પ્રકરણ - 27
સ્નેહા અને નીલાને એક સારો સંગાથ સાંપડી ગયો હતો. તેઓ એકબીજાની સારી સંભાળ રાખતા હતા.
તેઓ આશ્રમમાં લોકો ના પ્રિય બની ગયા હતા.
ત્યાં અપંગ લોકોને પણ રાખવામાં આવતા હતા.
મેં ગરિમા સાથે મારા પુત્ર સુંદર વિશે વાત કરી હતી. ગરિમાએ તેને સાજા કરવાની જવાબદારી લીધી હતી અને તેને તેના આશ્રમમાં દાખલ કરાવ્યો હતો.
તે ત્રણેય વચ્ચે એક વિચિત્ર બંધન વિકસી ગયું હતું.
ગરિમા પણ તેમને એકસાથે જોઈને આશ્ચર્ય ચકિત થઈ ગઈ હતી.
સ્નેહા અને સુંદર ને નીલામાં એક માતા મળી હતી.
સુંદરે તેના વર્તનથી ઘરને નર્કમાં ફેરવી દીધું હતું.
તેણે તેની માતાને પાગલ બનાવી દીધી હતી. તે આ સ્થિતિમાં મૃત્યુ પામી હતી.
તેના ગયા પછી, મેં સ્નેહા અને નીલાને મારા ઘરમાં સાથે રાખવાનું નક્કી કર્યું હતું.
ગરિમાએ લક્ષ્ય સાજો થવાનો આશાવાદ જગાડ્યો હતો.
"સ્નેહાના લગ્ન તેની સાથે કરાવવાથી તેનું જીવન બદલાઈ શકે છે..."
પણ મને વિશ્વાસ નહોતો આવતો. તાજેતરમાં તેણે આરતી સાથે જે રીતે વર્તન કર્યું તે જોઈને મને વિશ્વાસ નહોતો આવતો.
હું કલ્પના પણ નહોતી કરી શકતી કે તે સ્નેહા સાથે આ રીતે વર્તન કરશે.
મને ગરિમાનું સૂચન મંજૂર નહોતું. પણ તે મનોચિકિત્સક હતી. લગ્ન જ એકમાત્ર વિકલ્પ હતો.
મેં તેનું સૂચન સ્વીકાર્યુ હતું. એ જ ક્ષણે, મને સુમેર યાદ આવ્યો હતો.
તેણે સ્નેહાને તેના બીજા લગ્ન માટે પરવાનગી આપી દીધી હતી.
પણ શું તે મારા દીકરા સાથે લગ્ન કરવા યોગ્ય લેખાશે?
મેં ગરિમાને આ પ્રશ્ન પૂછ્યો હતો.
"તમારો દીકરો કદાચ બદલાશે નહીં, પણ સ્નેહાને તમારી અને કાકી નીલા સાથે જે સલામતી મળશે તે તેને દુનિયામાં બીજે ક્યાંય નહીં મળે."
ગરિમાના શબ્દો મારા મનમાં સતત હતા.
તે સુંદર સાથે લગ્ન કરવા માટે મનાવી શકી હોત. પરંતુ એક જૂઠું બોલવું જરૂરી હતું.
સ્નેહાની સાચી ઓળખ છુપાવવી જરૂરી હતી.
કોઈ ઉમદા હેતુ માટે બોલાયેલું જૂઠ લાખ સત્યો જેટલું છે.
એ એક જોખમ હતું. એ સ્વીકારવું એક માત્ર વિકલ્પ હતો.
આશ્રમમાં લગભગ છ મહિના સાથે વિતાવ્યા પછી, બંને નજીક આવી ગયા હતા. સુંદર હતો, છતાં સ્નેહા તેના છુપાયેલા ગુણોથી સારી રીતે વાકેફ થઈ ગઈ હતી. તે તેની સાથે લગ્ન કરવા સંમત થઈ ગઈ હતી. તેને વિશ્વાસ હતો કે તે સુંદર ને લાઈન પર લાવશે.
અને તેમના લગ્ન ખૂબ જ સાદગીથી થયા હતા . ગરિમા સાચી સાબિત થઈ હતી. લગ્ન પછી, લક્ષ્યના વિચારો બદલાતા હતા. પરંતુ તેની જીભ 24 કલાક સક્રિય રહેતી હતી. તેનું મન દરેક નાની નાની વાતમાં વ્યસ્ત રહેતું હતું.
મને ખબર નથી કે તેણે એક વાત ક્યાંથી શીખી. તે દરેક વસ્તુ પછી તેના હાથ ધોતો હતો, તેનો ચહેરો ધોતો હતો, તેના પગ સાબુથી ધોતો હતો, અને સ્નેહાને તેને માટે ઘડી ઘડી એ વિવશ કરતો હતો. જે કામ તેણે પોતાની માં ની પાસે કરાવ્યું હતું તે જ સ્નેહા પાસે કરાવતો હતો.
તેણી પત્ની તરીકેની પોતાની બધી જ ફરજો બજાવતી હતી. છતાં, સુંદર સતત એક યા બીજા મુદ્દાને મુદ્દો બનાવીને સ્નેહાને હેરાન કરતો હતો.
તેને શેરબજારમાં રસ હતો. સવારે છ વાગ્યે ઉઠતાની સાથે જ તે ટીવી ચાલુ કરતો અને બધું સાંભળતો. તેને બધા શેરો વિશે જાણકારી રહેતી હતી
બજાર 9 થી 15 વાગ્યાની વચ્ચે ખુલતું હતું. પરંતુ તે નક્કી કરતો હતો કે કયા શેર ખુલ્લા બજાર દરમિયાન ખરીદવા અને વેચવા.
