अध्याय ६
-------------
ऑपरेशन अजय: पडद्या आडचा तपास
--------------------------------------------
आदित्य देसाई आणि वरिष्ठ अधिकारी देशपांडे यांच्यातील ती थंड, तणावपूर्ण भेट संपली होती, पण आदित्यच्या मनात एक प्रचंड वादळ उठले होते. देशपांडेच्या डोळ्यातील घबराट आणि अजय सावंतबद्दलची त्याची अचानक विचारणा ही साधी गोष्ट नव्हती. देशपांडे अजय सावंतचा संरक्षक नाही, तर तो रुधिरारंभचा पुढील 'मानवी धारक' बनण्याची इच्छा ठेवत आहे, यावर आदित्यचे मन आता ठाम झाले होते.
"अजय सावंत कोण आहे, सर?" आदित्यच्या त्या निष्पाप प्रश्नाने देशपांडेला गोंधळात पाडले होते, पण आदित्यला माहीत होते, या क्षणापासून देशपांडे त्याच्या प्रत्येक पावलावर पाळत ठेवणार आहे.
आदित्यने देशपांडेचा संदिग्ध चेहरा स्मरणात ठेवत, तो गुप्त तपासणी कक्ष सोडला आणि थेट आपल्या फ्लॅटवर पोहोचला. साधारण सात वाजले होते.
फ्लॅटमध्ये पोहोचल्यावर त्याने तीन गोष्टी तातडीने केल्या: १. पाटीलच्या मृतदेहावर आणि अपघाती मृत्यूवर केलेला सरकारी रिपोर्ट त्याने अत्यंत गुप्तरीत्या लॉक केला. २. त्याने सोनलच्या वैद्यकीय कक्षाच्या बाहेर दोन निष्ठावान शिपायांना (जे देशपांडेच्या टीमचे नव्हते) असुरक्षित (Unattached) गार्ड म्हणून उभे केले. ३. त्याने आपल्या एका जुन्या, विश्वासू हॅकर मित्राला (जो खाजगी काम करत होता) रमेश कदमच्या कॅमेऱ्यातील व्हिडिओची कॉपी पाठवली, जेणेकरून जर तो मारला गेला, तरी सत्य नष्ट होणार नाही.
आदित्यला आता ऑपरेशन अजय सुरू करायचे होते. हे ऑपरेशन फक्त आदित्य आणि त्याचा भूतकाळ यांच्यातले होते.
त्याने टेबलावर माधवीची जुनी डायरी आणि सोनलने दिलेला रक्ताने माखलेला कागद ठेवला.
माधवीच्या डायरीतील शेवटचे पान... ते गूढ आणि कोड्यांनी भरलेले होते. माधवी १५ वर्षांपूर्वी अजयसोबत जंगलात गेली, तेव्हा तिने तिच्या प्रियकराचे, अजयचे काळे सत्य पाहिले होते.
डायरीतील नोंदी अशा होत्या:
"अजय... तो माणूस नाही! त्याचे डोळे... ते मेणबत्तीच्या प्रकाशात पांढरे झाले होते. त्याने विहिरीजवळ मंत्र म्हटले. त्याला 'रुधिरारंभचा मार्गदर्शक' व्हायचे आहे. तो म्हणाला... त्याची खरी शक्ती 'सूर्यप्रकाशात' आहे, अंधारात नाही. त्याला बळी म्हणून अज्ञात व्यक्ती नको आहे, त्याला 'त्याच्याच' रक्ताचा बळी हवा आहे... मी त्याचा बळी आहे... कारण तो म्हणाला, 'तू माझ्याच रक्ताची आहेस.'"
आदित्यला तीव्र धक्का बसला. माधवीने 'तू माझ्याच रक्ताची आहेस' असे लिहिले होते. माधवी आणि अजयचे नाते नुसते प्रियकर-प्रेयसीचे नव्हते, तर त्यांच्यात जवळचे काहीतरी रक्ताचे नाते होते का?
आदित्यने माधवीच्या जन्म प्रमाणपत्राच्या कागदपत्रांचा शोध घेतला. माधवी त्याची बहीण होती, पण दोघांच्याही रक्तगटात थोडा फरक होता.
