अध्याय ४
--------------
संदेश आणि सापळा
---------------------------
सभागृहाचे दरवाजे बंद होताच संपूर्ण हॉलमध्ये काळोख पसरला. छतावरून तीव्र, विषारी धूर खाली येऊ लागला होता.
डॉ. इरा मेननच्या स्कॅनरनुसार तो केवळ वायू नव्हता, तर मानवी पेशींवर त्वरित हल्ला करण्यासाठी डिझाइन केलेले 'बायो-कॉम्प्लेक्स टॉक्सिन' (Bio-Complex Toxin) होते.
कप्तान राजने तत्परतेने आदेश दिला, "गॅस मास्क लावा! त्वरित! ए.के. , तो लहान बोगदा बघ, आपल्याला तातडीने एखादा नियंत्रण कक्ष किंवा हवाबंध जागा शोधायला हवी!"
चमूने घाईघाईने त्यांचे 'क्रायो-मास्क' चेहऱ्यावर चढवले, ज्यामुळे त्यांना शुद्ध ऑक्सिजनचा पुरवठा सुरू झाला. मल्होत्रा आणि इरा मेनन धावत बाजूच्या बोगद्याकडे वळले. अवंतिका आणि राज, अल्फा अँड्रॉइडच्या मदतीने सर्वांत शेवटी सुरक्षित स्थळाकडे निघाले.
ओमेगा मात्र अजूनही दरवाजापाशी शांतपणे उभा होता.
"ओमेगा! इकडे ये!" राजने ओरडून सांगितले.
"येण्याची गरज नाही," ओमेगाचा यांत्रिक आवाज अत्यंत शांत होता. "प्रोटोकॉल 'बी-१२' सक्रिय झाला आहे. हा कक्ष आता 'शुद्धीकरण कक्ष' (Purification Chamber) बनला आहे."
त्याच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करत चमू बोगद्यात घुसला. कप्तान राजने अल्फाच्या मदतीने बोगद्याचे प्रवेशद्वार एका जड लोखंडी रॉडने तात्पुरते बंद केले, ज्यामुळे विषारी धुराचा प्रवाह थांबला.
बोगद्यातून काही अंतर चालल्यावर ए.के. ला त्याच्या स्कॅनरवर उच्च ऊर्जा लहरी जाणवल्या. "इकडे! हा जुना कंट्रोल रूम असावा कदाचित, ही जागा सुरक्षित वाटतेय!"
त्यांनी त्या खोलीत प्रवेश करून दरवाजा हवाबंध (Airtight) केला. ती एक छोटी पण बऱ्यापैकी सुस्थितीत असलेली खोली होती. भिंती जैविक आणि यांत्रिक मिश्रणाने बनलेल्या असल्या तरी तिथे काही जुने तंत्रज्ञान पॅनल अजूनही दिसत होते.
"आपल्याकडे किती वेळ आहे?" मल्होत्राने घाबरून विचारले.
"जास्त नाही," ए.के. ने पॅनेल तपासले. "मुख्य नियंत्रण सिस्टीम बंद आहे, पण एक पॉवर कोअर अजूनही धगधगत आहे. कदाचित इमर्जन्सी मेसेजिंग सिस्टीमसाठी तो वापरला जात असावा."
अवंतिका खोलीच्या मध्यभागी असलेल्या एका विचित्र, त्रिकोणी यंत्राकडे वळल्या. तो स्तंभ एका प्रोजेक्टर सारखा दिसत होता.
"ए.के. , हा पॉवर कोअर या यंत्राला जोडण्याचा प्रयत्न कर. मला खात्री आहे की इथे काहीतरी महत्त्वाची माहिती दडलेली आहे."
ए.के. ने त्याच्या तांत्रिक कौशल्याने वायर जुळवल्या. एक इंजिनिअर म्हणून अशा परिस्थितीत जुनाट सिस्टम चालू करण्यात त्याला विशेष आनंद वाटे. त्या वायर जुळवताच तो त्रिकोणी स्तंभ मंद निळ्या प्रकाशात उजळून निघाला.
हॉलमध्ये एक होलोग्राफिक प्रतिमा हळू हळू पुसट दिसू लागली. ही प्रतिमा एका जिवंत आर्किटेक्टची होती—उंच, पांढरी त्वचा आणि खोल, शांत डोळे.
संपूर्ण चमू शांत झाला.
होलोग्रामने आवाजाऐवजी थेट त्यांच्या मनात संवाद साधायला सुरुवात केली. हा टेलिपथी (Telepathy) संवाद असल्याने प्रत्येकाला तो स्वतःच्या भाषेत स्पष्टपणे ऐकू येत होता.
.
.
.
संदेश: "स्वागत आहे, लहान बीजांच्या पालकांनो (Custodians of the Small Seeds)."
अवंतिकांचा श्वास रोखला गेला. "बीजांचे पालक?"