તે 09-20/09-25 ના રોજ કયા શેર ખરીદવા અને કયા વેચવા તે નક્કી કરતો હતો.
શેરબજાર એક જુગાર હતો. પૈસા ગુમાવવાની શક્યતા ખૂબ વધારે હતી. શરૂઆતમાં તેણે 2.5 લાખ રૂપિયા ગુમાવ્યા હતા. છતાં તે હાર માનવા તૈયાર નહોતો.
ભગવાને તેને આ પ્રતિભાનો ઉપહાર આપ્યો હતો, જેના કારણે તે કમાયો હતો. તે લાંબા ગાળાના રોકાણ કરતાં વ્યાજ દરોમાં વધુ માનતો હતો. તેણે ચોક્કસપણે તેમાં પૈસા કમાયા હતા. છતાં વધારે ભાવ મેળવવાની લાલસા માં ઇન્ટ્રા ડે માં વધારે દયાન આપતો હતો . તેણે મ્યુચ્યુઅલ ફંડમાં પણ રોકાણ કર્યુ હતું. તેમાં વધારે વળતર મળતું હતું જ્યાં તેને સારો નફો થયો હતો, છતાં તેને શેરો ની લેણ દેણ માં વધારે દિલચસ્પી હતી.
મને તે ગમતું નહોતું. પણ તે રોક્યોરોકાય તેમ નહોતો મેં તેને પ્રોત્સાહન આપ્યું હતું . મારા કમાયેલા પૈસામાંથી તે કમાયો હતો. અને તે પૈસાનો ઘણી થઈ ને બેસી ગયો હતો. આ વાત મને કાળજે વાગતી હતી. તે એક નંબર નો સ્વાર્થી હતો. મારી ઉંમર થઈ ગઈ હતી. કાંઈ કામ ધંધો કરી શકું તેમ નહોતો. આથી જિંદગી એક નોકર જેવી બનીને રહી ગઈ હતી.
લગ્ન પછી પણ, તેની પરિસ્થિતિ બદલાઈ ન હતી. તેણે ખોટા બહાના હેઠળ સેક્સની કોઈપણ શક્યતાને નષ્ટ કરી દીધી હતી.
ગરિમાએ તેને સામાન્ય સ્થિતિમાં લાવવા માટે બધું જ જોખમમાં મૂક્યું હતું.
અને તેણે સફળતા મેળવી હતી, અને સ્નેહાએ એક બાળકને જન્મ આપ્યો હતો.
તે પછી, તેનું જીવન ખરેખર બદલાઈ ગયું હતું. તે મારા જેવો લેખક હતો. તેના હૃદયમાં લખવાની ઇચ્છા ખીલી ઉઠી હતી. તેણે સ્નેહા સમક્ષ પોતાની ઇચ્છા વ્યક્ત કરી હતી, અને તે, ભગવાન ગણેશની જેમ, તેની લહિયો પણ બનવા માટે સંમત થઈ હતી.
સુંદર તેને લખાવતો હતો.
મારા સમયમાં, મને પણ ફિલ્મો માટે વાર્તાઓ લખવાનો શોખ હતો. તેથી, હું મનીષ બહલ નામના ફિલ્મ નિર્માતાની ઑફિસમાં ગયો હતો..
તે મને મળ્યા હતા. મારી જોડે વાત પણ કરી હતી અને વાર્તાઓ રાખી જવાની અને મને થોડી રાહ જોવાની સલાહ આપી હતી.
થોડા સમય પછી, હું તેને ફરીથી મળ્યો હતો..તેમણે દિલગીરી વ્યક્ત કરી હતી.
"મારા હાથ બંધાયેલા છે. મારી પાસે સેટ પર એક સાથે બે ફિલ્મો છે. હું તમારી વાર્તાઓ લાંબા સમય સુધી વાંચી શકીશ નહીં. તમેં બીજા નિર્માતા ને મળો. "
" તમારી નજરમાં એવા કોઈ નિર્માતા છે જેને વાર્તા તલાશ છે? "
તેમણે મને દિપક જાડેજા નું નામ આપ્યું હતું.
અને હું તેમને મળવામના ઘરે ગયો હતો
તેઓ એ એ જ ગાળામાં ફિલ્મ નિર્માણ કાર્યમાં પ્રવેશવાનો નિર્ણય લીધો હતો.
મેં તેમને મારી વાર્તા આપી હતી..
તેમણે મને થોડા દિવસો પછી ફરીથી મળવા આમંત્રણ આપ્યું હતું.
"માફ કરશો! તમારી વાર્તા મારા માટે કોઈ કામની નહોતી. અત્યારે મારે હાથે ક્યાંક મુકાઈ ગઈ છે.. હું ગોતી ને તમને મોકલી આપીશ. તમારે અહીં આવવાની જરૂર નથી. તમે મને એડ્રેસ આપી જાઓ. હું તમને પોસ્ટ કરી દઈશ. "
એ થાલું વચન હતું. એવું કાંઈ જ થયું નહોતું.
અને ત્રણ મહિના પછી, મારી વાર્તા પર આધારિત તેમની ફિલ્મ રિલીઝ થઈ હતી. તે જાણી મને આઘાત લાગ્યો હતો. વાર્તા મારી હતી, પણ મેં તેને રજીસ્ટર કરાવી ન હતી. તેના કારણે, હું કંઈ કરી શક્યો નહોતો.
0000000000000 (અનુક્રમે)