त्याला आठवले—माधवीच्या हत्येनंतर, त्याच्या वडिलांनी आदित्यला सांगितले होते की माधवी दत्तक होती. आदित्यच्या कुटुंबाला रक्तगटाच्या जुळणीसाठी खास मुलाची गरज होती, आणि माधवी त्यांच्या कुटुंबातील दूरच्या नात्यातील होती.
आणि अजय सावंत? तो देखील माधवीच्या दूरच्या नातेसंबंधातील होता!
याचा अर्थ: अजय सावंत आणि माधवी हे एकाच 'कुटुंबातील' होते. रुधिरारंभला 'त्याच्याच' कुटुंबातील शुद्ध रक्ताचा बळी हवा होता!
आदित्यला कळून चुकले की हे प्रकरण फक्त अघोरी विधीचे नाही, तर वंशपरंपरागत (Ancestral) शापाचे होते! अजय सावंत हा रुधिरारंभच्या विधीला समर्पित असलेल्या वंशजांपैकी (Descendant) होता.
आता ऑपरेशन अजय अधिक गुंतागुंतीचे झाले होते. अजय सावंतला फक्त पकडून चालणार नव्हते, तर त्याला वंशपरंपरेच्या या रुधिरारंभच्या शापातून मुक्त करावे लागणार होते (किंवा नष्ट करावे लागणार होते).
आदित्यने लगेच गुप्त मार्गाने अजय सावंतच्या जन्म प्रमाणपत्राचे रेकॉर्ड काढायला सुरुवात केली. त्याला रेकॉर्ड सापडले.
रेकॉर्ड पाहिल्यावर आदित्यच्या तोंडातून क्रोध आणि आश्चर्याची किंकाळी बाहेर पडली.
अजय सावंतची जन्म तारीख: पंधरा वर्षांपूर्वीच्या माधवीच्या हत्येच्या अगदी त्याच दिवशी होती!
जन्म प्रमाणपत्रामध्ये वडिलांचे नाव: 'अज्ञात' (Unknown) आणि आईचे नाव: 'गायत्री' असे होते. गायत्री नाव पाहून त्याला वाटले की हे नाव त्याने कुठेतरी ऐकले आहे. त्याने मेंदूवर जोर देऊन आठवण्याचा प्रयत्न केला.
आदित्यला आठवले की, गायत्री हे नाव तर देशपांडेच्या पत्नीचे होते!
आदित्यला खुर्चीवरून उठून उभा राहिला.
"देशपांडे! तू माझ्या बहिणीचा मारेकरी आणि अजय सावंतचा बाप आहेस!"
हा एक प्रचंड मोठा खुलासा (Major Reveal) होता. देशपांडेने पंधरा वर्षांपूर्वी केवळ केस बंद केली नव्हती, तर त्याने स्वतःच्या मुलाला (अजयला) रुधिरारंभचा मानवी धारक बनण्यासाठी प्रोत्साहन दिले होते! आणि आता देशपांडेला स्वतःला रुधिरारंभचे सामर्थ्य हवे होते.
आदित्यने पटकन आपल्या फ्लॅटमधील गुप्तरीत्या स्थापित केलेले पोलीस रेडिओ सिस्टीम सुरू केले.
त्याने गुप्तपणे संभाषण ऐकायला सुरु केले.
रेडिओवर देशपांडेचा आणि एका दुसऱ्या अधिकाऱ्याचा (जो आदित्यच्या टीममधील नव्हता) दबक्या आवाजातील संभाषण सुरू होते.
देशपांडे: "पाटीलने आत्महत्येचा अभिनय केला, तो एक कमकुवत धारक होता. पण आता विधीची वेळ आली आहे. मला रुधिरारंभचे पूर्ण सामर्थ्य हवे आहे! लवकर 'अजयला' शोधा आणि त्याला वेदीवर घेऊन या! त्याला त्याच्याच बापाच्या रक्ताचा बळी द्यावा लागेल, म्हणजे तो माझा वंशज आहे हे सिद्ध होईल!"
दुसरा अधिकारी (मंद आवाज): "पण सर, इन्स्पेक्टर आदित्य देसाई अजूनही जिवंत आहे. त्याने सोनलला वाचवले. तो खोडसाळ आहे! तो आपल्यापर्यंत नक्की पोहोचेल."