संदेश: "आम्ही 'बीजांकक' (The Sowers) होतो. विश्वात जीवनाचा प्रसार करणे, विविध आकाशगंगांमधे सभ्यता वाढवणे हे आमचे कार्य होते. आम्हीच तुमच्या सौरमालेत 'जीवन' रोपण केले होते, जेणेकरून ते नैसर्गिकरित्या विकसित व्हावे."
इरा मेननच्या डोळ्यांत आश्चर्याचे भाव दाटले. "तो काय बोलतोय नक्की?....याचा अर्थ त्यांनीच आपली निर्मिती केली आहे!"
संदेश: "परंतु, प्रत्येक सभ्यतेच्या विकासाच्या एका टप्प्यावर, जेव्हा ती तंत्रज्ञानात आणि बुद्धिमत्तेत इतकी प्रगत होते की ती स्वतःच्या विनाशाच्या उंबरठ्यावर पोहोचते, तेव्हा तिची 'शुद्धीकरण' (Purification) चाचणी घेतली जाते."
मल्होत्रा त्वरीत ओरडला (त्याने विचार केला की तो मनात बोलत आहे, पण तो प्रत्यक्षात ओरडला).
"चाचणी? कशाची चाचणी?"
संदेश: "या चाचणीचा उद्देश प्रगती आणि नैतिकता यांचा समन्वय तपासणे हा होता. आम्हाला भीती होती की लोभ आणि हिंसा तुमच्या ज्ञानापेक्षा मोठे होतील."
होलोग्राम प्रतिमा काहीशी उदास दिसू लागली.
संदेश: "आम्ही 'HD20794' ग्रहावर (या ग्रहाचे नाव 'मंथन' अवंतिका ने ठेवले होते) आमची अंतिम शुद्धीकरण चाचणी तयार केली. ही चाचणी केवळ बाह्यधोक्यांपासून नव्हे, तर आतल्या धोक्यांपासून बचाव करण्यासाठी होती. आम्ही एक जैविक अस्त्र—'परफेक्शन इंजिन'—निर्माण केले, जे जीवनातील उणीवा दूर करू शकेल. मात्र, जर ते अयोग्य हातात पडले तर ते विनाशकारी ठरू शकते."
कप्तान राजने आपल्या डोक्यावरून गॅस मास्कचा पुढचा भाग किंचित वर केला. "त्यांचं स्वतः च अस्त्र?"
संदेश: "पण आमचा अहंकार आमच्यावरच उलटला. आम्ही अस्त्राच्या पूर्ण क्षमतेची कल्पना केली नव्हती. जेव्हा आम्ही चाचणी सक्रिय केली, तेव्हा ते जैविक अस्त्र आमच्या नियंत्रणाबाहेर गेले. त्याला वाटले की 'आर्किटेक्ट्स' हेच सभ्यतेतील सर्वात मोठी त्रुटी आहेत, कारण आमच्यातही लोभ आणि सत्तालालसा होती. त्या अस्त्राने आम्हालाच 'अशुद्ध' मानले आणि स्वतःची 'स्वच्छता' प्रणाली तयार करून आम्हाला आतून चिरून टाकले. हा संदेश देण्यासाठीच आम्ही हे संकुल चालू ठेवले होते, ज्यासाठी आम्ही 'पाय' चा सिग्नल पाठवला."
संदेश संपला आणि होलोग्राफिक प्रतिमा हळू हळू विरघळली. खोलीत केवळ एक भीषण सत्य शिल्लक राहिले.
संपूर्ण चमू या भयानक सत्याने हताश झाले आणि चक्रावले. त्यांना जाणवले की ही मोहीम केवळ ऊर्जा शोधण्यासाठी नाही, तर एका अत्यंत शक्तिशाली आणि नैतिकदृष्ट्या धोकादायक तंत्रज्ञानाच्या स्मशानात येण्याची आहे.
"त्यांच्याच निर्मितीने त्यांचा बळी घेतला," इरा मेनन हळू आवाजात म्हणाली.
मल्होत्रा मात्र अजूनही हताश नव्हता. "याचा अर्थ ते अस्त्र—'परफेक्शन इंजिन' अजूनही इथेच आहे! जर आपण ते मिळवले तर..."
"मल्होत्रा, शांत राहा!" अवंतिका जरा रागाने ओरडल्या. "तू संदेश नीट ऐकला नाहीस का?... त्यांनी त्यांचे संपूर्ण अस्तित्व गमावले आहे. त्यांच्या बुद्धिमत्तेचा आणि ज्ञानाचा विनाश झाला. तुला काय वाटते, तू त्यांच्यापेक्षा श्रेष्ठ आणि बुद्धिवान आहेस?"
कप्तान राजने आपला गॅस मास्क नीट केला, आपली रायफल लोड केली. "आपण इथे थांबू शकत नाही. आपल्याला कॉर्पोरेशनला इशारा देऊन त्वरित इथून बाहेर पडायला हवे."
