો' ના રણકા પર હું આખી જિંદગી કાઢી નાખીશ."
(ક્રમશઃ...)