देशपांडे: "आदित्य? तो माझ्यासाठी शिकारी आहे! मी त्याला शिकार बनवणार आहे! तू लगेच सोनलच्या खोलीत जा. तिला जाऊन ठार मार. तिची साक्ष रुधिरारंभला आवडणार नाही! आणि तिचे रक्त... ते मला शक्ती देईल! रुधिरारंभच्या अंतिम विधीसाठी."
आदित्यचे शरीर रागाने पेटून उठले. देशपांडेने सोनलला मारण्याचा आदेश दिला होता आणि शिंदेवर त्याला संशय आला! शिंदेला सोनलच्या संरक्षणासाठी ठेवले होते, पण त्याला विश्वासघातकी ठरवून सोनलला मारण्यासाठी दुसऱ्या अधिकाऱ्याला पाठवले होते. याचा अर्थ शिंदे अजूनतरी स्वच्छ होता, पण देशपांडेने अविश्वास दाखवला.
आदित्यला एका क्षणाचाही विलंब परवडणारा नव्हता. त्याला सोनलला वाचवायचे होते आणि देशपांडेला पकडायचे होते.
त्याने त्वेषाने पिस्तूल आणि कॅमेऱ्याची चिप घेतली.
त्याने लगेच शिंदेला (जो बाहेर गार्डवर होता) कॉल केला.
"शिंदे! ताबडतोब सोनलच्या कक्षात जा! तिथे देशपांडेने पाठवलेला एक गुन्हेगार अधिकारी तिला मारायला येत आहे! तू कोणाचीही वाट पाहू नकोस! तिला वाचव! आणि तो अधिकारी जर प्रतिकार करत असेल, तर त्याला गोळी मार!"
शिंदेच्या आवाजात घाबरलेला आणि घाईचा प्रतिसाद आला. "होय सर! मी धावत जात आहे!"
आदित्य फ्लॅटमधून झपाट्याने बाहेर पडला आणि सीआयडी हेडक्वार्टरच्या दिशेने गाडी दामटली.
त्याला आता दोन लक्ष्ये साधायची होती: पहिले म्हणजे सोनलला वाचवणे. दुसरे म्हणजे देशपांडेला पकडून अजय सावंतला पकडण्याची माहिती मिळवणे.
हेडक्वार्टरमध्ये!
आदित्यच्या मनात विचार वेगाने सुरू झाले होते.
तिकडे सोनलच्या कक्षात देशपांडे चा अधिकारी सोनलला मारायला पोहोचला होता. तेवढ्यात शिंदे पण पोहोचला.
शिंदे आणि देशपांडेचा अधिकारी यांच्यात लढाई सुरू झाली असेल. त्या दोघांच्यात हाणामारी सुरू होती.
आदित्यची गाडी हेडक्वार्टरच्या आवारात पोहोचताच, आदित्यने ब्रेक दाबला आणि वेगाने बिल्डिंगमध्ये धावला.
तो सोनलच्या कक्षाच्या दिशेने धावत होता. दोन निष्ठावान गार्ड (जे त्याने ठेवले होते) जमिनीवर बेशुद्ध पडले होते.
त्याने दरवाजा लाथ मारून उघडला.
आतमध्ये, कॉन्स्टेबल शिंदे एका अज्ञात अधिकाऱ्याशी शारीरिक लढाई करत होता. अधिकारी सोनलचा गळा दाबण्याचा प्रयत्न करत होता, आणि शिंदे त्याला मागे ओढत होता.
"आदित्य सर!" शिंदे ओरडला. "याने सोनलला मारण्याचा प्रयत्न केला!"
आदित्यने पिस्तूल बाहेर काढली आणि हवेत फायर केली.
एक जोरदार बंदुकीचा आवाज झाला.
गोळीच्या आवाजाने गुन्हेगार अधिकारी थबकला.
"हात वर कर! तू पकडला गेला आहेस!" आदित्य गरजला.
गुन्हेगार अधिकाऱ्याने हातातील चाकू (जो त्याने सोनलला मारण्यासाठी आणला होता) आदित्यच्या दिशेने फेकला आणि खिडकीतून उडी मारून पळून जाण्याचा प्रयत्न केला. आदित्यने तो चाकूचा वार चुकवला.