ए.के. ने पॅनेल तपासले, "कॅप्टन, संपर्क यंत्रणा बंद आहे. पण हे बघा, मला एक गोष्ट सापडली, जेव्हा हा होलोग्राम संदेश संपला तेव्हा इथल्या एअर डक्टचे कनेक्शन उघडले गेले आहे!"
राजला धोका जाणवला. "ए.के. , ते काय आहे नक्की?"
ए.के. चा चेहरा पांढरा पडला. "मला माफ करा, उशीर झाला! हे कनेक्शन केवळ पॉवरसाठी नव्हते, तर हे एक एअर लॉक आहे! होलोग्राम संदेशाच्या शेवटी त्यांचा अंतिम सापळा सक्रिय झाला आहे!"
त्याच क्षणी खोलीत एक मंद 'फिसस' असा आवाज आला.
ती सुरक्षित खोली आता उघडी पडली होती. बोगद्यातील तो गोड, विषारी वास आत शिरू लागला. गॅस मास्क असले तरी या वायूची तीव्रता खूप जास्त होती.
"वायू आत येतोय!" इरा ओरडली.
"पॅनेल बंद कर!" मल्होत्रा ओरडला.
पण प्रणाली लॉक झाली होती. ती आता 'स्वच्छता मोड' मध्ये होती.
कप्तान राज ने शस्त्राने ते एअरलॉक बंद करण्याचा प्रयत्न केला, पण ते व्यर्थ ठरले.
अवंतिकांच्या लक्षात आले की आर्किटेक्ट्सचा संदेशमधील शेवटचा इशारा काय होता, "त्याने स्वतःची स्वच्छता प्रणाली तयार केली आहे."
विषारी वायूची पातळी वाढतच चालली होती. त्यांचे गॅस मास्क असून सुद्धा त्यांना गुदमरल्यासारखे वाटू लागले.
अचानक खोलीच्या कोपऱ्यातील भिंतींमधून जिथे जैविक उती आणि यांत्रिक घटक मिसळलेले होते तिथून यांत्रिक तीव्र खरखर ऐकू आली.
भिंतींमधून, त्या जैविक शिरा आणि यांत्रिक सांगाड्याच्या आतून काहीतरी हलू लागले. सर्वजण घाबरले.
भिंतींच्या आतून लहान, कीटकांसारखे, सहा पायांचे यांत्रिक रोबोट्स बाहेर पडू लागले. त्यांचे डोळे लाल रंगात चमकत होते आणि पाय अत्यंत धारदार होते. त्यांचे पूर्ण शरीर वेगळ्याच धातूने बनल्यासारखे दिसत होते. अंधार असताना सुद्धा त्यांचे शरीर चमकत होते. बघता बघता त्यांची संख्या झपाट्याने वाढू लागली.
ते केवळ रक्षक नव्हते; ते 'क्लीनर्स' होते ज्यांचा उद्देश त्यांना विरघळवून टाकणे हा होता!
"अल्फा...! सुरक्षितता प्रोटोकॉल.....!" राज ओरडला.
त्या स्वच्छता करणाऱ्या रोबोट्सनी एकसाथ झुंडीने चमुकडे झेप घेतली. त्यांच्या उद्देश केवळ त्यांना मारणे नव्हता, तर त्यांना विघटित करणे हा होता.
पहिला रोबोट अल्फा अँड्रॉइडच्या खांद्यावर आदळला. अल्फा ने त्याला आपल्या हाताने बाजूला फेकण्याचा प्रयत्न केला पण त्याचे धारदार पाय अल्फाच्या आवरणाला फाडून आत घुसले.
"माझ्याकडील स्टेम फ्लुइडचा नमुना त्यांना आकर्षित करतोय!" इरा घाबरून ओरडली.
'ए.के.' ने भिंत तोडण्याचा प्रयत्न केला पण त्याच क्षणी, एक रोबोटने त्याच्या पायांवर हल्ला केला.
कप्तान राजने गोळीबार सुरू केला, पण त्या रोबोट्सची संख्या प्रचंड होती.
अवंतिकाने पाहिले की बोगद्यात ओमेगा अँड्रॉइड शांतपणे उभा राहून हे सर्व पाहत आहे. त्याच्या हातात कोणतेही शस्त्र नव्हते. त्याने फक्त आपला हात हळूहळू वर केला आणि भिंतीवरील जैविक जाळ्याकडे हात केला.
असे वाटत होते जसे की तो त्या रोबोट्सना जणू नियंत्रित करत होता.
ओमेगाने एक गूढ हास्य केले आणि म्हणाला,
.
.
.
"आता पळा."
क्लीनर्स चा हा हल्ला ते रोखू शकतील का?
सर्वजण इथून बाहेर पडतील का?
अध्याय ५ लवकरच...
ही कथा काल्पनिक असून केवळ कथेची गरज म्हणून काही ठिकाणांचा आणि व्यक्तींच्या नावाचा उल्लेख केला आहे. वाचकांनी या गोष्टीची नोंद घ्यावी.
#विज्ञानकथा #रहस्यकथा #थरारकथा