"थांब!" आदित्य ओरडला, पण तो अधिकारी पळून गेला.
आदित्यने सोनलकडे धाव घेतली. सोनल श्वास घेत होती, पण भीतीने घाबरून ती शॉकमध्ये होती.
"शिंदे, तू सोनलला वाचवलेस! धन्यवाद!"
"सर, तो अधिकारी... तो वरिष्ठ अधिकारी देशपांडेचा अंगरक्षक होता! तो म्हणाला, 'अजय सावंतचा विधी पूर्ण करायचा आहे अस काहीतरी बडबडत होता!'" शिंदे घाबरलेला होता.
"माहित आहे! देशपांडेच मुख्य सूत्रधार आहे! तो माझ्या बहिणीच्या हत्येचा खरा गुन्हेगार आहे! आणि अजय सावंत त्याचा मुलगा आहे!"
आदित्यने लगेच पळून गेलेल्या अधिकाऱ्याचा पाठलाग सुरू केला. तो अधिकारी गच्चीच्या दिशेने धावत होता.
आदित्यने गच्चीच्या दरवाजातून प्रवेश केला. तो अधिकारी गच्चीवर देशपांडेसोबत उभा होता.
देशपांडेने आदित्यकडे पाहिले आणि हसला.
"मी वाटच पाहत होतो, आदित्य! मला तुझ्यावर संशय होता! तू माधवीचे रहस्य उलगडणार होतास!" देशपांडेने आदित्यच्या दिशेने पिस्तूल रोखले.
"देशपांडे! तू रुधिरारंभचा धारक बनू इच्छितोस! तू तुझ्या मुलाला (अजय सावंतला) शिकार बनवत आहेस! तू एक राक्षस आहेस!"
"मी राक्षस नाहीये, आदित्य! मी या शहराचा राजा आहे! आणि अजय... तो कमजोर आहे! मी रुधिरारंभचे सामर्थ्य धारण करेन! कारण माधवीचे रक्त आणि अजयची शिकार यातून मला अंतिम शक्ती मिळेल!"
देशपांडेने पिस्तूल लोड केले.
"तुला कोणीही वाचवू शकत नाही, आदित्य! तुझी कथा इथेच संपणार आहे!"
देशपांडेने ट्रिगर दाबला.
आदित्यने क्षणार्धात बाजूला उडी घेतली आणि गच्चीच्या भिंतीमागे लपला.
आदित्यला माहीत होते, देशपांडेकडे पिस्तूल आहे, पण त्याच्याकडे अजय सावंतचा कॅमेरा आणि सत्य आहे.
"देशपांडे! मी तुझ्या मुलाचा (अजयचा) कॅमेऱ्यातील व्हिडिओ पाहिला आहे! तूच त्याला रुधिरारंभचा धारक बनवलेस! आणि आता तूच त्याला मारणार आहेस!"
देशपांडेचा चेहरा रागाने विकृत झाला.
"तू खोटे बोलत आहेस! तो कॅमेरा माझ्या माणसाने नष्ट केला आहे!"
"नाही, देशपांडे! तो कॅमेरा सुरक्षित आहे! आणि अजय सावंत... तो तुझ्या अंतिम विधीसाठी योग्य नाही! तू रुधिरारंभला थांबवू शकत नाहीस, पण मी थांबवेन!"
आदित्यला माहिती होती, देशपांडेला शांत करण्यासाठी आणि अजयला शोधण्यासाठी त्याला देशपांडेला जिवंत पकडावे लागेल.
गच्चीवरची लढाई आता सुरू झाली होती.
देशपांडे आणि अजय ला आदित्य पकडू शकेल का?
रुधिरारंभ चा नक्की धारक कोण आहे?
या प्रश्नांची उत्तरे पुढील अध्यायात मिळतील का?
--------
(सहावा अध्याय समाप्त)
ही कथा काल्पनिक असून केवळ कथेची गरज म्हणून काही ठिकाणांचा आणि व्यक्तींच्या नावाचा उल्लेख केला आहे. वाचकांनी या गोष्टीची नोंद घ्यावी.
